Het is alweer even geleden sinds ik voor het laatst iets aan mijn website toevoegde. Nu ik even een paar dagen respijt heb tussen mijn toernooien en trainingen, is het hoog tijd om dat weer te doen!

Kandidatentoernooi
Het lang verwachte kandidatentoernooi bevestigde mijn reputatie van degelijke speler om het maar eens zacht uit te drukken. Als u geen kennis hebt genomen van mijn eindresultaat, hebt u waarschijnlijk nog nooit van het schaakspel gehoord. Ik was verre van tevreden met mijn optreden, maar het was moeilijk om niet de humor in te zien van de veertien remises die ik tegen wil en dank maakte. Liever dan een diepgravende analyse te maken van de filosofische aspecten van een en ander, geef ik een opsomming van een aantal momenten waarop mijn score had kunnen worden geoptimaliseerd.

De gevolgtrekking mag niet zijn dat ik zelf nooit in enig gevaar was, maar over het algemeen had ik goede zaken kunnen doen als alles goed was gegaan. Dat mocht echter niet zo zijn, dus zonder te lang stil te staan bij de mislukte poging om mij te kwalificeren of om dichter bij kwalificatie te komen, richtte ik me op mijn volgende krachtmeting. En gelukkig zijn er daar genoeg van!

Norway Chess
Mijn volgende toernooi was Norway Chess. Ik had een uitstekende start. Ik bereikte een ongedeelde tweede plaats achter Carlsen, die met 7½ uit 8 begon en zijn laatste partij tegen mij verloor. Misschien plaats ik die partij met aantekeningen in NewInChess magazine (ik hoorde dat het snelschaaktoernooi daarin een of twee pagina’s zal krijgen), maar er waren nog meer aardige partijen.

Ik won een paar aardige partijen met zwart in de Najdorf (tegen Harikrishna en Li Chao) en als ik niet op tijd verloren had tegen MVL in een gewonnen eindspel (in de Najdorf, ditmaal met wit), dan had ik misschien wel eerste kunnen worden in het snelschaken.
De eerste partij in het klassieke schaak was niet minder bevredigend. Ik won een zeer ingewikkelde partij tegen Pavel Eljanov, die nooit onderschat mag worden, ongeacht de kleur.
Het ging bergafwaarts toen ik in de tweede ronde verloor van MVL. Wie in de Najdorf een fout maakt, betaalt een hoge prijs. Dat hoeft niemand mij te vertellen, maar het is opmerkelijk hoe slecht mijn zet Tdg1 was.

Na die partij was ik hoegenaamd niet terneergeslagen, want daar was geen aanleiding toe, zeker niet na mijn gemakkelijke remise tegen Vladimir Kramnik, tegen wie ik altijd problemen had al sinds ik een werkelijk aardig jongetje was. Dat was lang geleden, kunt u zich wel voorstellen.
In het vervolg van het toernooi ging het al niet veel beter. Mijn tegenstanders staken mij al vroeg in de partij de loef af en ik kreeg niet veel kansen. De enige keer dat ik met wit goed uit de opening kwam, was tegen Harikrishna, maar ook die partij liep slecht af voor mij.

Ik werd er zeker niet blij van, maar het gaat soms zo, ook al deed ik niet aanwijsbaar iets stoms: ik kreeg gewoon geen kansen en plotseling was het toernooi voorbij.
En daar sta ik nu. Kom op, nu weer aan het werk. Shamkir komt er al snel weer aan!

Beter laat dan nooit, luidt een bekende zegswijze, en daarom besloot ik om terug te blikken op enkele afgelopen toernooien: de Qatar Masters, de Open London Chess Classics en het zeer recente Tata Steel te Wijk aan Zee, waarmee ik het gloednieuwe jaar 2015 begon.

Spectaculaire Qatar Masters

Het evenement in Qatar was een spectaculair gebeuren op zichzelf, met deelnemers als Kramnik, Mamedyarov, Vachier-Lagrave en vele anderen. Voor wie erin geïnteresseerd is: ik beveel van harte het artikel aan geschreven door mijn Nederlandse collega Robin van Kampen, verschenen in NewinChess, het beste tijdschrift dat er te verkrijgen is en waarvoor ik zelf ook bijdragen schrijf.

Mijn toernooi was van begin tot eind boeiend. Ik begon met zes overwinningen op rij, allemaal hard bevochten op mijn collega-grootmeesters, onder wie de machtige Mamedyarov. Elk van die partijen was zeer interessant, maar voor mijn website koos ik de twee meest spectaculaire uit: mijn vlotte overwinning op een sterke Oekraïner, GM Oleksienko en mijn winstpartij op de reeds genoemde ‘mighty Mamedyarov’.

Partij 1: A. Giri – M. Oleksienko 

Partij 2: S. Mamedyarov – A. Giri 

Wat volgde was een koude douche: een rampzalige opening tegen Vladimir Kramnik (ik wijs nogmaals op het artikel in NIC, waarin ‘Big Vlad’ aardig wat pagina’s volschrijft om die partij te behandelen (en dat duidelijk niet zonder plezier). En nog een openingsongeluk, ditmaal tegen de snel opkomende Chinees Yu Yangyi. In die partij kon ik nog doorspelen om in een onplezierig eindspel terecht te komen en een nog minder prettige tijdnood. Ik legde het loodje. Dit betekende een einde aan mijn aspiraties om op de eerste plaats te eindigen, maar gelukkig slaagde ik er in de laatste ronde nog in te winnen van de degelijke Armeniër Akopian. Ik analyseerde die levendige partij voor NIC magazine. Hier vermeld slechts dat ik door die partij weer breed kon glimlachen op een zonnige dag in Doha. Die winstpartij bezorgde me een gedeelde tweede plaats (naast Kramnik), maar achter Yu Yangyi, die over een sterk eindschot beschikte door Kramnik in de laatste ronde te verslaan.

Van de hitte in Doha naar het koude en regenachtige Londen

Rechtstreeks vanuit het hete Doha reisde ik naar het koude en regenachtige Londen, waar ons de London Chess Classics wachtte. De zesde editie van het festival zat boordevol verschillende evenementen. Mijn collega’s en ik ontmoetten elkaar in alle mogelijke spelsoorten: rapid, pro-business (dit leg ik later nog uit), snelschaak en tenslotte het klassieke schaak. Het rapid-toernooi was een open toernooi met een ongelofelijk groot aantal deelnemers, niet minder dan 400 schaakenthousiastelingen die zich wilden meten met de besten van de wereld. De eerste dag verliep zodoende tamelijk rustig met vijf partijen tegen mindere goden. De meeste grootmeesters, onder wie ikzelf, eindigden die dag ongeslagen met de score 5 uit 5. De volgende dag echter zou meer spektakel brengen. En inderdaad: ik moest het opnemen tegen Kramnik, Caruana, Nakamura, Adams en Sadler: praktisch de gehele top, met uitzondering van Vishy Anand. Ik eindigde ten slotte als tweede achter Nakamura, die me in een zeer lange positionele partij had verslagen. Desondanks was ik heel tevreden met mijn tweede plaats en met de goede partijen die ik gespeeld had. Ik was zeer content met mijn ‘kleine revanche’ op Kramnik.

Partij 3: A. Giri – V. Kramnik 

Schaaksokken die geluk brachten

De Pro-Business Cup was een origineel gebeuren, waarbij de topspelers gekoppeld werden aan zakenlieden (zeer sterke schaakamateurs). Acht teams streden volgens het knockout-systeem op een wel heel creatieve manier: de zakenman speelde de eerste zet en ‘zijn’ GM de volgende zet. Dat leidde natuurlijk tot heel interessante partijen met ups en downs. Ik was gekoppeld aan een zeer sterke en uiterst vriendelijke Rajko Vujatovic. Ik was verbaasd over zijn diepe theoretische kennis en zijn begrip van het spel. Het werd me onmiddellijk duidelijk dat dit geen rustdag voor mij zou worden: we zouden tot aan het eind in de race blijven.

Nadat we gewonnen hadden van de heren Short en Baptie, en van Anand met Harasic (een zeer charismatisch team overigens), kwamen we tegen de heren Kramnik en Picot in de finale.

Deze match werd net als onze eerdere matches pas beslist in een tiebreak. Daarin was ‘mijn’ (ik zeg dat met trots) zakenman de sterkste en na een lange dag van hard werken kregen wij onze trofee. Pas tegen het eind onthulde Rajko zijn geheim: hij liet mij zijn ‘Lucky Chess socks’ zien. Hij schonk mij ook zo’n paar. Ik ben nog een eind verwijderd van mijn match om het wereldkampioenschap, maar ik weet alvast welke sokken ik dan moet dragen voor de beslissende partij.

Na het pro-biz gebeuren speelden we een blitz toernooi om te bepalen wie er vaker wit zou hebben in het volgende klassieke toernooi. Ik was aardig op weg te gaan winnen, maar drie achtereenvolgende verliespartijen bepaalden dat ik 3x zwart en 2x wit zou hebben, iets wat op dit niveau aardig irritant kan zijn.

‘Londense verdediging’

Gelukkig verliep het klassieke toernooi gunstig voor mij. Ik scoorde een ongeslagen +1 door met wit van Michael Adams te winnen. Dat was voldoende voor een gedeelde eerste plaats. Vishy Anand verraste iedereen door op de laatste dag Michael Adams te verslaan met de Berlijnse verdediging. Deze opening kwam tijdens het toernooi zo vaak voor, dat iemand voorstelde om die voortaan maar ‘Londense Verdediging’ te noemen. Hoe het ook zij, in mijn partij met wit tegen Michael Adams vermeed ik de Berlijnse verdediging. En dat kwam mij goed te stade.

Partij 4: A. Giri – M. Adams

En dat was het dan voor 2014. De waarheid dient verteld te worden: ik aarzelde om een blitz toernooi te spelen gedurende mijn kerstvakantie, maar ten slotte kreeg het nuchtere deel van mijn brein de overhand en ik kreeg toch nog mijn welverdiende rust.

Wijk aan Zee 2015

Mijn meest recente toernooi was de gigant onder de elite toernooien: het jaarlijkse toernooi in Wijk aan Zee. Mijn laatste zeven jaren begonnen telkens met dit toernooi en ik kom altijd graag weer terug in dit winderige stadje, bekend om zijn speciale schaakatmosfeer, waar iedere inwoner precies weet wie je bent en op welk ogenblik je vandaag weer verzuimde voordeel te behalen.

Het was een mix van jong en oud, elite en sub-elite, dus ik was erop belust een paar overwinningen te boeken. Ik begon heel gedegen, want ik kreeg die drie hoogste ratings tegen in de eerste drie ronden. Ik hield Carlsen met wit op remise, hield met zwart stand tegen Aronian en probeerde met wit te winnen van Caruana, maar ook dat werd remise. In de vierde ronde speelde ik remise tegen wereldkampioene Hou Yifan. Mijn eerste overwinning kwam tegen Jobava in de vijfde ronde, die in Rotterdam werd gespeeld. Hij speelde een spectaculaire zet, maar hij was deze weken niet in zijn normale doen en op zeker moment raakte hij het spoor volledig bijster. Na nog enkele hard bevochten remises (waaronder een partij tegen Ivanchuk waarin ik in een dame-eindspel een schitterende kans had gemist) ging het mis tegen Vachier-Lagrave. Ik verdwaalde in een rustige partij en verloor geruisloos.

Winning streaks!

De rustdag kwam mij goed uit en ik besteedde die goed, maar dat ik de vier volgende partijen zou winnen, had ik nooit gedacht. Ik was tevreden over elk van die partijen, maar vooral over mijn winst met zwart op Saric.

Partij 5: I. Saric – A.Giri

Door in de 12e ronde de snel rijzende ster Wesley So (Amerikaan van Filippijnse origine) te verslaan bracht me op slechts een half punt achterstand op de leidende wereldkampioen. Die speelde ook niet slecht: hij reeg niet minder dan zes zeges aan elkaar.

Ik hoopte nog op een wonder met zwart tegen Wojtaszek in de laatste ronde. Radoslav had een wisselvallig toernooi, waarin hij zowel Carlsen als Caruana versloeg, maar hij verloor ook onnodig partijen, zoals die tegen Jobava. In mijn partij werd mijn optimisme snel getemperd en terwijl Magnus symbolisch met de rug tegen de muur had gestaan tegen Saric, kwam hij toch nergens echt in gevaar en hij boekte uiteindelijke de toernooizege.

Uiteindelijk deelde ik de 2e tot en met 5e plaats, want al mijn belagers wonnen hun partij (Ding versloeg Aronian met zwart, Vachier won (ook met zwart) van Caruana en So gaf met wit Van Wely het nakijken. Het resultaat 8,5 uit 13 (+4) betekende een aardige winst in ratingpunten voor mij en het bracht me dichter in de buurt van de wereldtoppers.

Het leven gaat echter verder. Met nog zoveel toernooien in het verschiet, kan het nog alle kanten uit.

Ik zal het de lezers laten weten, wat er ook gebeurt.

Giri in Bilbao. (Foto: Peng)

Na de Olympiade werd het seizoen van een teamschaker vervolgd en al spoedig was ik op weg naar het Spaanse teamkampioenschap in Linares, gevolgd door de Europese Club Cup in Bilbao.

Met mijn Spaanse club Sestao Naturgas hebben we de vorige twee Spaanse titels veroverd, maar ditmaal was de tegenstand zelfs nog sterker dus de uitdaging was groter dan ooit. Op de zaken vooruitlopend: we slaagden er niet in om de club Merida, eveneens volgeladen met sterspelers, voor te blijven, maar we deden een goede poging. Onze opstelling was zoals altijd heel sterk, maar ditmaal door het ontbreken van Dominguez en MVL aanzienlijk zwakker dan de vorige keer. Mijn teammakkers was het Franse duo Laurent Fressinet en Romain Edouard (die hoewel landgenoten en spelers van hetzelfde team, altijd wel een aanleiding vinden om ergens over te redetwisten…), Maxim Rodshtein uit Israël en de Spanjaarden: de machtige Salgado Lopez, Alfonso Romero, Gabriel Del Rio en Sergio Trigo.

Wankele ronden

In de eerste ronde speelden we gelijk tegen een behoorlijk team ‘Magic’. Ik mocht niet klagen, want ik overleefde ternauwernood met zwart tegen Gabriel Sargissian. Mijn onzekere vorm duurde in de tweede ronde voort, toen ik (alweer met zwart) de opening slecht behandelde tegen Iturrizaga. Hij speelde het niet optimaal en gaf me enige hoop op remise. In plaats daarvan ging ik op zoek naar complicaties, maar ik maakte slechts mijn eigen leven moeilijk. Aan het eind keerde mijn speculatieve en quasi-positionele dameoffer zich tegen mij en ik verloor. Gelukkig had dat geen invloed op de uitslag van de match en we wonnen afgetekend. In de derde ronde moesten we tegen de laagst geplaatste club, op papier aanzienlijk zwakker dan wijzelf, maar met een geheim wapen aan bord 4: mijn vriendin. Met veel moeite en geluk slaagde ik erin mijn tegenstander GM Narciso Dublan te verslaan, die het grootste deel van de partij het beste van het spel had gehad.

De vierde ronde werd voor ons een cruciale. We verloren met het kleinst mogelijke verschil van Merida. Het gevecht vond vooral plaats op de lagere borden, zodat mijn snelle remise met zwart tegen Ivanchuk niet een centrale plaats in de match innam. Hoe dan ook, de gewenste uitslag 3-3 slipte ons op het laatste moment uit de handen en wij waren op slag vrijwel kansloos voor de eerste plaats. Dit was natuurlijk niet het allerbeste nieuws, maar het geweeklaag en de uitingen van verdriet van onze hartstochtelijke Baskische supporters deden ietwat overdreven aan.

De volgende ronde speelden we tegen een van de outsiders van het toernooi, een team uit Barcelona, en hoewel ik er niet in slaagde mijn voordeel tegen GM Rakhmanov uit te buiten, won ons team niettegenstaande.

Puntenwinst en een tweede plaats!

Geheel onverwacht won ik de volgende twee partijen, waarmee ik niet alleen de schade herstelde die ik aan mijn rating had toegebracht, maar ik won zelfs een puntje of twee. In de zesde ronde speelden we tegen onze Baskische broeders ‘Gross’ uit San Sebastian. We wonnen dat gevecht en ik had het geluk een kans te krijgen in wat een saai gevecht leek, tegen Etienne Bacrot.

Partijanalyse Bacrot-Giri

De laatste ronde begon zeven uur vroeger dan gewoonlijk (denk eens aan Wijk aan Zee met de laatste ronde om 07.00 uur?!), zo erg was het niet. In Spanje beginnen de ronden gewoonlijk om 17.00 uur, dus nu was het ‘slechts’ 10.00 uur ’s morgens, maar voor sommigen voelde dat aan als middernacht. Desondanks: we wonnen van een zeer sterk team ‘Solvay’ en ik won zelf ook, ditmaal van Harikrishna.

Partijanalyse Giri-Harikrishna

De tweede plaats was niet direct ons streven, maar desondanks bereikten we weer een score van 5½ uit 7 (11/14), net als vorig jaar toen het voldoende was voor de eerste plaats. De overwinning ging dit jaar naar Merida, dat alle sterke teams in de vier ronden had ontmoet en met 3 uit 4 in beginsel al de titel had veiliggesteld. Jammer voor ons, maar volgende keer beter!

Het Spaanse avontuur werd al een dag later voortgezet voor het grootste deel van ons team. Hoewel we nu voor verschillende teams uitkwamen, gingen we samen per auto naar Bilbao. Het was een lange rit (7 uur!), maar we slaagden erin de tijd te doden, mede dankzij enkele stoppauzes, wat gesprekken en uitwisseling van ideeën, hoewel Romain Edouard tegen het einde zijn lievelingskussen had gevonden dat hij ieder jaar tijdens de lange Spaanse trips gebruikt waardoor hij dankbaar nog wat kon slapen.

In de Europese Club Cup dat over enkele dagen zou beginnen, maakte ik deel uit van het sterke team SOCAR, dit jaar geflankeerd door Mamedyarov, Topalov, Adams, Radjabov, Wang Hao, Korobov en Safarli. Het inhoudelijke verslag kunt u vinden in de volgende editie van het tijdschrift NewInChess, waaraan ik regelmatig bijdragen lever, zodat u hier slechts een beknopt bericht vindt over enkele van mijn eigen partijen.

Met de grote jongens!

Eerst waren er wat rustdagen, die ik probeerde te vullen met andere zaken dan schaak. Gelukkig was ik in staat mijn aandacht te verleggen naar andere aspecten van het leven zoals literatuur, muziek, lichamelijke oefening, maar hoofdzakelijk dolce far niente.

Voor ik het wist, was ik weer terug achter het schaakbord, zij aan zij met de legendarische spelers, mijn teamkameraden. De eerste ronde was makkelijk voor mijn team, maar niet voor mij. Slechts dankzij geluk bleef mij een pijnlijke ervaring bespaard. Ironisch genoeg maakte ik dankzij deze partij mijn entree in de virtuele top 10 van de live ratinglijst. De Zweedse speler Lindberg1984, Bo met een rating van 350 punten lager dan de mijne, bleek een lastige hindernis voor mij, een gevecht om de top-10 plaats waardig. Men zou allerlei grappen kunnen bedenken over de eigenaardige naam van mijn tegenstander (bijv. ICC handle, George Orwell etc.), maar ik ontdekte dat er bijna 30.000 Zweden de naam Lindberg dragen en twee ervan Lindberg,Bo spelen schaak. Dit noodzaakte de FIDE website het geboortejaar toe te voegen aan mijn tegenstanders naam.

In de tweede ronde kregen we te maken met een sterk team, SHSM, en ofschoon ik een prettig voordeel verknoeide tegen de stugge Boris Grachev, wonnen we ook die match. Overigens, aangezien we vanaf dit punt alle verdere matches wonnen, hoef ik dat niet verder te vermelden (voor bijzonderheden nogmaals: NewInChess!).

In de derde ronde werden we nogmaals aan Scandinaviërs gekoppeld. In tegenstelling tot de eerste ronde won ik ditmaal zeer overtuigend.

De titel met een bonus

Er volgde een belangrijk treffen met de kampioenen van vorig jaar NovyBor en ik slaagde erin met zwart te winnen van Laznicka, een partij die ik voor het tijdschrift NIC al van commentaar heb voorzien.

In de daaropvolgende ronde was ik opnieuw de tegenstander van Bacrot (die speelde voor het sterke Italiaanse team met Caruana, Nakamura, MVL). Ditmaal speelde ik met wit en uiteindelijk was ik blij met remise weg te komen.

In de zesde ronde moesten we aantreden tegen de machtige Russen en ik werd nogmaals (na Grachev) geconfronteerd met een sterke Russische speler. Malakhov maakte echter een ernstige fout in de opening en ik vervolgde met winst in een fraai eindspel.

Partijanalyse Giri-Malakhov

De laatste ronde deed er niet meer toe, aangezien we alle zes voorgaande matches hadden gewonnen. Desondanks lukte het ons weer, ook al verknoeide ik een groot voordeel tegen de Cubaan Leinier Dominguez. Net als in vele eerdere gelegenheden scoorde Topalov het winnende punt en hij verzekerde zich wederom van een 2800-rating.

Zodoende waren we in de wolken na het veroveren van de titel op zo’n overtuigende wijze! Wij waren in opperbeste stemming en als bonus steeg ik ook nog in de wereldranking.

Met de vele belangrijke en spannende wedstrijden die er aankomen, staat het nu nog maar te bezien wat deze rating waard is!

Ruim van tevoren kreeg ik het nieuws dat ik kon deelnemen aan NorwayChess 2014, dus verheugde ik mij al enige tijd op het meedoen aan een evenement op zo hoog niveau. Zonder twijfel is dit het sterkste toernooi van het jaar waarin ondergetekende als 14e in de wereld (vermoedelijk wat geflatteerd) als 9e op de plaatsingslijst prijkte. De deelnemerslijst bevatte vrijwel alle grote namen waaronder Carlsen, Aronian, Kramnik, Topalov, Caruana, Karjakin, Grischuk, Svidler en de plaatselijke grootheid Simen Agdestein (niet te verwarren met Espen Agdestein, de manager van Carlsen). Plaats van handeling was de welvarende en rustige stad Stavanger, ook wel bekend als Europa’s oliehoofdstad, in het zuidwesten van Noorwegen.

Ik weid gewoonlijk niet uit over toeristische wetenswaardigheden, dus sla ik dat ook ditmaal over en beperk ik mij tot het schaken.

Mr. Onverslaanbaar

Voorafgaand aan de eerste ronde speelden we een spannend snelschaaktoernooi om de loting te bepalen. Met trillende handen slaagde ik erin een paar behoorlijk gespeelde partijen te winnen en tegen het einde zat ik de koploper op de hielen. Toen ik het beoogde doel (5x wit en 4x zwart) bijna bereikt had, verloor ik de laatste drie partijen en eindigde ik als zesde, vlak achter de vijf gelukkigen die eenmaal meer wit kregen in het eigenlijke toernooi. De loting bepaalde vervolgens dat ik in de eerste ronde met zwart moest optornen tegen Magnus Carlsen, dus ik moest al direct mijn reputatie waarmaken als de enige speler van wie de Grote Carlsen nog nooit had kunnen winnen. Tijdens de partij kreeg ik het heel benauwd, maar gelukkig kon ik de partij remise houden om zodoende mijn imago van Mr. Onverslaanbaar te handhaven.

Carlsen, M. – Giri, A.

1. c4 c5 2. Nf3 Nf6 3. Nc3 d5 4. cxd5 Nxd5 5. e3

I expected something like this, but not exactly this, as it often happens.

5…Nxc3 6. bxc3 Qc7

I suddenly remembered an idea that came to me a while ago. While it looks somewhat unnatural, this move has a very clever idea behind. 6…g6 is main-move and can be answered with 7. h4!? which my move 6…Qc7 is trying to avoid.

7. d4 g6

now h4 would also be possible, but white already commited himself to d2-d4 which means that it will be easier for black to meet the flank attack with a strike in the center!

8. Bb5+ 8. Bd3?! cxd4! reveals another point behind Qc7. Now there is suddenly an annoying check on c3. 9. cxd4 Qc3+

8…Bd7 9. a4

this is a positional way of playing, which generally should be quite harmless.

9…Bg7 10. O-O O-O 11. Ba3 b6 11…Bxb5!? was easier, but I didn’t like the idea of improving the pawn structure of the guy who really cares about stuff like pawn structure..:)

12. dxc5 bxc5 13. Qd5 Bxb5 13…a6!? seemed very interesting to me, but it felt too risky. 14. Qxa8 axb5 15. Qe4 Bc6 16. Qh4 Bxc3 looked very messy, especially as some Ng5!? could come, but in fact black seems to be doing totally alright here.

14. axb5 Nd7 15. Rfd1 15. Rad1 Rfd8 16. c4 was what I was expecting. Now the position is very quiet and equal- 16…Rac8 17. Qe4 Nb6 should be equal. Black’s slightly worse pawn structure on the queenside is compensated by the dumbness of the a3 bishop.

15…Rfd8 16. Ng5!?

This move caught me by surprise, not because I didn’t see the move itself, but because of the exchange sacrifice which was to follow.

16…e6

I took a long time for this move which lead to a lot of questions, but in fact I was obviously spending time on the consequences and decisions that I would have to make after the forced 17.Qc6.

17. Qc6 Qxc6?!

17…Rac8 was better, after all. 18. Ne4?! was the move that got me worried, but in fact I underestimated the following idea- 18…Qb6! I briefly considered this and somehow I was fearing both, the endgame and the queen sacrifice. Neither are good for white. 19. Qxb6 [19. Rxd7? this simply doesn’t work- 19…Rxc6 20. bxc6 Rc8! 21. c7 Bf8!] 19…axb6 and although there are scenarious of such endgame going wrong for black, here the silly bishop on a3 is the determining factor.

18. bxc6 Ne5 19. c7 Rdc8 20. f4

originally, before Magnus played 16.Ng5, I was intending to go Ng4 here, with the idea Rd7 Nf6. In fact I was hoping that my opponent would miss this idea! Unfortunately, I quite quickly realized that it was me who missed something.

20…h6!

the move is not difficult to find, but it took me a lot of time to figure out that the arising position is actually not lost. 20…Ng4 21. Rd7 Nf6 22. Rad1! and white is just winning.

21. Ne4 Nc4 22. Rd7 Nb6 23. Rad1! Nxd7 24. Rxd7 Bf8! 25. c4 a5!

this was the position I was heading for. Now I was calculating the ideas with Nf6+ and after checking and rechecking my calculations I came to the conclusion that I am surviving here.

26. Nc3!?

this one caught me by surprise and got me feeling very miserable. Suddenly I realized that my pieces are tied down with no counterplay. The only thing that gave my hope, was the unsatisfied face of my opponent.

26. Nf6+! Kh8! was the move that took me a lot of time to find. Now white has no easy way to break through. The a-pawn is a serious source of counterplay in the future complications. 27. g4!! I was fearing this idea in some lines with Rxf7, but it was always too slow, so I convinced myself that it shouldn’t work. However, after analysing this position for a while, it appears to me, that this would lead to a victory. [27. Rxf7?! Bg7!] 27…a4 [27…Ra7 28. Bb2!] 28. g5 Ra7 29. Bb2! a3 30. Ba1 a2 the pawn reached very far, but it seems that it can’t make the final step… 31. Kf2 [31. e4!? might be winning too, but white doesn’t need to hurry.] 31…hxg5 this opens the h-file, but the pawn on h6 is otherwise vulnerable.

[31…Kg7 32. Ng4+! Kg8 33. gxh6+-]

[31…e5 32. Nd5!]

32. fxg5 e5!? other moves lose too. Eventually the idea is e4 Rd3-h3.

[32…Raxc7 33. Ne8+ Kg8 34. Nxc7 Bg7 35. Bxg7 Kxg7 36. Nxe6+! Kg8 37. Ra7 fxe6 38. Rxa2+-]

[32…Kg7 33. Ke2 Kh8 34. Rd3 Raxc7 35. e4+-]

[32…Rb7 33. e4 Rb1 34. Rd8 Rxa1 35. Rxc8 Rf1+ 36. Kxf1 a1=Q+ 37. Kg2 Qb2+ 38. Kg3 Qb3+ 39. Kh4 Kg7 40. Rxf8+-]

33. Nd5! Kg8 34. e4 Rb7 [34…Kh8 35. Bxe5+ Bg7 36. Nf6 Raxc7 37. Rd3] 35. Nf6+ Kg7 36. Bxe5 Rbxc7 37. Nd5+ Kg8 38. Nxc7 Bg7 39. Bxg7 Kxg7 40. Ne6+ Kg8 41. Ra7 fxe6 42. Rxa2 Rd8 43. Ke3 Rd4 44. Kf4! Rxc4 45. Ke5+-

26…a4 27. Nb5

at first I thought I would have to stand on the place and wait till white finds the way forward. This can be very painful, last very long, and bound to end badly for the defender.

27…Re8

it occured to me that I can create a threat of Re7 after shifting my rooks to e8 and c8 and so I got some optimism back.

28. e4

28. Bb2!? was very unpleasant and I saw this idea during the game. Magnus, however, suddenly accepted the peaceful outcome. 28…Rac8 29. Bf6! is the point. [29. Be5 Ra8! 30. Bf6 Bg7] 29…Bg7! 30. Bd8 Bb2!? the most human, creaitng some real threats. [30…g5!? 31. g3 gxf4 32. gxf4 Bb2 might be even more precise, but perhaps white has some options on move 31.] 31. Nd6 Rxc7 32. Bxc7 Ra8 33. Nxf7 a3 34. Nxh6+ Kh8 35. Be5+ Bxe5 36. Nf7+ Kg8 37. Nxe5 a2 38. Rd1 a1=Q 39. Rxa1 Rxa1+ 40. Kf2 Rc1 should lead to a draw.

28. Kf2 is essentially the same as 28.e4 28…Rac8 29. Na7 Ra8 30. Nc6 Rec8 31. Rd8

28…Rac8

now it’s a forced draw. The threat is Re7.

29. Na7 Ra8 30. Nb5

30. Nc6!? was the only way to continue and was definitely worth a try 30…Rec8 31. Rd8 Kg7!? it is wise to improve the position of the king first- [31…Rxc7 32. Rxa8 Rxc6 33. Kf2 white keeps some symbolic pressure here, though it’s nothing special.] 32. Kf2 f6 33. g4 Kf7 34. Kf3 Rxc7 35. Rxa8 Rxc6 now it should be an easy draw.

30…Rac8 31. Na7 Ra8 32. Nb5

Escaped.

1/2-1/2

De remise met zwart tegen de wereldkampioen mag dan een goed resultaat lijken, maar eigenlijk was ik nog lang niet in vorm en ik speelde zeer langzaam. Ik miste een fraaie kans.

Agdestein, S. – Giri, A.

1. d4 Nf6 2. c4 e6 3. Nf3 d5 4. Nc3 Bb4 5. cxd5 exd5 6. Bg5 Nbd7 7. Qa4 c5 8. dxc5 Bxc3+ 9. bxc3 O-O 10. Qb4 h6 11. Bh4 Re8 12. e3 Re4 13. Qa3 Qe7 14. Be2 Nxc5 15. O-O b6

the opening was quite unusual and demanding from both players and right now it seemed to me that my position should be quite comfortable.

16. Rfd1?

this one bothered me, with the idea Rd4!. I was thinking about all kinds of ideas, but the beautiful tactical motive escaped my attention. 16. Rad1=

16…g5?

now the game is back to it’s logical course and I no longer had any chances.

16…Rxh4!! 17. Nxh4 Nfe4 18. Nf3

[18. f3 Nd6 (18…Nf2=+) 19. Rxd5 Qxe3+ 20. Kh1 Qxe2 21. Rxd6 Qe7! 22. Rd4 g5 <Black has a moderate advantage>]

18…Nxf2! and the a3-e7 x-ray suddenly works against the white player. 19. Rf1 [19. Kxf2? Ne4+-+] 19…Nfd3 [19…Ng4!? 20. Qc1=+] 20. Bxd3 Qxe3+ 21. Kh1 Nxd3 leaves black with more than enough compensation for the exchange, though of course the game would continue.

17. Bg3 Bg4 18. Rd4 Re8 19. h3 Bf5 20. Nd2 Rxd4 21. cxd4 Nce4 22. Qxe7 Rxe7 23. Nxe4 Nxe4 24. Bh2 Nc3 25. Bf1 Re6 26. a4 a5 27. Bb8 Rc6 28. Ba7 Bc2 29. Bb5 Re6 30. Rc1 Bxa4 31. Rxc3 Bxb5 32. Rb3 Bc4 33. Rxb6 Rxb6 34. Bxb6 a4 35. Bc5 f5 36. f4 1/2-1/2

Geluk en tegenspoed

In de derde ronde verloor ik een belachelijke partij tegen Kramnik. Ik speelde de opening buitengewoon slecht en ofschoon de voormalige wereldkampioen me menige kans gaf, kon ik daarvan geen gebruik maken.

Na een ietwat slordige remise tegen Caruana, versloeg ik Topalov al moet ik direct toevoegen dat mijn tegenstander een dramatische eerste toernooihelft kende.

In de zesde ronde kwam ik goed voorbereid aan het bord tegen Aronian. Dankzij een slimmigheidje bracht ik hem in grote moeilijkheden, maar uiteindelijk bleek mijn pluspion slechts een symbolisch plusje en ik had eigenlijk geen werkelijke kans om die partij te winnen.

Mijn partij met wit tegen Karjakin was mijn laatste kans om nog tot grote daden te komen, dus ik was in de stemming om er echt tegenaan te gaan. Ik had het geluk dat mijn openingsstrategie buitengewoon goed werkte en ik bereikte een comfortabel voordeel. Ik bepaalde vrijwel heel de partij de gang van zaken en mijn voordeel werd almaar groter. Ten slotte probeerde Sergei een onverwoestbare vesting op te bouwen. Ik vond al snel een methode om die te slechten, maar in plaats van dit plan uit te voeren en tijd te sparen, ging ik die tijd investeren om de gevolgen van mijn riskante doorbraak door te rekenen. Uiteindelijk speelde ik het dan toch, maar de tijd tikte onverbiddelijk door en ik maakte er een puinhoop van.

Giri, A. – Karjakin, Sergey

1. Nf3 Nf6 2. c4 c5 3. Nc3 Nc6 4. g3 d5 5. cxd5 Nxd5 6. Bg2 Nc7 7. a3 g6 8. h4 h6 9. d3 Bg7 10. Be3 Ne6 11. O-O O-O?! 12. Na4! Ncd4 13. Rc1 Qd6 14. Nd2 Bd7 15. Bxd4! Qxd4 16. Nc3 Rab8 17. Nc4 Bc6 18. Bxc6 bxc6 19. e3 Qd7 20. Qc2+= Rfd8 21. Rfd1 h5 22. Qe2 Rb3 23. Na5 Rb6 24. Rc2 Qc7 25. Nc4 Rb3 26. Nd2 Rb7 27. Nc4 Rb3 28. Rdc1 Rb7 29. Rd2 Rb3 30. Qd1 Rdb8 31. Ne4 Qd8 32. Nc3 Qc7 33. Kg2 Qd8 34. Rdc2 R3b7 35. Qe2 Rd7 36. Rd2 Rb3 37. Qd1 Rdb7 38. Qf3 Qd7 39. Rcc2 Rb8 40. Qd1 Qd8 41. Kh2 Nf8 42. Ne4 Ne6 43. Kg1 R8b7 44. Kh2 Rd7 45. Nc3 Rdb7 46. Qf3 Qc7 47. Ne2 Rb8 48. Qe4 Rd8 49. Nc3 Nf8 50. Kg2 Rdb8 51. Na4 R3b5 52. Rd1 Bf6 53. Rb1 Nd7 54. Rh1 Nb6 55. Naxb6! axb6 56. Rb1! Qd7 56…Rb3 57. Nd2 Rb5 58. b4+=

57. b3 <White has a moderate advantage> Rd8 58. Rd2 Bc3 59. Rdd1 Bf6 60. Kg1 Qc8 61. Kf1 Rd5 62. Ke2 Qd7 63. Qf3 Qe6 64. Qg2 Qg4+ 65. f3 Qe6 66. f4 Bg7 67. Qf3 Qh3 68. Rh1 Qd7 69. e4 Rd4 70. Rhd1 Qh3 71. Rh1 Qd7 72. Rhf1 f5 73. e5 e6 74. Rfd1 Qb7 75. a4 Ra5 76. Nxa5 bxa5 <White has a moderate advantage> 77. Rdc1 Bf8 78. Rc3 Kf7 79. Qh1 Ke8 80. Rc4 Kd7 81. Qe1 Qb6 82. Qc3 Be7 83. Rc1 Rd5 84. Qc2 Kc7 85. Rd1 Rd4 86. Qa2 Rd5 87. Rdc1 Kb7 88. Qa3 Qd8 89. Rd1 Rd4 90. Qc1 Qd5 91. Kf2 Qd8 92. Qc3 Qb6 93. Ke2 Kc7 94. Rd2 Kb7 95. Kd1 Kc7 96. Kc2 Bf8 97. Kb1 Be7 98. Ka2 Bf8 99. Rd1 Be7 100. Rc1 Bf8 101. Qd2 Be7 102. R1c3 Bf8 103. Qf2 Kb7 104. Qg2 Be7 105. Qh1 Bf8 106. Qf1 Be7 107. Rc2 Bf8 108. Rd2 Be7 109. Qf2 Rd5 110. Qf3 Rd4 111. Rdc2 Bf8 112. R2c3 Be7 113. Qh1 Bf8?!

I already had this position once before and with 50 move rule approaching, I realized I should grab my chance. 113…Rd5! would stop my idea and I have no idea why Sergei didn’t play this move. The rook will return to d4, once my pieces are badly positioned for the g4-break.

114. Rxd4! cxd4 115. Rc4 115. Rc2!? had it’s own advantages and disadvantages. The d4 pawn is not under control, but the rook might switch to the kingside later on.

115…Bb4 116. g4!

only chance, so I had to try it.

116…hxg4 116…fxg4 117. Qe4! Qc7 118. Qxg6 Qd7 119. Qxh5 Qd5 120. Qxg4 Qh1 keeps some drawing chances, but the endgame is difficult after 121. Qe2 Bc3 122. Rxc3 dxc3 123. Qc2 Qxh4 124. Qxc3 Qxf4 125. Qxa5 Qd4 126. Qd2 <White has a moderate advantage>

117. h5 gxh5 118. Qxh5 c5?!

this one caught me by surprise and with no time, I lost track of it.

118…Qc7 was the move I expected. Here white has a lot of choice. 119. Qe8! the strongest move, but frankly I don’t think it was the one I was leaning towards. I was mostly choosing between Rxd4 and Qg6 Rc2-h2-h7 idea, which doesn’t work due to queen appearing on d5.

[119. Rxd4 Bc5 120. Rc4 Be3 is unclear.]

[119. Qg6 Qd7! 120. Rc2 Qd5! 121. Rh2 Kb6 neither side can make progress here.]

119…Qc8 [119…g3 120. Qxe6 is lost for black. He can’t really promote the g-pawn.] 120. Qxc8+ Kxc8 121. Rxc6+ Kd7 122. Rc2 this endgame is another fortress, but this one too, can be broken with a well timed breakthrough. 122…Ke7 123. Kb2 Kf7 [123…Kd7 if king stands in the centre, the breakthrough seems unavoidable too. 124. Kc1 Bc3 125. Rh2 Kc6 126. Kd1 Kc7 127. Ke2 Bb4 128. Rh7+ Kd8 129. Kf2 Bd2 130. Ra7 Bb4 131. Kg2 Be1 132. Ra6 Ke7 133. Rd6 Bc3 134. b4!] 124. Re2 Kg6 125. Kc2 Kh5 126. Rh2+ Kg6 127. Kd1 Kg7 128. Ke2 Bc3 129. Kf2 Bb4 130. Kg2 Bc3 131. Rh1 Bb4 132. Kg3 Bd2 133. Rd1 Bc3 134. Rc1 Kf7 135. b4!! Bxb4 136. Rc7+ and it is still not easy, but white is winning here. If Kg6, eventually the d4 pawn will fall due to zugzwang and if Kf8, the white king will enter via h4.

118…Ka7!! this move obviously escaped our attention, but it’s the one that holds the draw. The idea is the same as in the game, just the version is better. 119. Qf7+ [119. Rc2 c5!] 119…Qb7 120. Qxe6 c5 121. Rc2 [121. Qxf5 Qg2+ 122. Kb1 Qd2 leads to a perpetual check, by one of the sides.] 121…Qh1 122. Qd7+ Kb8 123. e6 the best try [123. Qxf5 Bc3=] 123…Bc3 124. Rxc3 dxc3 125. Qb5+ Kc8 126. Qxc5+ Kb7 127. Qxc3 Qh2+ 128. Ka3 Qxf4! and like a swiss watch, black is just in time- 129. Qe1 Kc6 130. e7 Qb4+ 131. Qxb4 axb4+ 132. Kxb4 Kd7 133. a5 g3 134. a6 g2 135. a7 g1=Q 136. e8=Q+ Kxe8 137. a8=Q+ Ke7 with a draw.

119. Qf7+ Ka6 120. Rc2?

my first reflex was Qd7, but suddenly I started fearing some Bc3 move, cutting my rook and I decided to be on the safe side and get my rook into the play as fast as possible.

120. Qd7! Qb7 [120…Bc3 121. Qc8+ Qb7 122. Rxc5! was probably the move that I missed.] 121. Qxe6+ Ka7 122. Rc2 Bc3 the win is still not trivial, but it seems that it is there- 123. b4!! [123. Qxf5 Qh1! would lead to a draw. White has to give a perpetual.] 123…Bxb4 if pawn takes, then white king finds a comfortable space on b3. 124. Qg8 g3 looks desparate, but otherwise Rh2 will come. 125. Qxg3 Qd5+ 126. Rc4 Qd7 127. Kb3! Qb7 128. Qh2! and since he protected from all the threats, white should win.

120…Qc6

Here I realized that I messed it up. The rook can’t even join my attack, because black will not just give the perpetual, but he will give a checkmate! This realization got me seriously concerned.

121. Qg6 c4!?

another unpleasan t surprise. I saw that in most lines I am not losing, but I no longer have any hope of winning and it was pretty annoying to suddenly start thinking what is the easiest way of holding this position.

121…Bc3!? bothered me a lot too. Here in fact, white just has to stand. The position is a draw- 122. Qg8 [122. Rh2 c4! 123. dxc4 d3 124. Qg8 d2 125. Qd8 g3 126. Rxd2 Bxd2 127. Qxd2 g2 128. Qf2] 122…g3!? 123. Qxg3 white can also just stand and wait, in fact. The position is just a draw, pretty much no matter what. There will always be a perpetual check. 123…Qh1 124. Rb2 Qc1 125. Qg2=

122. Rxc4 Qg2+ 123. Kb1 Qf1+ 124. Rc1 124. Ka2 Qe2+ 125. Ka1 Qe1+ 126. Ka2 Qd2+ 127. Kb1 Qxd3+ 128. Ka2 Qe2+ 129. Kb1 Qd1+ 130. Ka2 Qe2+ 131. Kb1 Qf1+ 132. Ka2 Qg2+ 133. Kb1

124…Qxd3+ 125. Ka2 Qe2+ 126. Kb1 Qe4+

I suddenly realized there will follow Qd5! with my king on a1. That got me sweating.

127. Ka2 Qg2+ 128. Ka1 Qd5! 129. Ka2!

fortunately on last seconds I came up with the only defense. Unfortunately, I only had the energy to come up with it once.

129…Qg2+ 130. Kb1 Qd5 131. Rc4??

While some people assumed I am so insane that I avoid a draw, in fact my idea was that this move would force the perpetual check, while Ka2 felt somewhat dubious, as my rook would stay quite passive on c2.

131. Ka2 Bc3 132. Rc2 here I was a little bit worried for my position, thinking that black might potentially come up with another resource and pose me some more problems with my time constantly ticking away. It seems that there is no such resource though. 132…Qc6 [132…d3 133. Rxc3 d2 134. Qe8 d1=Q 135. Rc6+ is the line I saw.] 133. Qg8=

131…Bc3

and it hit me that black is in fact threatening mate. Fortunately I was too tired to be really upset, otherwise it might have been quite painful.

0-1

Hierna volgde een rustdag, maar met de score -1 met nog twee ronden te gaan, kon ik niet langer meedoen voor de hoofdprijzen.

Voorbereiding voor het volgende toernooi

Ik overleefde een zeer dubieuze Benoni tegen Grischuk. Deze geniale Rus moet soms boeten voor zijn ambitieuze tijdsindeling.

In de laatste ronde speelde ik zeer langzaam tegen Peter Svidler. Toen ik de kans kreeg op zetherhaling, besloot ik dat we in de laatste twee weken genoeg geschaakt hadden.

Alles overziende kan ik noch over mijn spel, noch over mijn score tevreden zijn, hoewel ik beslist vaker het geluk aan mijn zijde had dan andersom. Het keerpunt was ongetwijfeld de totale ineenstorting in mijn partij tegen Karjakin, die vervolgens zijn beide laatste partijen won. Mijn felicitaties aan hem!

Er is gelukkig nog wat tijd om op adem te komen en mij voor te bereiden op het volgende serieuze toernooi. In juli speel ik in Biel. Dat belooft weer een boeiend toernooi te worden!

Terwijl ikzelf vooral bezig was met mijn training en het volgen van het schaken, streden mijn belangrijkste collega’s in Khanty-Mansyisk om het recht de nieuwe wereldkampioen Magnus Carlsen uit te dagen.

Aanvankelijk werden Aronian en Kramnik als favorieten beschouwd, maar net zomin als vorig jaar slaagden beiden erin om te brengen wat er van hen verwacht werd. De leiding werd daarentegen veroverd door Vishy Anand die Aronian in een uitstekend eindspel bedwong en vervolgens met de zwarte stukken tegen Shakhriyar Mamedyarov zegevierde.

Daarna scoorde Anand met kennelijk gemak vele gedegen remises. Zijn tegenstanders verloren intussen het ene punt na het andere aan elkaar.

Na deze dreun bleef Shakhriyar doorvechten en hij won zelfs een ongelooflijke partij tegen Levon Aronian (die ik in NewinChess zal bespreken). Op zijn beurt stopte dit Aronian af, die zich na zijn nederlaag in de eerste ronde aan het herstellen was en op plus 2 stond.

Terwijl alle tegenstanders door de knieën gingen, bleef Vishy goed spelen en hij won een prima partij tegen Topalov, waarmee zijn score op plus 3 kwam.

Vishy vervolgde op dezelfde wijze: zelf moeilijkheden ontwijkend of problemen creërend voor zijn tegenstanders.

De enige keer dat het spannend voor hem werd, was in de voorlaatste ronde, toen Vishy een onverklaarbare fout in de opening maakte en tegen Karjakin onder grote druk kwam. Hij verdedigde zich echter secuur en bereikte het volgende eindspel:

Door deze partij remise te houden (Karjakin deed het voorkomen of deze partij veel langer duurde dan in werkelijkheid het geval was, wat nog bijdroeg aan de spanning), bereikte Vishy weer een nieuw hoogtepunt in zijn carrière.

“Ik ben zeer benieuwd hoe hij in een volgende match met Carlsen zal presteren, maar laten we voor het ogenblik de Indiase Tijger feliciteren!”

Uit het Engels vertaald door Ben Blakmoor.

Het jaar begon voor mij met het toernooi in Wijk aan Zee, zoals het de laatste zes jaar het geval is geweest. Ditmaal was het extra belangrijk voor mij om eindelijk eens goed te spelen en ik had hogere verwachtingen dan ooit tevoren. Het evenement staat bekend als het Wimbledon op schaakgebied, maar ik heb de stille hoop dat Wimbledon ooit het Wijk aan Zee op tennisgebied genoemd zal worden.

Ofschoon er geruchten waren dat Tata Steel aarzelde om de traditie voort te zetten (en uiteindelijk bleek inderdaad het budget aanzienlijk te zijn teruggeschroefd), was het organiserend comité er toch in geslaagd om een toernooi van de grond te krijgen dat kon wedijveren met eerdere jaargangen. Het aantal deelnemers was echter teruggebracht naar twaalf (wat nog altijd een grote luxe is wanneer men het afzet tegen het tegenwoordig gangbare, maar absurde, formaat met vier tot zes spelers!), maar aan kwaliteit had het toernooi niets ingeboet, dus niemand had iets te klagen.

Om wat meer aandacht in de media te creëren, maakte het toernooi een kleine rondreis door één ronde in het Rijksmuseum in Amsterdam te spelen en één ronde in het HighTechCentrum Eindhoven: een belevenis op zichzelf. Daar valt nog een hoop over te vertellen, maar in dit artikel wil ik me bepalen tot het schaakgedeelte van mijn toernooi. Als u geïnteresseerd bent in alle organisatorische bijzonderheden, verwijs ik u graag naar de vele artikelen en verslagen die u op internet kunt vinden.

Hoge aspiraties, klaar voor mijn taak!

Mijn voorbereiding bestond uit een prima kerstvakantie in Japan en een korte trainingssessie met mijn nieuwe trainer, de ervaren grootmeester Vladimir Tukmakov. Achteraf gezien de juiste aanpak en ik was er klaar voor om het toernooi met hoge verwachtingen te beginnen.

De loting wees uit dat ik de meeste favorieten voor de eindzege pas tegen het einde van het toernooi zou ontmoeten, dus was ik gebrand op een goede start. Dat doel werd min of meer bereikt.

Over mijn snelle remise met zwart in de eerste ronde zal tegenstander Leinier Dominguez wel niet naar huis hebben geschreven. Hij kon me niet voor problemen stellen in een eindspel na de Berlijnse verdediging. Gelukkig was mijn tweede partij heel wat opwindender en ik boekte mijn eerste overwinning.

Giri – Naiditsch

Deze zege deed me goed, maar in de volgende partij kwam mijn plusscore al direct in gevaar.

Van Wely – Giri

Dat mag men een ontsnapping noemen en ik was ongelooflijk gelukkig tijdens de eerste rustdag.

Het Rijksmuseum…

Het Rijksmuseum was een onvergetelijke ervaring met vele photo-shoots en interviews. Mijn ontmoeting met Wesley So nam een gunstige wending en ik slaagde erin om de hele partij druk uit te oefenen, hoewel ik ergens een kans moet hebben gemist. Mijn tegenstander verdedigde zich echter bekwaam en daardoor houd ik goede herinneringen aan deze partij.

Na alweer een rustdag verwachtte ik een rustige partij tegen Harikrishna, maar hij koos een scherpe opzet in de gioco piano en er ontstond een ingewikkelde partij. Ik miste enkele mogelijkheden voor de tijdcontrole en moest na de 40e zet constateren dat mijn voordeel zo goed als verdwenen was. Gelukkig was mijn tegenstander niet tegen zijn taak opgewassen en ik kreeg het initiatief terug. Op het moment dat ik al praktisch gewonnen stond, begon ik de zaken weer ingewikkeld te maken en ik kwam in een interessant toreneindspel terecht dat ik gelukkig toch nog netjes over de eindstreep bracht.

Harikrishna – Giri

Een bescheiden, maar solide +2

Na deze partij produceerde ik uitsluitend remises, wat het voor de lezers van dit artikel misschien wat bederft. Toch had ik zo nu en dan aardige partijen.

Ik miste een kans voor open doel tegen Gelfand na een goed gespeeld eindspel. Vervolgens hield ik een moeilijke stelling tegen Caruana remise. Tegen toernooileider Aronian deelde ik de lakens uit, maar ik kwam er niet ver genoeg mee. De partij tegen Rapport was vermakelijk, maar na een orkaan belandden we toch in een gelijkstaand toreneindspel.

Tegen Karjakin bereikte ik met wit hoegenaamd niets en in mijn laatste partij tegen Hikaru moest ik alle zeilen bijzetten om mijn problemen in de opening het hoofd te bieden..

Nakamura – Giri

Zo scoorde ik een gedegen, zij het bescheiden +2. Dat was niet genoeg om de leider en latere winnaar van het toernooi, Levon Aronian, onder druk te zetten. Toch was ik er niet ontevreden mee. Mijn spel liet een prettige nasmaak achter. Ik nam een weekje vakantie en het schrijven van dit artikel is mijn terugkeer in de wereld van werken aan schaak. Ik zie uit naar mijn volgende toernooien, ook al weet ik nog niet welke dat zullen zijn.

Tot spoedig!

P.S. U kunt mijn uitvoerige verslag van dit toernooi lezen in het eerstvolgende nummer van NewInChess. Daarin kom ik onder andere terug op het fantastische resultaat van Aronian, enz.

Vaardigheden op de proef gesteld!

Ter afsluiting van een jaar vol schaaktoernooien – of zo u wilt ter bekroning – kreeg ik weer de gelegenheid om mijn krachten te testen in de Beijing Sport Accord World Mind Games.

Het is een gesloten toernooi met 16 spelers, die elkaar bestreden in rapidschaak, snelschaak en maf schaak, ook wel het Baskisch systeem genoemd (ter vervanging van het blindschaak van vorig jaar). Ongetwijfeld een plezier om eraan deel te nemen en ook om er als toeschouwer getuige van te zijn. Zoals gewoonlijk ging het rapidtoernooi over 7 ronden Zwitsers, terwijl het snelschaak ditmaal een dubbel round Robin was, wat inhield dat we elkaar tweemaal ontmoetten. Het nieuwe Baskisch systeem bestond uit 5 ronden. Het werd voor het eerst gespeeld in San Sebastian als een miniatuurmatch op twee borden tegelijk.

Het toernooi vond (als ik mij niet vergis) voor de derde maal plaats in Beijing, de hoofdstad van China, vaak doelwit van mijn kritiek op mijn website en in NewinChess. Ik liet nooit een kans voorbijgaan om te klagen over mijn jetlag of om mijn afkeuring van de Oosterse keuken te laten blijken. Dit jaar wilde ik het goedmaken (anderen zullen zeggen: tot overmaat van ramp) door mijn vriendin mee te nemen naar het toernooi en ik had de kans om ditmaal wat meer van de stad te zien. Hoe dan ook: niets kon mijn gebruikelijke minus-score voorkomen in de meeste van de onderdelen, al had ik dit jaar meer plezier in de partijen dan in voorgaande jaren.

Stroef rapid en 30-ronden snelschaken

Het rapidtoernooi begon met verlies voor mij doordat mijn favoriete Grünfeld met Le3 ernstig schipbreuk leed tegen Nepomniachtchi. De tweede partij leek ook slecht voor mij af te lopen, totdat plotseling de kansen volledig keerden.

Partijanalyse Mamedyarov-Giri:

Men zou verwachten dat ik moed zou putten uit zo’n meevaller, maar integendeel: uit de resterende vijf ronden scoorde ik slechts een half puntje.

Gelukkig bleef ik er niet bij stilstaan wat me in het 30-ronden snelschaken kon gebeuren als ik zo doorging. Dat was ook niet nodig, want de volgende drie dagen speelde ik stukken beter ook al had ik minder bedenktijd (of was het juist dankzij dit feit?)

Traditiegetrouw begon ik het toernooi met verlies, dus dat was geen verrassing, maar al gauw nam ik wraak en ik won mijn eerste partij tegen wereldkampioen snelschaken Alexander Grischuk. Die eerste dag was mijn spel nog een beetje roestig en ik verzamelde slechts 3 punten. De tweede dag was al een stuk beter. Ik kreeg vleugels en scoorde 6,5 punt (en dat terwijl ik in enkele partijen de winst in 1 zet weggaf). Jammer dat het toernooi zo snel voorbij was (inderdaad: 30 partijen, wat kort!). Tegen het eind voelde ik me steeds sterker worden en ik kwam in het juiste ritme, hoewel mijn 29e partij daar geen voorbeeld van was aangezien ik mij mat in één liet zetten.

Voormalige “Angstgegners’’ en het Baskische systeem

Naast het bemachtigen van een bescheiden ‘prijs’ (de tien besten kregen een geldprijs bovenop hun startgeld) was ik vooral tevreden over een aantal overwinningen, vooral op enkele bekende experts in het snelschaak zoals Grischuk, Mamedyarov, Ivanchuk en vele anderen, zoals bijv. mijn voormalige Angstgegners Aronian (1,5 uit 2) en Wang Hao (2 uit 2).

Partijfragmenten: Giri-Leko

Partijfragmenten: Ivanchuk-Giri

Partijfragmenten: Giri-Aronian

Uiteraard was ik ook vele malen zelf het slachtoffer:

Partijfragmenten: Giri-Ponomariov, Giri-Nepomniachtchi etc.etc.

Even terzijde: vergis u niet. De partijfragmenten toon ik voor de lol, want ik ben van mening dat het verboden moest zijn om vluggertjes te analyseren. Die partijtjes hebben zo hun eigen karakter.

Het Baskisch system bleek een stuk moeilijker dan ik dacht. Mijn eerste tegenstander, de getructe en duivelse Levon Aronian bracht me al direct in paniek terwijl hij de zetten op beide borden a tempo uit zijn mouw schudde. Het maakte me radeloos, ik wist niet waar ik moest kijken, of wat ik van de stelling moest denken en ofschoon Levon me op beide borden kansen bood, was ik teveel overrompeld om die aan te grijpen. De tweede ronde was tegen Peter Leko, die net als ik ondersteboven was door deze ingewikkelde nieuwe spelvorm. Alsof we het aanvoelden, maakten we vlug remise in de ene partij om in de andere het normale rapidtempo te kunnen voortzetten. Helaas stond ik op het moment dat we remise overeenkwamen in mijn partij met zwart, al slechter in de andere partij. Tot ieders verrassing verprutste Peter (winnaar van het rapidtoernooi en in grootse vorm verkerend) zijn stelling en ten slotte kon ik me veroorloven zetherhaling uit de weg te gaan in een potremise stelling. Zwart speelde het op zijn zachtst gezegd niet al te goed, maar ik genoot van de geometrische slotstelling.

Partijfragment: Giri-Leko 1-0

Dit bracht me terug in de race, maar in volgende ronde verknoeide ik het alweer door een goed gespeelde partij tegen Kamsky niet tot een goed einde te brengen. Ik kon me de volgende dag weer niet goed concentreren op beide partijen en het 1-1 resultaat tegen Wang Hao en tegen Vachier-Lagrave mag als een bescheiden succesje worden bestempeld. Alweer was het plezierig om een paar partijtjes te winnen. Tegen Wang Hao was er opnieuw een aardig geometrisch geintje met de dame.

Partijfragment: Hao-Giri

Tegen Vachier-Lagrave zaten de partijen vol blunders en kleinere fouten. Alles wat ik erover kwijt wil, is dat ik blij was voor het eerst iemand met een dubbele naam te hebben verslagen, waarbij gezegd mag worden dat Maxime in die categorie ontegenzeggelijk de sterkste is.

Ik kan er nog aan toevoegen dat ofschoon mijn resultaat bescheiden was (je mag ook zeggen: ronduit slecht), het toernooi mij een goed gevoel gaf, omdat er momenten waren – niet al te veel trouwens – dat ik op het niveau schaakte waarover ik tevreden ben en dat me later goede resultaten kan bezorgen.

Alles bijeen: ik heb mij kostelijk vermaakt in Beijing en ik zie al verlangend uit naar het schaakbord in Wijk aan Zee.

Terugblik op 2013

Tot besluit, aangezien Beijing voor mij het laatste schaaktoernooi van dit jaar was, wil ik ook nog even terugblikken op het jaar 2013.

De meeste van mijn toernooien verliepen zonder noemenswaardige toppen of dalen, als je bedenkt dat dit ook mijn examenjaar was. Het voelde als een soort overgangsjaar. Mijn belangrijkste toernooien waren middelmatig zonder belangrijke uitschieters. Dat is iets waar ik het komende jaar aan zal moeten werken. Mijn rating schommelde zo ongeveer rond hetzelfde peil.

Samenvattend: ik ga nu wat uitrusten om het nieuwe jaar 2014 vastberaden en vol energie te beginnen!

Ik wens u allen prettige kerstdagen en een gelukkig Nieuwjaar!

Tot ziens in 2014!

De bijdrage van Giri is vertaald door Ben Blakmoor

Anish over het World Team Championship met partijanalyses.

Tien sterke teams

Hier is dan de laatste aflevering van mijn verslag over de drie teamontmoetingen. Ditmaal wil ik mijn indrukken over het World Team Championship in Antalya met u delen.

Het gebeuren vond plaats in een round robin toernooi waarin de tien sterkste teams aantraden. Zij vertegenwoordigden alle werelddelen. Men zou zich kunnen afvragen hoe Nederland er toch in geslaagd was om zich te plaatsen te midden van de crème de la crème van het teamschaak. Om uw geheugen op te frissen raad ik u aan mijn artikel op te zoeken waarin ik de loftrompet stak over de Olympiade in Istanbul, waar we ons bij de beste zes plaatsten en ons zodoende kwalificeerden. De andere teams waren de zoals gewoonlijk favoriete Russen, Armenië, Oekraïne, de Verenigde Staten, China, Azerbeidjan (ditmaal wat verzwakt) en de iets mindere teams Duitsland, Turkije en Egypte. Het is al lang niet meer zo dat één of twee teams de toon aangeven in de verhoudingen bij het schaken vandaag de dag. In alle werelddelen zien we sterke schakers opkomen. We waren dus zeer benieuwd hoe ver we ditmaal zouden reiken en welke drie teams aan het eind de podiumplaatsen zouden bezetten.

Het toernooi vond plaats in een vijfsterren-badplaats in Turkije, zeker geen slechte keuze. Wie niet zoveel om katten geeft, zal waarschijnlijk kiezen voor een andere toeristische bestemming. Nu waren katten alom tegenwoordig: in de lobby, in de eetzaal en in de speelzaal. Kattenliefhebbers kwamen zeker aan hun trekken. Het weer was wat te koud om te gaan zwemmen, althans voor gewone stervelingen waartoe ik mijzelf reken. Er was zodoende niets wat ons kon afleiden van de strijd op het schaakbord.

Opveren na een moeizame start

Ons team had een beroerde start en verloor zijn eerste twee ontmoetingen: China en Azerbeidjan. Gedurende het hele toernooi weerspiegelde mijn spel zich in de matchresultaten. Eigenlijk wel logisch wanneer u bedenkt dat ik teamleider was.

In die eerste twee ronden speelde ik degelijk maar te traag en zonder zelfvertrouwen. Deze ongelukkige tendens zette zich het hele toernooi voort. Ding Liren en Rauf Mamedov boekten gemakkelijke remises tegen mij en het team ging in beide ontmoetingen ten onder. Onze volgende match was erop of eronder tegen Duitsland. Ik speelde een behoorlijke partij tegen Khenkin aan bord 1 en bezorgde het team de volle winst. Tactische opstellingen zijn een riskante onderneming, want het legt teveel druk op de speler aan bord 1, wiens taak het is om remise af te dwingen en de speler op het laagste bord die geacht wordt een tik uit te delen. In dit geval faalde de tactiek van onze tegenstanders in beide opzichten.

De volgende ronde betekende een opleving, want we versloegen nu ook Turkije. Mijn spel was wederom nogal onzeker, maar met een serie sterke zetten slaagde ik er toch in te winnen in een aardige partij.

Partijanalyse Ipatov-Giri

Deze twee overwinningen smaakten naar meer en opnieuw wonnen wij. Egypte was ditmaal onze tegenstander. Ik beleefde wat ongemakkelijke ogenblikken tijdens mijn partij tegen Abdel Razik Khaled die een interessant torenoffer bracht. Het kritieke punt was echter snel voorbij en de winst was gemakkelijk. Aan deze partij zou ik verder geen aandacht hebben geschonken, ware het niet dat Ezat Mohammed in de laatste ronde Vladimir Kramnik overspeelde met een soortgelijk offer, ditmaal een dameoffer. U moet beslist dit juweeltje even opzoeken.

Moeizaam tweede deel!

Na die ontmoeting hadden we een rustdag en we konden de balans opmaken. Een afgang in de tussenstand was ons bespaard gebleven en nu konden we strijden voor een nog beter resultaat. De tegenstanders waren niet de minste: Oekraïne, Rusland, Armenië en de USA.

In de eerste vijf ronden hadden de Oekraïners de leiding genomen. Ivanchuk bleek een rots in de branding aan bord 1 en Korobov scoorde er lustig op los aan bord 2. Maar wat gebeurde er in ronde 6? Het machtige Nederland stond op het programma!

Partijanalyse Korobov-Van Wely

Zelf mishandelde ik mijn opening volkomen en ik besloot om alles maar af te ruilen en remise te maken. In het vervolg nam ik mijn taak wat al te gemakkelijk op, maar de stelling bleef steeds in evenwicht en de partij eindigde onbeslist. Zo wonnen wij met 2,5-1,5.

Enkele van onze teammakkers raakten in een staat van euforie, maar onze twee volgende ronden waren desondanks een grote deceptie.

Partijanalyse Kramnik-Giri

De rest van het team had evenmin kansen en 3,5-0,5 voor Rusland was ons verdiende loon. Nog steeds vraag ik me af hoe

we dat halfje nog uit het vuur gesleept hebben.

Tegen Armenië was ons eenzelfde lot beschoren. Het liep slecht af voor mij, toen ik dacht dat ik het ergste achter de rug had.

Partijanalyse Giri-Aronian

In de laatste ronde was mijn spel weer maatgevend voor het teamresultaat. Er waren wat kansen, maar het werd ten slotte 2-2. In mijn voorbereiding was ik de baas over Hikaru in de Grünfeld en ik had zelfs kansen om met zwart op winst te spelen, maar na de twee voorgaande slechte dagen besloot ik om op zeker te spelen en ik hield de zaken strak onder controle.

Zesde plaats

De Russen kwamen als winnaars uit de bus. Het slotakkoord was ongelooflijk. Niets leek meer fout te kunnen gaan voor de kampioenen in spe, maar hun eerste bord kwam onverwacht zwaar onder druk te staan, waaruit maar weer blijkt dat het krachtsverschil tussen de spelers niet in alle partijen tot uitdrukking komt.

Voor Nederland is de zesde plaats in de eindrangschikking lang geen slecht resultaat, hoewel we onderweg wel op meer gehoopt hadden. Wat mijzelf betreft: ofschoon mijn TPR nog niet zo slecht was (ergens in de buurt van 2730), toonde het toernooi aan dat ik niet in allerbeste vorm stak. Mijn partijen waren nog niet zo slecht, maar het is wel duidelijk dat ik op sommige punten aan verbetering moet werken. Gelukkig komen er nog meer kansen om in sterke toernooien te experimenteren en eraan te werken.

Over een paar dagen vindt in China het gebruikelijke denksportfestival plaats, waar ik in rapidschaak en snelschaak mijn krachten kan testen. En dan is er natuurlijk weer Wijk aan Zee, maar dan is het nieuwe jaar alweer begonnen.

De bijdrage van Giri is vertaald door Ben Blakmoor

De afgelopen maand is de aandacht van de schaakgemeenschap (en die niet alleen) gevestigd geweest op de Wereldkampioenschapsmatch tussen wereldkampioen Anand en zijn uitdager Magnus Carlsen.

En ofschoon er vele meningen, commentaren en analyses door deskundigen, amateurs en wie al niet waren en nog zullen zijn van deze buitengewone gebeurtenis, wil ik toch graag een duit in het zakje doen.

Voor het gebeuren waren alle schakers en geïnteresseerden verdeeld in twee groepen: zij die voorspelden dat Magnus de Indische legende zou verpulveren en zij die meenden dat de eerste groep er helemaal niets van begreep. Eerlijk gezegd neigde ik meer naar de tweede groep, want zo’n match heeft een eigen atmosfeer en het ratingverschil van zo’n 100 punten in het voordeel van Magnus, dat hij in de voorbije jaren bijeen heeft gesprokkeld leek me niet doorslaggevend. Echter: de uitslag 6,5-3,5 spreekt boekdelen en de overwinning van onze nieuwe wereldkampioen Magnus Carlsen had niet overtuigender kunnen zijn.

Wat ging er dan verkeerd voor Anand, die zijn titel zes jaar achtereen kon behouden door de ene match na de andere te winnen? Is hem iets overkomen of is Carlsen nu eenmaal zoveel sterker dan Anand (en iedereen)? Het moet een combinatie van deze twee oorzaken zijn geweest.

Voor de match zei Kramnik – en hij weet waarover hij het heeft – dat Anand niet langer bang is voor Carlsen. Ik ben dat met hem eens en naar mijn mening heeft Anand in dit opzicht gefaald. Telkens wanneer ik naar de persconferenties keek, merkte ik dat Anand stelselmatig zijn situatie onderschatte. Hij leek er tevreden mee om ‘staande te blijven door voldoende tegenspel’ in de derde partij, terwijl iedereen, Magnus incluis, zich ernstige zorgen maakte over de nummer één van de wereld.

In de volgende partij, waarin Anand de opening slecht behandelde, noemde hij zijn stelling ‘eigenlijk verloren’, dit tot verwondering van Magnus, die tevreden was over de partij en die vond dat remise een logisch resultaat was. Het onderschatten van zijn stelling vond een hoogtepunt in de vijfde partij, die Anand verloor. Hij noemde Td4 de beslissende fout terwijl het toch een uitstekende zet was, die hem van een absoluut evenwicht verzekerde. Als een zo bekwame speler als Anand de stellingen voortdurend verkeerd beoordeelt, betekent dat gegarandeerd dat hier psychologie in het spel is, hoewel we nooit met zekerheid zullen weten of Anand eerlijk was in zijn nabeschouwing van de partij of dat hij er slechts op uit was om Magnus en alle toeschouwers op het verkeerde been te zetten. Even dacht ik zelfs dat Anand probeerde om Magnus overmoedig te maken zodat die op zeker moment zijn hand zou overspelen, maar ik betwijfel of dat het geval was.

Na de match zagen we ook waardoor Magnus moest glimlachen toen Anand zijn secondanten noemde (zie ook de video van de persconferentie voorafgaand aan de match). Vishy had nauwelijks gebruikgemaakt van hun expertise in de opening, terwijl Magnus laveerde van de ene zijvariant naar de andere en weigerde in te gaan op kritieke varianten, zelfs al ging dat ten koste van zijn stelling (bijv. in de 9e partij). Ik hoop dat Anand zal deelnemen in de kandidatenmatches en gebruikmaken van alle voorbereiding in de Semi-Slav en de Berlijnse verdediging, kennis die anders na deze match verloren zou gaan.

Er valt een hoop te zeggen over de benadering van het spel door Magnus. Als zeer sterke speler met een ongelofelijk begrip van het spel, het vermogen diep door te rekenen en scherp tactisch inzicht, ligt zijn grote kracht in het eigenlijke SPELEN van het schaakspel. Zijn belangrijkste plan is zijn tegenstander weg te voeren van stellingen waarin hij zich behaaglijk voelt, en spelen, spelen en spelen tot de druk te groot wordt en zijn tegenstander fouten gaat maken. Hoe meer partijen Magnus wint, des te hoger wordt zijn rating en de druk op zijn tegenstanders neemt steeds meer toe en tot Magnus’ grote geluk wordt die cirkel niet doorbroken: zijn rating is onverminderd hoog en zijn resultaten zijn navenant.

De nieuwe wereldkampioen zal ook niet stilstaan bij stellingen van één zet geleden. Als de vorige zet Tc1-c2 zinloos is gebleken, zal hij zonder een spier in zijn gezicht te vertrekken vervolgen met Tc2-c1. Als hij de hele partij in moeilijkheden heeft gezeten en hij krijgt ineens de keuze om remise te maken of door te spelen, dan zal hij niet aarzelen en je tot het einde toe op de proef stellen. Magnus bezit het vermogen om zich tijdens de partij volledig te concentreren en alle sores van media-optreden en zijn werk als model van zich af te zetten. Hij kan Wii spelen met zijn vrienden, citaten plaatsen op de muur van Romain Edouard en drie uur achtereen online bullet spelen en om zich dan volledig om te schakelen: hij zit volkomen in trance achter het schaakbord. Ik was misschien een van de weinige mensen die er getuige van waren dat deze concentratie verbroken werd (Wijk aan Zee 2011), maar zulke gebeurtenissen worden steeds zeldzamer.

Magnus steekt de draak met alle beroepsschakers en al die jaren waarin het schaakspel zich heeft geëvolueerd: Botwinnik die een volledig voorbereidingssysteem ontwikkelde, Fischer die Russische openingsboeken verslond, Timman die hele edities van de Informator uit het hoofd leerde, Karpov met het hele land achter zich, Kasparov, die dag na dag met zijn team als maniakken zocht naar nieuwe ideeën en nieuwe richtingen in de opening. Dat alles tevergeefs, want Carlsen dwingt je al op de 5e zet uit je boekvariant en de partij begint van voren af aan. De nieuwe wereldkampioen laat ons zien dat het spel geheel anders gespeeld kan worden en als je dat beheerst, met zelfs nog groter succes.

Ik wil ook graag even stilstaan bij Anand, een van de meest opmerkelijke spelers ooit. Anand is vele jaren een groot kampioen geweest en een legende in ons schaakspel. Het is nog niet duidelijk wat zijn toekomstplannen zijn nu hij zijn titel heeft verloren, maar ik weet zeker dat alle schaakliefhebbers niet kunnen wachten tot ze hun Tijger weer in actie zullen zien!

Laten we de nieuwe situatie eens nagaan. Het is natuurlijk niet te verwachten de schaakwereld snel weer overhoop zal worden gehaald, nu de Noorse superster de onbetwiste leider in onze sport is geworden. Het ziet er evenwel naar uit dat Magnus Carlsen het koninklijke spel nieuw leven kan inblazen en de hoop is gewettigd dat met de nieuwe wereldkampioen het schaken naar nieuwe hoogten zal worden gestuwd en dat overal ter wereld het spel verder in populariteit zal toenemen.

En waarom ook niet? Het komt het schaakspel zonder meer toe.

P.S. Wie minder geïnteresseerd is in gebabbel en eigenlijk liever het echte schaak wil zien, geef ik de raad om mijn analyses van vier beslissende partijen te lezen in het eerstvolgende nummer van New in Chess Magazine.

De bijdrage van Giri is vertaald door Ben Blakmoor

…het land van de Poolse ‘Rzeczpospolita’…

Er zitten een paar dagen tussen de twee toernooien: het Europese Landenteams Kampioenschap en het Wereld Team Kampioenschap. Derhalve is er gelegenheid om terug te zien op het eerste toernooi.

De teamleden naast mijzelf waren de ervaren vechtjas Ivan Sokolov, Erwin L’Ami en Jan Smeets, beiden met een geweldig schaakinzicht en ten slotte de jonge en eerzuchtige Robin van Kampen, die vers bloed in het team inbrengt.

Het toernooi werd gehouden in het hartje van Polen en wel in downtown Warschau. Ik wist niet goed wat we ervan konden verwachten, maar we werden aangenaam verrast door de ongelofelijk modern aandoende omgeving, waarvan zelfs de zeer westerse Europese staten het een en ander zouden kunnen leren in dit land van de Poolse ‘Rzeczpospolita’ (republiek, vert.).

Het uitstekende hotel was goed gesitueerd, behalve voor degenen die hun ramen aan de ‘verkeerde’ kant hadden, zodat zij overlast ondervonden van de luidruchtige nachtclub in de nabijheid. Zoiets is in het drukke centrum bijna onvermijdelijk. Het restaurant liet aangename herinneringen na, hoewel men zal begrijpen dat naarmate het toernooi vorderde, menigeen de Poolse cuisine buiten het hotel ging verkennen.

Instabiliteit

Het Nederlandse team is berucht om zijn opmerkelijke onbestendigheid tijdens het toernooi, maar tegelijkertijd vermaard om zijn even opmerkelijke vastheid waar het op het eindresultaat aankomt. Zelfs een gelijkspel tegen Maleisië (Olympiade 2012) kon niet voorkomen dat de Hollanders toch weer een factor van belang waren voor het bepalen van de eindrangschikking en de verdeling van de ereplaatsen. Ook ditmaal kon het verlies tegen Oostenrijk in de eerste ronde ons niet uit het veld slaan. We vochten ons terug en we zouden zelfs weer in de top hebben meegedraaid, ware het niet dat we tegen Rusland een ongelukkige wedstrijd speelden en verloren.

U begrijpt al: de eerste ronde verliep niet naar wens. Tegen de degelijke Ragger kon ik steeds druk uitoefenen, maar het bleek niet voldoende in het toreneindspel. Als ik had kunnen zien hoe het een paar dagen later afliep in een soortgelijk eindspel tussen Anand en Carlsen, dan had ik wellicht de winstweg gevonden in dit zeer gelijkstaande eindspel, maar in die dagen nam niemand dat serieus. Terwijl onze lager gerangschikte tegenstanders er op een of andere manier in slaagden om Robin en Erwin met zwart te neutraliseren, zag Jan Smeets zelfs kans om te verliezen. Jan is ongetwijfeld een zeer sterke spel(l)er, maar aangezien hij de laatste tijd weinig schaakt, heeft hij wat tijd nodig om op toeren te komen.

Hoe sterk ons vierde bord werkelijk is, moge blijken uit de 2012 Olympiade en het Europees persoonlijke kampioenschap 2012, waarin Jan ook met een nederlaag begon, maar in beide gevallen vervolgde met vijf overwinningen. Vooruitlopend op de zaken: Jan was goed op weg, maar dit toernooi was te kort voor hem.

Gedeeltelijk herstel

Het herstel tegen Wales (4-0) was verwacht. We hadden allen een heerlijke partij waarin de tegenstander mocht tegenstribbelen, maar niet verder dan je het toelaat. Dit overkomt je wel in een simultaan, waarbij het soms lijkt of beide partijen toewerken naar een spectaculair meesterwerkje.

De volgende uitdaging liep meteen weer uit op een koude douche. De jonge Israëliërs gaven ons een lesje en weer werd het 1,5-2,5 (drie remises en verlies aan bord 4). Ik mishandelde mijn stelling zo deerlijk, dat ik dankzij mijn reputatie nog een half punt kon redden. In de overige drie partijen hadden we geen winstkansen en Jans voorbereiding aan bord 4 faalde toen hij koos voor materiaalwinst in plaats van zijn koningstelling te beveiligen. Geloof het of niet: de uitslag was nog geflatteerd voor ons.

Toch gaven wij ons niet gewonnen. Achtereenvolgens wonnen we van Denemarken en Polen 3 (de ‘Goldies’) waardoor we voor de rustdag op een +1 score kwamen. Ik miste een kans om een volle pion voor te komen tegen Sune Berg Hansen met een zeer ongewone paardzet en de overwinning op Marcin Tazbir kwam als geroepen, want mijn steriele spel begon zorgwekkende vormen aan te nemen.

Bovenin meedraaien

Na de rustdag moesten we tegen Tsjechië, een serieuze tegenstander. Ik had het geluk aan mijn zijde, net als Ivan Sokolov aan bord 2, die de ene partij na de andere won. Toch ging het nog mis aan de twee andere borden, zodat we een matchpunt weggaven.

In de volgende ronde ging het gelukkig heel wat beter. Halverwege de match leek het op een gelijkspel af te stevenen, maar het resultaat 3,5-0,5 was zeer overtuigend. De enige die niet won was ikzelf, maar ik mocht niet klagen. Ik dwong de stugge Lenic om in een van de hoofdvarianten van de Grünfeld op remise aan te sturen. Weliswaar stond ik zelfs een fractie beter met 4 tegen 4 op een vleugel, maar alleen Magnus kan daar goede zaken mee doen. Lenic kon een simpele vesting opwerpen.

Na was het tijd om echt mee te gaan doen in de top van het klassement. Onze volgende tegenstander was Rusland, een serieuze uitdaging. Ivan Sokolov die op 5,5 uit 6 stond, oordeelde dat die score beter is dan 5,5 uit 7 en hij stond zijn plaats welwillend af aan Erwin l’Ami die het aan bord 2 mocht proberen tegen Svidler. We kregen allemaal een goede stelling vanuit de opening, maar aan het eind kon Erwin de druk van zijn voortreffelijke tegenstander niet langer aan. Grischuk speelde een erkend foute variant van de Caro-Kan waardoor ik op weg leek om te gaan winnen, terwijl Robin van Kampen Morozevich overklaste. Echter: ik verknoeide het en Robin even later ook, zodat het 1,5-2,5 werd in plaats van andersom. Weg was onze hoop op een goede score.

Team building

De winst met 3,5-0,5 tegen Bulgarije in de laatste ronde was welkom, maar het veranderde niet veel aan de geschiedenis van het Europese schaken. Ik won een aardig eindspel tegen Rusev (Topalov had een rustdag) en Sokolov bereikte de begeerde medaille voor zijn prestaties aan bord 2.

Samenvattend: ongetwijfeld had het Nederlandse team veel plezier tijdens het toernooi, zowel op de borden als na de partijen alsook in het Italiaanse restaurant en de goedkope maar geweldige Dönertent. Ook de tafeltennistafel verhoogde de sfeer. Alles bijeen een recept voor goede teambuilding.

De volgende etappe is Antalya: het Wereldkampioenschap voor landenteams. Ons team wordt op twee plaatsen gewijzigd: in plaats van Robin van Kampen en Jan Smeets zullen Sergei Tiviakov en Loek van Wely opdraven. Duim voor ons!