Het water stond De Pion 1 aan de lippen. Na vijf ronde bevonden we ons met één schamel matchpuntje op de tiende en laatste plaats in klasse 2C. Vandaag was het dan ook erop of eronder in de wedstrijd tegen het tweede team van HWP Sas van Gent. Verlies zou feitelijk onvermijdelijk degradatie betekenen.

De wedstrijd werd gespeeld in het kader van een kleine massakamp want De Pion 2 speelde tegen HWP 3. De Pion 1 speelde met twee invallers. Onze man uit Zwitserland Andy was wederom verhinderd. Traditiegetrouw speelde Pim Eerens in zijn plaats. En teamleider Charles Kuijpers is gestopt met schaken, in zijn plaats speelde de talentvolle Alik Tikranian.

Die laatste opende de score met een snelle en zeer overtuigende overwinning met wit op bord 8. Tegenstander Maarten Rademakers werd in korte tijd van het bord geschopt in een strakke positiepartij doorspekt met enige tactiek.

Geruime tijd later werd het 2-0 door een overwinning op bord 2 van Thierry Penson op David Roos. Thierry speelde een soort uitgestelde ruilvariant van het Spaans met wit en verkreeg positioneel voordeel. Na pionwinst veranderde zijn voordeel snel in een winnende aanval.

HWP kwam terug. Op het eerste bord zag Stefan Colijn met zwart een venijnige wending over het hoofd die hem een pion kostte en een onveilige koningsstelling opleverde. Zijn jonge tegenstander speelde sterk en gaf Stefan geen kans meer.

Vervolgens werd de stand van de wedstrijd gelijkgetrokken. David DuPont had met wit op bord 6 enig voordeel maar raakte langzaam maar zeker zijn grip op de stelling kwijt. In het verre middenspel werd een inactieve loper hem in zoverre fataal dat zijn tegenstander Fabian Hulpia kon afwikkelen naar een gewonnen lopereindspel.

Een enorme opsteker voor De Pion 1 was de althans voor de teamleider gezien het verloop van de partij onverwachte winst van Robert Schuermans met zwart op bord 7. Zijn opponent Harry Provoost had duidelijk positioneel voordeel en zadelde Robert op met een geïsoleerde dubbelpion op de f-lijn. Op wonderbaarlijke manier wist Robert af te wikkelen naar een paardeindspel met winstkansen die hij voortreffelijk benutte.

Ludo Tolhuizen moest van teamleider Charles met zwart op bord 5 op winst spelen en kweet zich uitstekend van die taak. Vanuit een moeilijke mindere stelling wist hij een eindspel op het bord te krijgen waarin de witte loper van Renzo Ducarmon inferieur was aan het zwarte paard, met ieder nog een toren op het bord. Ludo speelde de partij gedegen naar winst.

Als laatste was Pim Eerens op bord 4 bezig een mislukt middenspel goed te maken. In een incorrecte afwikkeling raakte Pim een stuk kwijt tegen twee pionnen. Hoewel Kees Nieuwelink tot het uiterste moest gaan, haalde hij in het zeer verre eindspel het punt binnen.

En zo behaalde De Pion 1 met 5-3 zijn eerste zege van dit seizoen in een wedstrijd zonder ook maar één remise. Met nog drie ronden te gaan zullen de ruggen nog een paar keer gerecht moeten worden om behoud in de tweede klasse zeker te stellen.

1. Stefan Colijn (2258) – Rein Verstraeten (2144) 0 – 1

2. Thierry Penson (2185) – David Roos (2041) 1 – 0

3. Jan van Mechelen (2186) – Bert Feys (2048) 1 – 0

4. Pim Eerens (2106) – Kees Nieuwelink (2133) 0 – 1

5. Ludo Tolhuizen (2104) – Renzo Ducarmon (2084) 1 – 0

6. David DuPont (2056) – Fabian Hulpia (2102) 0 – 1

7. Robert Schuermans (2013) – Harry Provoost (2042) 1 – 0

8. Alik Tikranian (2025) – Maarten Rademakers (2039) 1 – 0

Vastbesloten om de valse start van het seizoen tegen Santpoort te doen vergeten, trad het eerste team van De Pion vanmiddag in een thuiswedstrijd aan tegen het uit de eerste klasse gedegradeerde Amersfoort. Dat team is ten opzichte van vorig jaar danig verzwakt door het vertrek van Bram van den Berg en het niet meer meespelen van de supergrootmeester Matthew Sadler.

De Pion trad niet in zijn sterkste opstelling aan. Andy Baert gaf om begrijpelijke zakelijke redenen de voorkeur aan het aanvaarden van een uitnodiging voor een bezoek aan de Grand Prix Formule 1 in Abu Dhabi. Jan Schuurmans was om zwaarwegende privéredenen verhinderd. Gelukkig was supersub Pim Eerens onmiddellijk tot spelen bereid.

Ondanks het elo-overwicht op zeven van de acht borden (!) bracht de wedstrijd niet waar we op hoopten. Het werd een remisefestijn, en de drie partijen die wel in een beslissing eindigden, brachten de wedstrijdzege met 3,5 – 4,5 naar Amersfoort. En zo staan we na de tweede ronde zonder matchpunten op de negende plaats, een ongekend slechte start.

De eerste uitslag viel aan het achtste bord, waar teamleider Charles Kuijpers met wit lange tijd een microscopisch voordeeltje had tegen Johan de Zwart. Op zet 21 overzag hij echter in een afwikkeling een zet die alle venijn meteen uit de stelling haalde, en op zet 25 werd de vrede getekend.

De tweede remise viel op bord 3, zij het in een bijzonder complexe partij. Jan van Mechelen speelde met zwart een opening die niet helemaal goed in zijn geheugen zat, en kwam beroerd te staan tegen René Tonnon. Met sterk spel vocht hij zich terug in de partij. Deze mondde uit in een dubbeltoreneindspel met een pluspion voor wit, maar Jan had voldoende tegenspel voor een remise.

De derde remise kwam tot stand op het vijfde bord. Ludo Tolhuizen speelde met zwart de rustige flankopening van Rogier Dijk actief tegen, doch bereikte geen concreet voordeel. Met het oog op de klok werd na toestemming van teamleider Charles een remiseaanbod gelanceerd, zulks omdat het er op dat moment goed uitzag voor De Pion.

Niet veel later volgde de vierde remise, en wel op het tweede bord. Thierry Penson leek in een Pirc met wit voordeel te hebben tegen Jochem Aubel, doch dat werd vakkundig genivelleerd door de ervaren Amersfoorter die jaren in SMB 1 speelde in de glorietijden van die club.

Daarna kwamen er twee lelijke tegenvallers voor De Pion. Op het eerste bord speelde Stefan Colijn met zwart na een erg passieve opening zijn tegenstander Jeroen Bugel langzaam van het bord. Die kon dat begrijpelijkerwijs niet aanzien, en lanceerde met een stukoffer een gevaarlijke aanval over de h-lijn. Toen Stefan in tijdnood suboptimaal speelde sloeg die aanval snel door.

Het volgende onheil kwam van bord 7. Robert Schuermans speelde met zwart in een Ben-Oni zoals gebruikelijk scherp, en kreeg van zijn tegenstander Joeri Piet zowaar de kans op beide vleugels actief te worden. Al snel stonden er zwarte pionnen op h3 en c4. Op enig moment overspeelde Robert echter zijn hand, en na stukverlies was zijn stelling niet meer te redden. Een aardig ogend dameoffer met een patmotief oogde grappig maar klopte in het geheel niet en een nul was het gevolg.

Superinvaller Pim Eerens speelde een ijzersterke partij. Leek hij in het middenspel even in de problemen te komen via een sterke witveldige batterij van zwartspeler Peter Reedijk, al snel stelde Pim orde op zaken met winst van een kleine kwaliteit. Toen zijn stukken het bord domineerden maakte Pim het zeer krachtig af met een prachtige “achteruitzet” van zijn dame waarna zwart geen enkel verweer meer had tegen groot materiaalverlies.

Aan David DuPont was toen de ondankbare taak een matchpunt te redden door in mindere stelling op winst te moeten spelen. Het T+L-eindspel stond echter gewoon beter voor zwartspeler Gerard van Otten, die afwikkelde naar een toreneindspel waar remise onvermijdelijk was.

En zo kwam een jammerlijk einde aan een ongelukkige wedstrijd. Vanzelfsprekend hebben wij ons leed sportief gedragen, maar we zullen de komende wedstrijden wel uit een ander vaatje moeten gaan tappen.

1. Stefan Colijn (2300) – Jeroen Bugel (2159) 0 – 1

2. Thierry Penson (2204) – Jochem Aubel (2237) rem

3. Jan van Mechelen (2171) – René Tonnon (2113) rem

4. Pim Eerens (2106) – Peter Reedijk (2044) 1 – 0

5. Ludo Tolhuizen (2141) – Rogier Dijk (2075) rem

6. David DuPont (2027) – Gerard van Otten (2025) rem

7. Robert Schuermans (2026) – Joeri Piet (2001) 0 – 1

8. Charles Kuijpers (1989) – Johan de Zwart (1986) rem

N.B. De vermelde ratings zijn die van augustus.

De voortekenen voor de uitwedstrijd tegen Santpoort in het verre Velserbroek waren ongunstig. David is met vakantie en supersub Pim had dringende verplichtingen, maar gelukkig was Jan Schuurmans direct bereid tegen zijn gewoonte in mee te spelen in een uitwedstrijd. Het team was op de been, echter tot de vrijdag voor de wedstrijd. Toen moest Jan van Mechelen zich noodgedwongen afmelden wegens ziekte die niet tijdig onder controle bleek te zijn.

Nu heeft De Pion dit seizoen een reservoir met vijf adequate reserves voor de twee KNSB-teams, dus dat zou wel goed komen. Er kwam stoom uit mijn telefoon en uit mijn oren toen na een lange belronde bleek dat niemand beschikbaar was. Een van de reserves maakte het wel echt bont door na een door mij ingesproken voicemail gewoon niet terug te bellen. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd!

Gelukkig was er nog een geheim wapen in de persoon van Marc Naalden die onmiddellijk bereid bleek mee te gaan. Hij kreeg van teamleider Charles Kuijpers de keus: met wit op het opengevallen bord 3 of met zwart op bord 8, in welk geval Charles op 3 zou spelen. Manhaftig sprak Marc dat hij gewoon op bord 3 zou spelen. Chapeau! Later in dit verslag zal blijken dat hij het voortreffelijk deed.

De reis met de auto naar Velserbroek (140 km enkele reis) was bepaaldelijk geen genoegen. Ruimschoots op tijd vertrokken kwamen we om drie minuten voor één in de speelzaal aan. Eerst stuitten we op een afgesloten aanvliegroute voor de Moerdijkbrug waardoor we via Lage Zwaluwe moesten. Dat viel nog wel mee. Ten zuiden van de Brienenoordbrug bleek dat het Kleinpolderplein was afgesloten waardoor we een omleiding moesten volgen via Europoort waarbij je dan het gevoel krijgt dat je nooit meer voorbij Rotterdam komt. Ten noorden van Rotterdam stonden we in de file toen Robert mij belde met de mededeling dat de GPS van de auto van Andy niet werkte en met de vraag of ik even kon uitleggen waar Velserbroek ongeveer ligt. Nu heb ik op de lagere school tussen 1958 en 1964 nog ouderwets uitstekend onderwijs in topografie gehad dus dat was geen probleem. Daarna kwamen we tussen Leiden en Amsterdam twee keer in een file.

En dan te weten dat het echte leed nog moest komen. Het begin ervan werd zichtbaar toen we uit de auto stapten in de buurt van de speelzaal, die was gesitueerd in een overigens keurig gebouw naast een winkelcentrum. Een oorverdovend lawaai kwam ons tegemoet. Op het plein voor de speelzaal was een soort braderie gaande, met vele feestende mensen en een liveband die –overigens muzikaal helemaal niet slecht- op een bijzonder hoog geluidsniveau rockmuziek en heavy metal ten gehore bracht in de trant van “Smoke on the water” en “Purple rain”.

In de speelzaal bleek dat de muziek en het feestgedruis ook daar maar al te goed te horen waren. En dat ging de hele middag door. In het begin was het even gezellig, maar alras begon het mij en ook enkele teamgenoten danig te irriteren. Er kwam nog bij dat groepen feestvierders lallend en zingend het gebouw binnenkwamen om een sanitaire stop te maken of hun zangkunsten te vertonen in de bar die naast de speelzaal in hetzelfde gebouw lag.

Kort samengevat: de speelomstandigheden waren verre van ideaal, liever gezegd totaal ongeschikt door het voortdurende lawaai buiten en binnen.

Onze vriendelijke gastheren maak ik overigens te dezen geen verwijten, het is overmacht als dit naast en in je clubgebouw buiten je invloedssfeer gebeurt. Maar daarom niet minder vervelend.

We gaan naar de wedstrijd. Die ging verloren en gelet op het spelbeeld was dat gewoonweg terecht.

Het was niet de eerste keer dat teamleider Charles Kuijpers het spits afbeet met een snelle remise, maar deze keer was zijn remiseaanbod op bord 8 met zwart echt allen maar uit pure irritatie vanwege het lawaai. Concentratie viel de oude man te zwaar. Tegenstandster Nathalie van der Lende stemde in, vermoedelijk nadat zij elders had geïnformeerd naar de ware schaakkracht van haar opponent.

Marc Naalden maakte een fraai debuut in de KNSB-competitie. Op bord 3 kwam hij met wit niet goed uit de opening maar met enkele creatieve zetten bracht hij tegenstander Patrick van Lommel ertoe remise aan te bieden dat Marc mocht aannemen. Op dat moment zag het er allemaal nog redelijk uit.

Daarna kwam De Pion even op voorsprong. Op bord 7 speelde Robert Schuermans met wit de Caro-Kan van Wim Gravemaker op een ongewone maar ijzersterke manier tegen, en hij won op fraaie en zeer instructieve en rechtlijnige wijze.

Een teamleider moet van alle markten thuis zijn, zo bleek vervolgens. Een van zijn spelers meldde zich bij hem met het onthutsende bericht dat de sluiting van zijn spijkerbroek het begeven had. Charles ging onmiddellijk op pad en na een vergeefs bezoek aan de Hema kwam hij na de gouden tip van de medewerkster aldaar na een flinke wandeling uit bij een schoenreparateur die het bewuste onderdeel op voorraad had. Voor het monteren van de tweedelige knoop was nog een forse hamer nodig die gelukkig in het speelgebouw beschikbaar was. Even leek er ook nog een klopgeest in de toiletten van het gebouw rond te waren, doch dat lawaai was van korte duur.

Lang konden we niet van de voorsprong genieten. Op bord 2 speelde Thierry Penson met zwart een zware partij tegen Peter de Roode, een bijna-leeftijdgenoot van Charles die elkaar na ruim veertig jaar weer eens zagen! In een Nimzo-Indiër met f3 lukte het wit zonder problemen om e4 door te zetten, en dan krijgt zwart traditioneel last van ademnood. Ook in deze partij gebeurde dat en Peter speelde het gewoon sterk uit.

Gelet op de stellingen van de vier nog lopende partijen was er inmiddels geen enkele reële hoop meer op een matchpunt voor De Pion.

Weer uit Zwitserland overgekomen louter voor een partij schaak (wat een extreme clubliefde spreidt hij toch ten toon, hulde!) speelde Andy Baert op het vierde bord een zeer lastige Siciliaan tegen Daan Haver. Deze jongeling speelde zeer sterk en gaf Andy geen kans om echt goed in de partij te komen. Overigens was het schrijver dezes duidelijk dat ook Andy zich zeer stoorde aan de voortdurende geluidsoverlast.

Op bord 5 speelde Ludo Tolhuizen met wit tegen een andere jongeling met dezelfde achternaam, luisterend (neem ik aan althans) naar de voornaam Bas. Toen Ludo kort na de opening even niet oplette, nam deze met een venijnige paardzet het heft in handen, won een pion en gaf zijn voordeel niet meer prijs.

Op het eerste bord speelde Stefan Colijn een prima partij met wit tegen Ilias van der Lende. In de klassieke hoofdvariant van het Nimzo-Indisch verwierf Stefan eerst flink ruimtevoordeel op de damevleugel. Vervolgens won hij een pion bij goede stelling. Toen hij in het middenspel drie verbonden vrijpionnen had en ook nog een kwaliteit won, maakte Stefan het met vaste hand op elegante wijze combinatoir uit.

Als laatste was Jan Schuurmans op bord 6 doende een slechte stelling met de moed der wanhoop te verdedigen. In een Hollandse Stonewallopstelling liet tegenstander Wim Eveleens met wit zijn d-pion wijselijk in eerste instantie niet verder komen dan veld d3. Niet veel later kreeg wit na de opmars e4 zeer groot positioneel voordeel. En wat Jan ook probeerde, wit bleef aan de leiding. Het kwam tot een toreneindspel met minuspion(nen) voor Jan, en ofschoon zijn opponent dat suboptimaal speelde, ging ook deze partij voor De Pion verloren.

Al met al een terechte overwinning voor het jeugdige Santpoort.

1. Ilias van der Lende (2234) – Stefan Colijn (2300) 0 – 1

2. Peter de Roode (2193) – Thierry Penson (2204) 1 – 0

3. Patrick van Lommel (2076) – Marc Naalden (1846) rem

4. Daan Haver (2182) – Andy Baert (2128) 1 – 0

5. Bas Haver (2114) – Ludo Tolhuizen (2141) 1 – 0

6. Wim Eveleens (2089) – Jan Schuurmans (2105) 1 – 0

7. Wim Gravemaker (2016) – Robert Schuermans (2026) 0 – 1

8. Nathalie van der Lende (1885) – Charles Kuijpers (1989) rem

In de laatste ronde va de KNSB-competitie kreeg De Pion I het kampioensteam van DSC Delft op bezoek. DSC was na zeven ronden al feitelijk kampioen, en na ronde 8 ook formeel, een fraaie prestatie. Na een welverdiend applaus van alle aanwezigen voor de kampioenen begon de wedstrijd vredelievend. De beide teamcaptains hadden niet zoveel zin meer.

Jan-Pieter Vos en Charles Kuijpers hielden het na tien uiteraard wel zeer diepzinnige zetten voor gezien en konden zich aan hun eigenlijke taak wijden. De andere spelers gingen wel tot het uiterste en dat leverde spectaculaire partijen op. Bart Peeters overspeelde op bord 8 Talitha Munnik langs de gebruikelijke lijnen van de ruilvariant van het orthodox damegambiet. De minoriteitsaanval van Bart liep als vanzelf en in een dame-eindspel met lichte stukken had hij de zwarte stelling volledig in de tang, elk tegenspel van Talitha zorgvuldig vermijdend. In tijdnood kon zij het niet bolwerken.

Er tekende zich een zeer grote overwinning voor De Pion af. Alle borden stonden overwegend tot gewonnen. Toen voltrokken zich enkele ongelukjes die alle in het nadeel van de Pionnekes uitvielen.

Stefan Docx overspeelde met zwart op bord 1 Marco Gaehler in een Boedapester gambiet met verwisselde kleuren totaal en met twee pluspionnen en een geweldige stelling leek het punt al binnen. En iets wat niet eerder vertoond was, gebeurde Stefan vanmiddag. Hij merkte gewoonweg niet dat hij in tijdnood kwam (dat is hij normaliter ook nooit) en ging totaal onverwacht en tot zijn grote verbazing door zijn vlag terwijl zijn tegenstander nog 20 seconden had.

Het volgende ongeluk vond plaats op het derde bord. Jan van Mechelen speelde met zwart een Ben-Oni met het principiële en sterke g6-g5, welke zet hem een sterk veld op e5 en even later een gezonde pluspion opleverde. Jan stond prima en zijn tegenstander kwam ook nog in tijdnood. Helaas speelde Jan suboptimaal en moest hij uiteindelijk in een eindspel met een kwaliteit méér in remise berusten.

Op het tweede bord speelde Stefan Colijn een modelpartij in de “oude mannen” tegen de sterke Joram op den Kelder. In het middenspel won Stefan een pion, en ook een kwaliteitsoffer van Joram deed de kansen niet keren. Stefan speelde zijn voordeel sterk en nauwkeurig naar winst.

De pech voor de Pion was nog niet op. Robert Schuermans was op het zesde bord hard op weg zijn slechte seizoen nog een beetje goed te maken met een zinderende Siciliaan tegen Sebastiaan Smits. Robert kwam tot een zeer sterke aanval die op een gegeven moment met de zet Ld4 had kunnen worden bekroond. Terwijl de hele zaal die zet zag, koos Robert voor een offer dat overigens bij juiste voortzetting ook winnend was. Helaas miste Robert een pointe en kwam hij toen zijn aanval was uitgewoed terecht in een eindspel met een kwaliteit minder, dat hij met de hakken over de sloot remise kon maken. Jammer, want het was een schitterende partij.

En nog waren de tegenvallers voor De Pion niet op. Op bord 4 speelde Ludo Tolhuizen met wit tegen Lisa Hortensius. De partij ging lange tijd gelijk op in een Koningsindiër in de voorhand. Na onnauwkeurig spel van Lisa kon Ludo afwikkelen naar een dame-eindspel met twee pluspionnen. Er waren wel kansen op eeuwig-schaakmechanismen voor zwart, en daarvan kwam er een op het bord.

Als laatste was Thierry Penson met zwart bezig tegen Martine Middelveld. In een soort Dame-Indiër vervlakte de stelling snel en een remise leek in het verschiet te liggen. Toen Martine iets te actief speelde counterde Thierry sterk en hij kon met pionwinst afwikkelen naar een dubbeltoreneindspel. Dat was niet echt eenvoudig doch Thierry speelde het ijzersterk. Hoewel de laatste witte pion nog tot a7 vorderde, hield Thierry het hoofd koel en won overtuigend.

En zo eindigde de wedstrijd in een overwinning van 5-3 voor De Pion, waar het wel 7-1 had kunnen zijn. Maar goed, de wedstrijd ging om des keizers baard, en die hebben we dan 

Wij wensen DSC succes in de eerste klasse. Uit eigen ervaring weten we dat het daar niet eenvoudig is.

1. Stefan Docx (2428) – Marco Gaehler (2317) 0 – 1

2. Stefan Colijn (2298) – Joram op den Kelder (2287) 1 – 0

3. Jan van Mechelen (2191) – Bram van der Velde (2145) rem

4. Ludo Tolhuizen (2107) – Lisa Hortensius (2166) rem

5. Thierry Penson (2178) – Martine Middelveld (2159) 1 – 0

6. Robert Schuermans (2047) – Sebastiaan Smits (2158) rem

7. Charles Kuijpers (1991) – Jan-Pieter Vos (2030) rem

8. Bart Peeters (1999) – Talitha Munnik (1994) 1 – 0

De voorlaatste ronde bracht De Pion I in Den Bosch tegen het talententeam van HMC 2. Gezien het feit dat DSC Delft bij het ingaan van de ronde reeds vier matchpunten en een sloot bordpunten voorsprong op ons had, ging onze wedstrijd vermoedelijk nu al om des keizers baard, maar dat neemt niet weg dat we uiteraard voor een goed resultaat gingen.

De werkelijkheid was echter anders: we kregen een lesje met een eindstand van 5,5 – 2,5. De uitslag was wel enigszins geflatteerd maar de zege van de Bosschenaren was terecht.

In de zeer ruime zaal van bejaardencentrum De Biechten in Rosmalen was het goed toeven. Ruimte genoeg voor de vele schakers (er speelden zes of zeven teams van HMC tegelijk) en een uiterst vriendelijke bediening aan de bar, wat wil een mens nog meer ?

Omdat schrijver dezes een lange en complexe partij had en zelfs als laatste bezig was, heeft hij minder van de andere partijen gezien dan gebruikelijk.Na een paar uur kwam Jan van Mechelen, die op bord 3 met wit tegen Thomas Mollema een positionele aanpak van het Hollands speelde, aan teamleider Charles Kuijpers vragen of hij een remiseaanbod mocht aanvaarden. De stellingen op de andere borden beloofden per saldo niet veel goeds, maar de stelling van Jan was zo erg remise, dat het mocht.

HMC nam een voorsprong doordat op bord 6 Robert Schuermans met zwart in nota bene een van zijn favoriete openingen van het bord werd geschopt door Justin Senders. De witspeler offerde een pion voor een moordend loperpaar, waarna een elegante aanval dwars door de zwarte stelling sneed. In de slotstelling was het mat in één niet meer te verhinderen.

Nog even werd het gelijk. Onze kopman IM Stefan Docx bracht zijn score op 6,5 uit 7 door in een interessante partij met wit te winnen van de jeugdige Lars Vereggen. Deze speelde Boedapester en leek redelijk uit de opening te komen. Stefan had de stelling evenwel beter ingeschat en rolde de zwarte koningsstelling op.

Daarna ging het bergafwaarts voor De Pion. Op bord 5 had David DuPont met wit lange tijd aardig spel tegen Joris Broekmeulen, maar toen hij in het middenspel werd opgescheept met een zwakke loper tegen een sterk paard (met aan beide kanten zware stukken) ging het snel van kwaad tot erger. David verloor een kwaliteit en kwam er niet meer aan te pas.

Op bord 2 speelde Stefan Colijn met zwart tegen Frank van der Put, die de Catalaan goed behandelde. Stefan liep wat positionele averij op en net toen hij de zaak naar zijn hand leek te gaan zetten, kwam Frank na een belangrijk tempoverlies van zwart op de koningsvleugel binnen. Op de drempel van een rating van 2300 was voor Stefan helaas een nul zijn deel.

Bart Peeters speelde op bord 8 met zwart een Draak omdat hij twee seconden voor aanvang van de wedstrijd uit onverdachte hoek vernam dat tegenstander Eric de Moor de Franse ruilvariant pleegt te spelen. Bart won in mijns inziens enigszins verdachte stelling een pion, maar naar eigen zeggen heeft hij gewonnen gestaan. Wit offerde zich evenwel een winnende weg door de zwarte stelling.

Op bord 4 was er wel een Franse partij tussen Mischa Senders en Ludo Tolhuizen. Ofschoon Ludo op een gegeven moment vertelde dat hij de stelling verkeerd had ingeschat, verscheen er buiten mijn zicht een remise op het scorebord; de matchpunten waren al naar HMC vóór dat moment.

Als laatste was teamleider Charles Kuijpers op bord 7 met wit bezig tegen de Bossche teamleider Brent Burg. Charles trok fel van leer tegen de Hollandse Leningrader. Als vier op een rij beslissend was geweest, zou de partij na tien zetten al voorbij zijn geweest. Toen had wit pionnen op a4, b4, c4 en d4. Na een door zwart afgeslagen remiseaanbod werd de partij zeer complex, en Charles leek de partij op de 19e zet met een pionoffer te beslissen.

Wit kreeg met combinatoir spel de overhand en rond de 35e zet kreeg Charles in tijdnood diverse kansen op rij om de partij te beslissen. In een soort voortdurende schaakblindheid zag hij die niet en moest berusten in remise. Zijn laatste zet was zelfs een aperte blunder, met een ander schaakje had hij geforceerd een stuk gewonnen.

1. Lars Vereggen (2138) – Stefan Docx (2428) 0 – 1

2. Frank van der Put (2186) – Stefan Colijn (2298) 1 – 0

3. Thomas Mollema (2015) – Jan van Mechelen (2191) rem

4. Mischa Senders (2208) – Ludo Tolhuizen (2107) rem

5. Joris Broekmeulen (2117) – David DuPont (2037) 1 – 0

6. Justin Senders (1947) – Robert Schuermans (2047) 1 – 0

7. Brent Burg (2245) – Charles Kuijpers (1991) rem

8. Eric de Moor (2044) – Bart Peeters (1999) 1 – 0

Voor de wedstrijd van De Pion I tegen Stukkenjagers 2 had teamleider Charles Kuijpers de luxe van elf beschikbare spelers plus een supersub, dus de hoofdbrekens waren voor de teamleider vooraf al groot, temeer omdat we streven naar een evenwichtige kleurverdeling voor alle spelers. De wedstrijd zelve gaf gelukkig minder zorgen. Gezien het forse ratingoverwicht op de meeste borden was dat wel enigszins voorspelbaar, maar voor het onderaan staande Stukkenjagers 2 gold uiteraard het gezegde “een kat in het nauw maakt rare sprongen”.

Op het derde bord speelde Thierry Penson met zwart tegen de jeugdige Joris Gerlagh. Thierry pakte diens Koningsindisch in de voorhand voortvarend aan. Al snel stond er een zwarte pion op b4 die ruimtevoordeel aan de zwartspeler bood. Thierry won in de loop van het middenspel twee pionnen en gaf zijn tegenstander geen schijn van kans.

Het tweede punt kwam binnen op bord 2 waar Stefan Colijn met wit tegen Karel Storm een oudemannenopstelling op het bord zette maar met de c-pion op c4 in plaats van c3. Even leek het erop dat zwart actief tegenspel kreeg doch dat was slechts schijn. Met krachtige zetten toonde Stefan zwarts ongelijk aan.

De voorsprong werd verder vergroot door onze Zwitserse speler Andy Baert, die met zwart tegen Reinier Jacquet wat moeilijk uit de opening leek te komen doch allengs aan het roer kwam. Met een aardige maar niet erg moeilijke promotiecombinatie won Andy groot materiaal.

En het kon niet op voor De Pion. Het werd 4-0 door een gedegen overwinning van Ludo Tolhuizen op bord 4 met wit tegen Martijn Blom. In het Frans schoof Martijn de damevleugel te ver dicht waarna Ludo de vrije hand kreeg op de koningsvleugel. Met vaste hand voerde Ludo de winnende aanval.

Op bord 7 speelden Jan Schuurmans (zwart) en Ruud Feelders een zeer onderhoudende partij. Via een zetverwisseling kwam er een Aljechinstructuur op het bord waarin Jan chronisch ruimtegebrek leek te hebben. Op de hem eigen wijze trok Jan met verve ten aanval en die leek door te slaan. In forse tijdnood bleef Ruud in zeer complexe stelling evenwel de goede zetten doen. Na het optrekken van de kruitdampen stond er een min of meer gelijke stelling op het bord die met het oog op de matchpunten remise werd gegeven. Dat beide matchpunten binnen zouden komen stond overigens gezien de stelling op het eerste bord al vast.

De houwdegens van beide teams speelden bij toeval tegen elkaar op bord 6. Robert Schuermans opende ter ere van de zeventigste geboortedag van Robert James Fischer met het Koningsgambiet, maar tegenstander César Becx liet zich niet onbetuigd. Na drie zetten (!) stond er een zgn. zenuwblokje op het bord: witte pionnen op e4 en f4, en zwarte pionnen op e5 en f5. Gewoontegetrouw speelde Robert hyperscherp en hij leek al snel een winnende stelling te hebben. Hij offerde een stuk waardoor de zwarte koning in een spervuur kwam te staan. César besloot het stuk snel terug te geven, maar Robert versmaadde het aanbod. Dat kwam hem duur te staan want César kon zijn positie simpel consolideren waarna het eindspel gemakkelijk was. Als Robert het stuk had teruggewonnen zou er een remiseachtige stelling zijn ontstaan.

De beide laatste partijen werden tot op het bot afgekloven. David DuPont met wit op het achtste bord speelde Engels maar bereikte door adequaat tegenspel van Fré Hoogendoorn niets. David wilde ijzer met handen breken en kwam in het eindspel in groot verliesgevaar toen hij twee pionnen verloor. Door een fikse blunder van de zwartspeler werd het toch nog remise.

Op het eerste bord speelde IM Stefan Docx (die in de Belgische competitie afgelopen zondag een GM-resultaat binnenhaalde!) met zwart een complexe partij tegen Peter Huibers. Er ontstond in het middenspel een lastige stelling waarin wit dame en twee paarden had tegen zwart dame en loperpaar. De witte stukken waren fraai gecentraliseerd waardoor het voor Stefan zeer moeilijk werd om meer dan gering voordeel te creëren. Peter gaf op het juiste moment een pion om het loperpaar te ontmantelen, en bleef met de rug tegen de muur én veel minder tijd toch overeind. Stefan ging begrijpelijkerwijs ver, maar hij moest berusten in remise toen wit na dameruil een eindspelvesting had.

En zo viel De Pion I een ruime overwinning ten deel. Bij het zien van de overige uitslagen vervloog vervolgens het kleine beetje hoop op een kampioenschap. Spijkenisse heeft niet voor een stunt kunnen zorgen. DSC I (Delft) heeft met 6-2 van Spijkenisse gewonnen en daarmee zijn voorsprong van vier matchpunten (en nu zeseneenhalf bordpunt) behouden met nog twee ronden te gaan.

1. Stefan Docx (2428) – Peter Huibers (2097) rem

2. Stefan Colijn (2298) – Karel Storm (2043) 1 – 0

3. Thierry Penson (2178) – Joris Gerlagh (2028) 1 – 0

4. Ludo Tolhuizen (2107) – Martijn Blom (2076) 1 – 0

5. Andy Baert (2147) – Reinier Jacquet (1875) 1 – 0

6. Robert Schuermans (2047) – César Becx (2120) 0 – 1

7. Jan Schuurmans (2119) – Ruud Feelders (1962) rem

8. David DuPont (2037) – Fré Hoogendoorn (2043) rem

De wedstrijd ging enige tijd vrijwel gelijk op. Toen teamleider Charles Kuijpers signaleerde dat enkele stellingen beter voor De Pion waren, was het tijd voor een tactisch remiseaanbod. Zijn stelling met zwart op bord 8 was er overigens ook rijp al voor, maar wat wil je als je tegenstander opent met c2-c4. Dan is alle hoop op meer dan remise voor de zwartspeler meteen vervlogen. Tegenstander Timo Bottema twijfelde ongeveer een half uur alvorens het aanbod aan te nemen. Oom Fritz13 oordeelde later + 0,54, dus Charles was tevreden.

Op bord 1 kreeg kersverse IM Stefan Docx van Peter Wilschut het Wolgagambiet voorgeschoteld. Tegen Stefan geen verstandige keus, met vaste hand smoorde hij elk tegenspel van zwart in de kiem en loodste hij zijn pluspion in veilige haven.

Daarna duurde het enige tijd voor het volgende resultaat op het scorebord kwam. Op het tweede bord speelde Stefan Colijn met zwart een uitstekende partij tegen Elwin van der Auweraert. Stefan kreeg na een slappe opening van wit actief spel op de damevleugel zonder dat daar voor wit iets concreets tegenover stond. Tijdens een grootscheepse afwikkeling vielen de witte pionnen als rijpe appelen van de boom. Toen een dame-eindspel met drie pluspionnen voor Stefan restte, streek Elwin de vlag.

Op bord 7 had Bart Peeters met wit tegen Frits Fritschy een pion gewonnen maar zwart kreeg een sterke aanval. Teamleider Charles calculeerde al een nul in voor Bart, maar die wist met kunst- en vliegwerk zijn stelling bij elkaar te houden. In de post-mortem bleek dat Frits de winst heeft gemist. In de partij kwam een kloeke remise op het bord.

Jan van Mechelen werd met zwart op bord 4 in het middenspel verrast door een stukoffer van Wouter Noordkamp, die drie pionnen voor het stuk kreeg. Met actief stukkenspel leek Jan de partij naar zijn hand te zetten doch toen hij een vierde pion verloor en dameruil toeliet, werd hij door de witte pionnen platgewalst.

Benauwd had de teamleider het ook bij de partij van Robert Schuermans die op bord 5 met wit zijn tegenstander Marcus Driessen met weinig succes naar de keel vloog. Zwart kreeg de overhand met actief stukkenspel, doch in eigen tijdnood wist Robert ten koste van een pion een sterk initiatief te ontwikkelen. Marcus moest in zetherhaling berusten om geen acuut verliesgevaar te lopen.

David DuPont speelde met zwart een solide partij op bord 6 tegen Roderick van Kempen. David moest halverwege de middag in een iets betere stelling doorspelen van de teamleider, en deed dat met verve. In een dame toreneindspel veroverde hij een pion, die echter van weinig waarde bleek. Wit had voldoende compensatie. Toen duidelijk was dat beide matchpunten binnen gingen lopen mocht David remise aanbieden. Zijn tegenstander kon weinig anders dan het aanvaarden.

Het tweede matchpunt werd binnengehaald door Thierry Penson die op bord 3 met wit na een slappe opening tegen Frank den Herder enig positioneel voordeel behield. Thierry bouwde dat sterk uit naar een drukstelling in het eindspel. Ondanks taaie verdediging kan Frank niet voorkomen dat er werd afgewikkeld naar een voor Thierry eenvoudig gewonnen toreneindspel.

En aldus werd blijgemoed de thuisreis ondernomen. Thuis bleek dat De Pion I nu tweede staat, maar DSC (Delft) 1 blijft gewoon winnen en heeft vier matchpunten én zes bordpunten voorsprong. Nog drie ronden te gaan, een nagenoeg onmogelijke opgaaf.

1. Peter Wilschut (2224) – Stefan Docx (2428) 0 – 1

2. Elwin van der Auweraert (2178) – Stefan Colijn (2298) 0 – 1

3. Frank den Herder (2154) – Thierry Penson (2178) 0 – 1

4. Wouter Noordkamp (2074) – Jan van Mechelen (2191) 1 – 0

5. Marcus Driessen (2084) – Robert Schuermans (2047) rem

6. Roderick van Kempen (2016) – David DuPont (2037) rem

7. Frits Fritschy (2130) – Bart Peeters (1999) rem

8. Timo Bottema (1895) – Charles Kuijpers (1991) rem

De score werd geopend door Jan van Mechelen op bord vier. Hij leek met wit tegen Koert van Bemmel goed uit de opening te komen doch de stelling vervlakte snel. Na het gebruikelijke vooroverleg met teamleider Charles Kuijpers werd de vrede getekend.

Ook op het vijfde bord werd driftig geëgaliseerd. Ludo Tolhuizen kreeg met zwart tot zijn schrik een variatie op het Stauntongambiet tegen, doch de schade viel heel erg mee. Tegenstander Richard van der Wel had weliswaar een optisch ruimtevoordeel doch Ludo kon via de halfopen f-lijn enige activiteit ontwikkelen die hem minstens gelijkspel opleverde. En dat werd het dan ook, vanzelfsprekend na overleg met de almachtige teamleider. Die had als non-playing weer eens een visionaire middag want hij zag de matchpunten toen al zitten in de overige stellingen.

Daarna kwam De Pion I voor het eerst en meteen definitief op voorsprong. Supersub Pim Eerens speelde op het tweede bord met wit een uitstekende partij. Hij pakte het Hollands met b6 van Martijn Boele positioneel sterk aan. Eerst centraliseerde hij zijn stukken optimaal en daarna kwam de “doorbraak” f3 en e4 hetgeen leidde tot een gedekte vrijpion op e5 die het zwarte spel verlamde. Als je dat zonder veel tegenspel van zwart kunt doen in het Hollands, is het pleit meestal beslecht. Zo ook hier, Pim won overtuigend.

Op het derde bord was de partij tussen Frank Schleipfenbauer en Thierry Penson zeer interessant. Vanuit een klassieke Siciliaan leek wit enig voordeel te hebben. De snel spelende Thierry bracht zijn opponent onder enige tijdsdruk, waarna diens voordeeltje vervlakte. Thierry won twee pionnen en smoorde een niet ongevaarlijke aanvalspoging van wit in diens tijdnood met dame en toren over de onderste rij koelbloedig, waarna het punt kon worden bijgeschreven.

Andy Baert (wederom uit Zwitserland overgekomen!) kreeg op het zesde bord met wit tegen een Siciliaanse Maroczy met e6 én g6 een vorstelijke stelling. Beide spelers kwamen in flinke tijdnood. Tegenstander John Sloots plaatste plotsklaps luidkeels een vermoedelijk tactisch bedoeld remiseaanbod, dat Andy na twee seconden overleg met Charles mocht aannemen. De teamleider was op zijn post en had de resterende partijen goed in beeld. Andy aanvaardde het aanbod in het belang van het team en daarmee waren beide matchpunten bij de stand van

3 ½ – 1 ½ al zeker omdat uit de resterende twee partijen zeker minimaal één punt zou worden gehaald.

Het eerste bord bracht Stefan Docx met zwart tegen Sjoerd van Roosmalen. Ondanks het Eloverschil van 377 punten werd het een zeer boeiende partij. Stefan offerde in een Grünfeld een pion, en dat zag er zeer subtiel uit. Via actief spel kreeg hij na enige tijd de pion terug, en niet veel later won hij er een. Het eindspel van paard en pluspion tegen loper speelde hij meesterlijk af; hij is dan ook (zij het nog eventjes virtueel) internationaal meester. In de post-mortem bleek overigens dat wit het na zijn pionwinst vermoedelijk aanzienlijk beter had kunnen doen.

De enige nul van vandaag voor De Pion I kwam terecht bij Bart Peeters op bord 7. Hij speelde een complexe partij die geruime tijd min of meer gelijk op leek te gaan. Bart kreeg met zwart een gedekte vrijpion op e4, en tegenstander Sander Berkhout een gedekte vrijpion op d5. Die laatste bleek toch sterker dan zijn zwarte evenbeeld, en Bart moest een kwaliteit inleveren om op de been te blijven. Dat lukte weliswaar nog lang, maar de nederlaag was ondanks heftig verzet onvermijdelijk.

Als laatste speelde Jan Schuurmans op bord 8 tegen Peter Boel. Een in de ogen van de teamleider wat vreemde opzet van zwart in het Siciliaans bleek een theoretisch bekend gambiet te zijn. Wit nam dat niet aan, waarna een middenspel zonder dames ontstond waarin wit het loperpaar had. Dat stel had echter vooralsnog niet veel ruimte. Door een verrassend kwaliteitsoffer op d5 “won” wit een kleine kwaliteit tegen een pion, met een op het oog zeer goede stelling. De daarop volgende afwikkeling verliep echter minder soepel. Toen er een eindspel ontstond van paard en loper van wit tegen toren van zwart was volstrekt onduidelijk hoe wit nog zou kunnen winnen. Jan plaatste dan ook met toestemming van Charles een remiseaanbod, dat Peter zeer beslist afsloeg met de mededeling dat hij dat niet mocht aannemen van zijn teamleider. Dat was toch wel enigszins vermakelijk. Zowel deze laatste als Peter zelf was namelijk ontgaan dat het op het moment van het aanbod al 4 ½ – 1 ½ stond. De stelling werd tot op het bot afgekloven, waarbij Jan in ernstige moeilijkheden leek te komen. Via een studieachtige wending dwong hij na lang zwoegen remise af.

Rest nog een welverdiende eervolle vermelding voor wedstrijdleider Joop Huijzer die zich niet alleen voorbeeldig van zijn eigenlijke taak kweet, maar ook spontaan meehielp met het klaarzetten én opruimen van de speelzaal. Chapeau!

1. Stefan Docx (2424) – Sjoerd van Roosmalen (2047) 1 – 0

2. Pim Eerens (2078) – Martijn Boele (2090) 1 – 0

3. Thierry Penson (2177) – Frank Schleipfenbauer (2066) 1 – 0

4. Jan van Mechelen (2187) – Koert van Bemmel (2062) ½ – ½

5. Ludo Tolhuizen (2146) – Richard van der Wel (2135) ½ – ½

6. Andy Baert (2150) – John Sloots (2089) ½ – ½

7. Bart Peeters (2011) – Sander Berkhout (2068) 0 – 1

8. Jan Schuurmans (2094) – Peter Boel (2010) ½ – ½

Wedstrijdleider Gerard Kool, een van de sterkst schakende wedstrijdleiders van Nederland, loste vervolgens het startschot voor een spannende wedstrijd na de mededeling dat hij alleen een collectief afgaan van de mobieltjes zou pardonneren.

Opvallend was dat op vele borden vrij onorthodoxe openingen verschenen. Dat is toch veel leuker dan het op het bord kwakken van 20 zetten openingstheorie, zoals dat tegenwoordig maar al te vaak geschiedt.

De resultaten kwamen al snel. De wedstrijd was zelfs al rond half vijf afgelopen, vermoedelijk een record in de geschiedenis van het eerste team.

Op bord 8 speelde David DuPont met wit tegen mijn oude schaakvriend Henk van Putten. Al vrij vroeg in de wedstrijd stelde David aan zijn teamleider de vraag of hij een remiseaanbod mocht aannemen. Ofschoon er nog weinig tekening in de strijd op de overige borden was, werd dat geaccepteerd, omdat Charles de ijzingwekkende schaakkracht van Henk uit vroeger tijden nog kende.

Daarna nam De Pion een voorsprong. Op het tweede bord speelde Stefan Docx met wit een prima partij. Hij veegde Albert Termeulen met een pionoffer gevolgd door een paardoffer van het bord, toen de LSG-er halsstarrig weigerde zijn stukken te ontwikkelen. De zwarte koning werd door de vijandelijke dame in combinatie met beide lopers de geheel lege damevleugel op gejaagd. Albert stond zijn tegenstander zeer sportief toe de matzet uit te voeren. Dat zie je niet vaak.

Niet veel later viel de tweede remise. Jan Schuurmans speelde op bord 6 met wit een tamme opening tegen de jarige Job alias Chris. Zwart egaliseerde gemakkelijk doch na ruil van de lichte stukken restte een stelling waarin aan beide kanten niets te bereiken viel.

De gelijkmaker voor LSG kwam van de hand van Gerrie Bloothoofd, die op bord 7 met wit tegen Robert Schuermans de scherpe Spanjaard adequaat behandelde en een sterke aanval op touw wist te zetten. In het verre middenspel stond de koning van Robert geëxponeerd op d6, en er ontstond letterlijk een kruisvuur van witte stukken rond de koning. Robert miste naar eigen zeggen een remisecombinatie en stond toen te veel materiaal achter.

Onze Zwitserse Belg Andy Baert, die dus gewoon gisteravond 850 km reisde om vandaag zijn partij te kunnen meeblazen (waarvoor hulde!) had zijn dag niet. In een Siciliaan met 2. c3 speelde Robert Straver met wit een voortreffelijke partij. Andy had moeite om loper c8 in actie te krijgen. Dat duurde zolang dat wit zijn ontwikkelingsvoorsprong kon omzetten in aanval. Nadat Andy noodgedwongen zijn dame had geofferd, stortte zijn stelling in tijdnood geheel in.

LSG liep uit naar 2-4 door een zege van Martin Roobol op bord 4 met zwart. Thierry Penson pakte een Pirc-achtige opzet van Martin agressief aan zonder dat zulks veel opleverde. De zwartspeler counterde bekwaam en kreeg de overhand. Thierry geraakte in grote tijdnood, wat overigens gelet op de snelschaakkwaliteiten van Thierry geenszins onrustbarend is. Martin die overigens zelf ook een tijdnoodjunk is doch in deze partij nog ruim voldoende tijd had, speelde een slimme lokzet, waarna de witte koning midden op het bord mat werd gezet toen wit een kwaliteit dacht te winnen.

De partij op het derde bord van Jan van Mechelen met zwart bleek achteraf van vitaal belang te zijn. Jan vroeg op enig moment aan teamleider Charles of hij remise mocht aanbieden, doch dat werd hem verboden gezien de stand van de wedstrijd op dat moment. Bovendien was de witveldige loper van Jan veel sterker dan de zwartveldige loper van Sven Bakker. Ofschoon het er soms enigszins griezelig uitzag voor zwart, hield Jan in gierende tijdnood van Sven het hoof koel en strikte de witte koning in een matnet.

De partij op het eerste bord moest de beslissing brengen. Stefan Colijn met zwart investeerde evenals zijn tegenstander Raoul van Ketel zeer veel tijd in de openingsfase van een geweigerd damegambiet met een snel g2-g4. De partij ontwikkelde zich dynamisch terwijl de tijdsdruk op beide spelers lag. De spreekwoordelijke handigheid van Stefan bij versneld tempo bleek ook hier weer. Hij wist Raoul met grote snelheid steeds voor problemen te plaatsen, en deze bezweek daaronder. Stefan won een stuk, en na reconstructie van de partij na de eerste tijdcontrole bleken er 44 zetten te zijn gedaan. Het was meteen over.

En zo werd het een gelijkspel in een spannende wedstrijd. Een rechtvaardige uitslag, al is daardoor een rol van betekenis voor beide teams in klasse 2C voorlopig niet aan de orde.

1. Stefan Colijn (2320) – Raoul van Ketel (2247) 1 – 0

2. Stefan Docx (2424) – Albert Termeulen (2111) 1 – 0

3. Jan van Mechelen (2183) – Sven Bakker (2215) 1 – 0

4. Thierry Penson (2177) – Martin Roobol (2323) 0 – 1

5. Andy Baert (2150) – Robert Straver (2082) 0-1

6. Jan Schuurmans (2094) – Chris Roosendaal (2118) ½ – ½

7. Robert Schuermans (2074) – Gerrie Bloothoofd (2043) 0 – 1

8. David DuPont (2036) – Henk van Putten (2092) ½ – ½

De beschrijving hieronder van reis en speellokaal zal bij de niet beter wetende lezer ongetwijfeld het gevoel doen ontstaan dat ik een slecht verliezer ben. Gelukkig weten mensen die mij kennen wel beter.

Met bange voorgevoelens vertrokken we zeer tijdig op weg naar het centrum van Gent. Aanvankelijk verliep de reis voorspoedig. De gevreesde file bij de Liefkenshoektunnel was er niet, en tot en met de afslag Gent-centrum liep alles op rolletjes. Maar toen begon de ellende. Het verkeer op de weg richting centrum stond muurvast. We hebben ongeveer een half uur nodig gehad om driehonderd meter te overbruggen, en dat leverde mij als chauffeur veel stress op. Filerijden is met een automaat op zichzelve gemakkelijk, maar de immense traagheid ergerde mij zeer.

De parkeergarage aan de straat met de merkwaardige naam “Ramen” (voormalige rosse buurt?) was gelukkig wel toegankelijk, zij het dat ik met mijn vrij grote auto tamelijk voorzichtig moest manoeuvreren om geen schade op te lopen. Het tarief van de garage viel heel erg mee, en daarmee hebben we bij benadering het enige pluspunt van de omstandigheden van deze middag behandeld.

De korte wandeling naar het speellokaal aan de Abrahamstraat verliep voorspoedig, maar direct na aankomst had ik een groot deel van mijn verslag van de wedstrijd al klaar in mijn hoofd. Wellicht zijn we het in Nederland grosso modo te goed gewend, maar deze lokaliteit was mijns inziens volstrekt ongeschikt voor het spelen van serieuze teamwedstrijden.

Er waren drie wedstrijden gepland. HWP Sas van Gent 1 speelde tegen Charlois Europoort. Waren de spelers van die wedstrijd nog enigszins redelijk gehuisvest, onze wedstrijden waren weggestopt in twee kleine muffe zaaltjes op de eerste verdieping van het pand. De ruimte was volstrekt onvoldoende voor acht tafels. Voor sommige spelers was het slechts met halsbrekende toeren mogelijk hun bord te bereiken om dan vervolgens plaats te kunnen nemen op een oncomfortabele houten stoel. De vloeren kraakten licht en bewogen als er enkele mensen tegelijk rondliepen. Het toilet en de bar waren ver weg van de speelzaaltjes (twee trappen naar de begane grond). De deuren van de speelzaaltjes hadden een sluitsysteem dat veel geluid maakte. Toen men besloot –mede vanwege het gebrek aan zuurstof- om de deuren maar op een kier te laten, bleek een ander vervelend nadeel van het pand. De hal op de eerste verdieping fungeerde als een klankkast. Als er iemand fluisterde of hoestte kwam dat geluid versterkt binnen in het speelzaaltje. En daar raakten sommigen van over hun toeren.

Tot zover mijn elegie over de omstandigheden. Wat mij betreft was dit eens en nooit meer!

Dan de wedstrijd. Wij misten Stefan Docx en Thierry Penson, en dat bleek een gevoelige aderlating.

De eerste uitslag viel op het tweede bord waar Jan van Mechelen met zwart tegen Wouter Ghyselen makkelijk egaliseerde, doch de stelling was vrij snel wederzijds perspectiefloos, remise dus.

Supersub Pim Eerens speelde met zwart op bord 4 een hyperscherpe partij tegen Kees Nieuwelink. Zijn aanval sloeg door toen Kees remise door zetherhaling uit de weg ging.

Op het achtste bord speelde David DuPont met zwart een voorbeeldige positionele partij tegen Harry Provoost. David had een gedurig voordeel dat helaas net niet voldoende bleek voor de winst.

HWP kwam op gelijke hoogte door een overwinning van Renzo Ducarmon met zwart op Ludo Tolhuizen. Ludo ging kort na de opening in de fout en kwam er niet meer aan te pas.

Toen begonnen de donkere wolken over de wedstrijd zich voor ons af te tekenen. Robert Schuermans speelde op bord 6 weer een van zijn geliefde scherpe varianten met zwart, doch tegenstander David Roos ving het prima op en won vrij rechtlijnig. Ik heb het niet goed kunnen zien overigens, want Robert was een van de spelers die in het zaaltje op een vrijwel onbereikbare plek was gezet.

Op bord 7 ging het met Bart Peeters die de witte stukken aanvoerde, ook niet goed. Fabian Hulpia speelde actief tegen en in het middenspel stond er een lastige zwarte vrijpion op c3. Toen Bart materiaal verloor was het over en uit.

Op bord 3 toonde Andy Baert in alle opzichten zijn clubliefde. Hij woont sinds kort in Zwitserland, maar blijft voor ons spelen! En hoe, hij speelde een prima partij met wit tegen Frederic Verduyn. In het verre middenspel verscheen er een ijzersterk wit paard op e6 waartegen de Witte-Paardspeler geen verweer had. Op de 41e zet deed zich nog een fraaie manier voor Andy voor om het fout te doen, maar gelukkig was de grote tijdnood voorbij en hield Andy het hoofd koel. Toen was het ook meteen klaar.

Als laatste speelde Stefan Colijn nog op bord 1 met wit tegen Adrian Roos. Na een interessant kwaliteitsoffer kwam Stefan in een lastig dame-eindspel terecht. Hij kreeg toen de ondankbare opdracht van teamleider Charles om koste wat kost op winst te spelen. Hij kwam nog heel ver, doch zijn voortdurend hoestende tegenstander bleef alert en haalde het punt binnen.

En zo was een 5-3 nederlaag ons deel. Gelukkig kunnen de kampioensaspiraties voorlopig op sterk water gezet worden.

De volgende wedstrijd tegen LSG 2 wordt de wedstrijd van de waarheid. Dat team is op papier verreweg het sterkste van onze klasse, maar heeft opvallend genoeg twee van de drie wedstrijden verloren.

1. Adrian Roos (2177) – Stefan Colijn (2299) 1 – 0

2. Wouter Ghyselen (2043) – Jan van Mechelen (2196) ½ – ½

3. Frederic Verduyn (2170) – Andy Baert (2142) 0 – 1

4. Kees Nieuwelink (2167) – Pim Eerens (2078) 0 – 1

5. Renzo Ducarmon (2070) – Ludo Tolhuizen (2138) 1 – 0

6. David Roos (2051) – Robert Schuermans (2088) 1 – 0

7. Fabian Hulpia (2092) – Bart Peeters (1993) 1 – 0

8. Harry Provoost (2035) – David DuPont (2034) ½ – ½

N.B. De ratings zijn ontleend aan het uitslagenprogramma van de KNSB en zijn niet (alle) conform de novemberratings.