Ik kan niet voor Koos Stolk spreken, maar de ervaring leert dat er altijd momenten zijn waarop ook het rustig en beleefd vragen heel storend kan zijn. Als je geconcentreerd en onder tijddruk bezig bent met indelingen bijvoorbeeld, is het vrij normaal dat de betreffende personen gewoon niet beschikbaar zijn. Gaan mensen je dan toch aanspreken, wil je wel eens korter reageren dan je zou doen als je met een kop koffie voor je aan het kijken bent naar hoe iedereen achter zijn bord nadenkt over het middenspel.

Beste MathLoek (zo goed geschreven?),

Ik ben het helemaal met je eens. Voordat Michel zijn artikel plaatste, had hij aan de lezers hier moeten vragen of iemand wel eens negatieve ervaringen met Koos Stolk heeft gehad. Dat soort persoonlijke aanvaringen is precies wat de schaaksitebezoeker wil lezen. En ik geef toe: 1999 of 2000, dat is wel een heel ernstige fout. Foei!

Uiteraard, Michel, alles mag in interviews. Maar fouten corrigeren mag ook.

in jouw stuk, door Koos uitgesproken – ik neem hem niets kwalijk, NIEMANDS geheugen is perfect, staat ’99.

Ik weet, op basis van mijn eigen ervaring, ik leefde toen al, de kranten en https://schaaksite.nl/2018/07/05/schaakhistorie-fritz-op-het-nk/

(en nog tig stukken op schaaksite) dat het geen ’99 was. Gewoon: een jaartje later dan in jouw stuk

Toch niet gecorrigeerd door jou, en dan duikt het later in zoekmachines en AI op – en hoe leuk is het voor een auteur om echte, objectieve fouten in je artikelen   te laten staan? Ook nadat je beter kunt weten, op grond van de feiten.

Beste Michal Hoesmel,

Wat voor waarde heeft een webartikel (hybride vorm van persoonlijke inleiding gevolgd door vraag-en-antwoord formaat), als de interviewer geen kritische blik werpt op de gegeven antwoorden van de geïnterviewde? En al helemaal als deelnemers aan schaaktoernooien op dusdanige wijze worden geportretteerd. Respect komt van twee kanten.

Beste Mathlook,

Even voor de duidelijkheid: dit is geen artikel maar een interview. Dat maakt een groot verschil. In deze interviews laat ik de geïnterviewden hun verhaal vertellen.

Koos vertelt verder over mensen (kinderen? begrijp ik) die een schaaktoernooi niet begrijpen.

Bijv:

Waarom was je er niet?”

Dan krijg je antwoorden, zoals:

“Het kwam me niet uit.”

De geijkte reactie is:

“Waarom bevestig je het dan?”

Ze hebben geen idee wat ze aan het doen zijn. Maar er zijn dus ook, dan speelden ze op vrijdag en dan vragen die kinderen van die ouders of ze ook op zaterdag­ochtend moeten spelen.

Hij noemt vele redenen, maar onbeschoftheid niet. En ‘Het kwam me niet uit’, klinkt erg onbeschoft.

Wat ook nog kan en ook niet genoemd wordt is domheid/ongeletterdheid. 1/3 van de jeugd is functioneel analfabeet, bleek uit onderzoek, en zal wsl de rest van hun leven intensieve begeleiding nodig hebben. want in een ingewikkelde maatschappij als de Nederlandse kom je dan niet mee. Dit zou elke dag op de voorpagina vd kranten moeten staan en bewindslieden zou gevraagd moeten worden waarom ze dit beleid willens en wetens voeren.

Maar eh: analfabetisme, niet meekunnen, dingen niet snappen – ook een reden?

Dit zijn geen verwijten, het zijn vragen die bij me opborrelen nav het stuk.

Misschien hoor ik het nog eens van Koos.

Dank voor het stuk, nogmaals. Een fenomeen ging voor me leven, en bestreed en passant ook nog nepnieuws.