– Als een arbiter ergens niet met de neus bovenop staat, moet ie mensen gaan vertrouwen.
– Ooit was Nederland een samenleving waarin mensen elkaar meer vertrouwden dan nu.
– dat is niet alleen van overheid (die haar burgers amper vertrouwt) naar burgers, naar vice versa (daar staat maandelijks een artikel over in de krant, een bepaalde epidemie van een paar jaar terug en omstreden politieke beslissingen decennialang hebben daar ook invloed op gehad), maar ook burgers onderling vertrouwen elkaar minder. Hier zijn eindeloos veel wetenschappelijk onderzoeken naar, die ga ik niet citeren.
– Burgers onderling: dan komen we ook bij sport- en sportuitslagen uit.
– Dan moet je maar mensen geloven om tot uitslagen te komen. Maar wie geloof je en waarom?

Fijn om het eens zo te kunnen uitleggen, en nee, ik ga het hier niet nog verder uitleggen.

Ik moest namelijk al niets op schaaksite en nu moet ik dus ook niets, haha.
(Grote glimlach)

Je tweede alinea begrijp ik niet. Een arbiter houdt spelers aan regels, hier en in andere landen. Een enkeling heeft daar moeite mee, zowel hier als elders. De ene keer gebeurt dat wel, de andere keer niet. Ik zie niet wat dat te maken heeft met de al of niet in Nederland meer aanwezige ‘vertrouwenssamenleving’. Alsj je een punt wilt maken van wat dan ook, dan zal je toch iets concreter moeten zijn dan refereren aan iets wat wellicht voor sommigen vanzelfsprekend is.

Eens temeer blijkt dat Nederland een vertrouwenssamenleving is (was?), maar wat nu als de scheids bij incidenten er niet bovenop staat? En er geen camera’s zijn?