Er is een duidelijk verschil tussen de schaaksport en enige andere individuele sporten. Bij b.v. het wielrennen en het tennis vervallen de punten van de jaarranglijst na dat jaar. Als je wereldkampioen of olympisch kampioen wordt of iets vergelijkbaars presteert, zie je dat altijd weergegeven op de jaarranglijst. Bij het schaken blijven je resultaten drie jaar staan en daardoor kun je er (meer dan) een jaar mee stoppen, voordat dat op de ratinglijst zichtbaar wordt. Ik heb die plaatsing voor het kandidatentoernooi alleen op grond van rating altijd ongeschikt gevonden. Vroeger plaatsten zich de zes hoogst geplaatsten van het interzonale toernooi zich. Ik dacht me te herinneren dat Gukesh nog even snel wat toernooien speelde om zich voor het vorige kandidatentoernooi te plaatsen.

De jonge Aziaten hebben allemaal hun mindere periodes gehad. Alleen valt dat bij een wereldkampioen wat meer op en heeft dat een grotere impact, vermoed ik, op die speler zelf.

Zeker in de eerste helft van die 10 jaar, eind jaren 70, was Karpov dominant. In de tweede helft werd het spannend, zeker toen Kasparov erbij kwam.
Toen Karpov in 1973 samen met Kortchnoi het interzonetoernooi van Leningrad won was hij zeker nog niet de favoriet om uitdager te worden. In de opeenvolgende kandidatenmatches groeide hij daar wel naartoe. En eenmaal wereldkampioen, werd hij wel degelijk de beste speler van de wereld.

Heel apart dat Fischer in 1969 boven Spasski stond wat zijn rating betreft, want hij speelde in dat jaar geen enkele partij. In feite speelde hij in een periode van 18 maanden van september 1968 tot maart 1970 slechts één partij in New York. Spasski wordt in 1969 wereldkampioen en wint daarna ook nog een toernooi met overmacht. Misschien had Donner het wel bij het rechte eind.

Donner mopperde als ik het wel heb dat Spassky ratingpunten had verloren door wereldkampioen te worden en dat zo’n systeem dus nooit kon deugen.

Fischer stond in 1969 al boven Spassky: https://www.olimpbase.org/Elo/Elo196900e.html