Na de fantastische zege op de Grieken, nogmaals mijn excuses, Manuel had gewoon een puike pot gespeeld en de slotstelling wint, dat wil ik graag nog even kwijt. We zijn natuurlijk niet elkaars rivalen, ook al hebben we dezelfde score! We zien een Manuel die vrij aandringend en dwingend zijn tegenstanders van het bord zet, reputatie of geen reputatie en daar word ook ik gelukkig van! En de Kaaieman en Richard. Gelukkig wel, want het toernooi begint ons humeur langzamerhand wel aan te vreten. Dag in dag uit weer stevige tegenstanders, geen koekenbakkers haalde Christov Kleijn mij vanmiddag maar weer eens aan! Daarmee bedoel ik sterke tegenstanders!

Na het succes tegen de Grieken wachtte ons PGMB-Rostov, een tegenstander waar je voor naar Griekenland komt. Tenminste, het bevalt mij prima, dit soort evenementen, soms, als je verliest, krijg je gewoon voor straf een nog sterkere tegenstander. Anderzijds ga je dat na een potje of vier a vijf wel merken, dat je tegenstanders geen koekenbakkers zijn. Mentaal, fysiek, ik weet het niet, maar om wat rust te pakken zou ik soms graag een kilimandjarootje beklimmen of zoiets. We doen het steeds beter tegen die Russen en er zat zelfs een gelijkspelletje in. Hoe ging dat? Nou, Richard kwam al vlot kloterig te staan, terwijl hij juist dacht dat het goed ging. Het zint hem net even niet, die 2600 jongens, maar dat is een combinatie van spelen tegen een prof en dat al een paar keer achter elkaar. Eerder dit jaar had hij nog een hooggerate Spanjaard te grazen, dus een volgende zal niet lang meer duren! Dick ging er ook af, 2-0! Beide waren de apotheose tegen de Grieken een beetje vergeten. Van een zee van euforie naar een beetje depri bui kan dus binnen een dag. Ik begrijp er overigens alles van, overkomt mij ook regelmatig, zie mijn eerste verslag, halverwege mijn partij tegen een zestigjarige hardop boerende man!

Toen mijn eigen partij, tegen Sanan Sjugirov, met zwart wiens naam ik mij alleen herinnerde omdat hij op zeer jeugdige leeftijd Loek van Wely eens had verslagen. En dan zwart, tegen zo’n ventje. Je weet dat iedere mindere zet tot bijvoorbeeld mat in 13 kan leiden en daar komt dat er totale doorheen zitten dan ook vandaan. Toch ging het niet onaardig. Het werd immers een heuse partij, niet eruit geplugd, ik had hem denk ik verrast met mijn 3…b6 en vervolgens hadden we beide ons eigen initiatief, hij op de koningsvleugel, ik op de damevleugel. Na een zetje of 30 had ik het voor mekaar, ik ging niet mat, torens eraf, alleen nog voorkomen dat hij niet op de damevleugel binnen kon komen en dat lukte. Hoe het paardeneindspel zou staan als hij dames geruild had? Ik denk prima voor mij, maar het leek erop dat we het beiden niet uitgerekend kregen. Hij had niet heel veel tijd meer en herhaalde de zetten, ik kon geloof ik niet anders dan volgen, remise dus, bepaald niet slecht en Richard plaatste mij mijn stoel weer in en haalde zelf de wedstrijdleider. Sanan vond het allang best, baalde nog een beetje, maar drukte de arbiter op het hart dat het toch echt remise was, voor we naar een andere kamer moesten om de hele pot na te spelen.

Achter dus, en ruim ook, 2,5-0,5, maar de strijd was niet gestreden. Manuel was de d-lijn aan het overnemen, daar had zijn tegenstander nogal wat overkill, maar Friso was zijn belabberde opening vergeten en legde het ene broertje Zhigalko het vuur na aan de schenen. Slava ging remise maken en zo geschiedde ook. Friso verloor, maar na afloop, en Slava bevestigde dat, een doorslaggevende getuige wat mij betreft, bleek dat hij gewonnen had gestaan. Friso dacht zelfs dat Zhigalko aan opgeven zat te denken. Helaas! Bij 4-1, net daarna, kwam ik een hoofdschuddende Baadur Jobava tegen. Hij had een rondje vrij gekregen omdat die simpele Nederlanders toch wel makkelijk te verslaan zouden zijn en ook voor Baadur wachten nog stevige uitdagingen. Hij kwam net bij de partij van zijn teamgenoot Sergei Azarov vandaan lopen en trof daar een puinzooi aan. Manuel had een stuk verorberd, wel wat compensatie tegen, maar die liet zich dat lekker niet meer ontnemen. Getalenteerd baasje, die Manuel, ik hoop oprecht dat hij nog minstens 20 jaar mijn teamgenoot blijft want het is een en al genieten geblazen!

In de avond gingen we biljarten, ontzettend leuk natuurlijk. Ik heb zo’n ding in het klein bij mij thuis staan, maar hier in Rhodos staat een wedstrijdbiljart. Richard maakte een stuk of vijf caramboles bij de warming up, maar met Dick erbij en tien over rood ging het mij opeens veel beter. Ik ben goed in rood, vandaag had ik ook mijn Poolse polo aan en maakte aardig wat ballen. De wedstrijd werd uiteindelijk gestaakt vanwege een combinatie van extreme hitte en toekijkende grieken met keu die aan het wachten waren wanneer wij zouden stoppen. De indeling was veel interessanter, uit tegen Amay, de nummer twaalf van de startlijst, met vele Hollanders, geen grootmeesters, maar wel bijna allemaal meesters. Moeilijk moeilijk moeilijk, was mijn overtuiging, maar Friso, die dit toernooi op jacht was naar een scalp, was vrij overtuigd van zijn eigen op handen zijnde overwinning. Mooi, een stukje van de oude Friso terug, die zelfverzekerdheid ken ik maar al te goed. Ik weet nog heel goed hoe hij begin jaren 90 tegen Ivan Sokolov in Wijk aan Zee zijn grootmeesternorm pakte. Vastberaden, als hij dat heeft, dan is niemand veilig. Zaragatski zeker niet, kansloos, meer dan een uur en een toren voor een paard kwijt, terwijl Friso nog geen drie minuten had nagedacht.

Dit punt zag iedereen al redelijk snel aankomen, maar mijn eigen brouwsel was minder voorspellend. Op minstens drie momenten was ik overtuigd te gaan winnen, maar even zovele keren werd ik bruut ontwaakt door een zet die ik volstrekt gemist had. En dan die tijd, na 24 zetten had ik nog een minuut en de stelling was voor mij veel te gecompliceerd. Mijn aanval sloeg niet door en ik had een loper geofferd. Compensatie? Mogelijkheden? Ja, allebei wel, maar ik had dat nooit gered met die tijd, mijn tegenstander had nog meer dan een half uur. Maar toen, die blunder, …g6, ik zag het feitelijk meteen, het was meteen uit! Dh2! Matthew had natuurlijk even de tijd nodig om bij te komen en in die tijd zag ik ook meteen dat er zelfs niet iets als een schwindle in zat, meteen volkomen uit! Hard! 2-0! Het werd zelfs 3-0 door een ook al niet al te rechtlijnige overwinning van Manuel op Twan Burg.

Twan had een stuk geofferd wat Manuel niet leek te hebben zien aankomen. Het leek ook echt voordelig voor Twan, maar Manuel moet je nu eenmaal meer dan eens verslaan en dat lukte Twan niet. 3-0, met een moeilijke stelling voor Slava, maar Dick stond nagenoeg gewonnen tegen Christov Kleijn. Zou het dan toch een tweepointer worden? Helaas! Richard blunderde naar eigen zeggen meteen na mijn overwinning. Hij klopte mij op de schouder, deed meteen een zet en dat bleek een blunder en ook Dick ging alsnog de bietenbrug op. Helaas, goed gespeeld, lekker voorbereid met Friso, puike stelling, toch verloren. Twee keer op rij verliezen is niet leuk, maar toch, hier kom je een stuk sterker uit! Het zijn harde lessen die uiteindelijk zullen lonen!

Slava kon het uiteindelijk ook niet bolwerken tegen Benjamin Bok, die uiterst precies speelde en zijn verworven voordeel in het eindspel niet uit handen gaf: 3-3! Jammer jammer jammer, maar niet getreurd. Morgen mogen we tegen Zweden, Manuel kan een GM-norm maken, ik helaas niet meer, 2 gm’s is te weinig. Ik vind ook eerlijk gezegd alles best, zit er ook doorheen, als Maan slaagt, is mijn dag geslaagd morgen! Slava is er dan al niet meer bij, dat wisten we tevoren. Zijn visum loopt af en te Rusland zal hij een nieuwe aan moeten vragen. Vertrekt hij niet, dan is hij hier illegaal en daar kunnen wij Schengenjongens knap moeilijk over doen. Maar hij heeft ons mooi gelanceerd, onze indelingen hebben er niet onder te lijden gehad en daar gaat het toch ook wel een beetje om. Nu eens kijken of het lukt om die achterstand ongedaan te maken!

We zijn nog maar net begonnen en het toernooi is alweer over de helft. Gisteren was een compleet gekkenhuis, we zijn allemaal nog een beetje shaky, maar daarover later meer! Ik wil eergisteren zeker niet tekort doen!

Toen ik dinsdagmorgen afsloot, ging ik lekker naar het zwembad voor een ijskoude duik. De voorbereidingen worden, naarmate het toernooi vordert, steeds korter. Het schaken kost kracht, er wordt hier behoorlijk veel van je gevraagd, qua inspanning en gaandeweg is twee uur openingsvoorbereiding eenvoudigweg niet meer te behappen. De derde ronde bracht ons een gevaarlijke tegenstander, namelijk het Franse Sautron. Redelijke ratings, allemaal een beetje lager dan die van ons, maar die knapen zijn jong, had ik al gezien. Oppassen dus! Ik zag dat ik gebeld was, waarschijnlijk de lokale krant, dat wil zeggen, de lokale krant thuis. Richard had opgemerkt op de facebookpagina van “ongs darrup” dat de Bunschoter wel aandacht had voor de resultaten van het tweede elftal van SV Spakenburg, maar dat het Europese avontuur van En Passant nog niet de aandacht kreeg die het verdiende. Welnu, dat duurde geen uur www.debunschoter.nl en er stond een berichtje op de site. Straks maar eens terugbellen. Inmiddels staat er ook al een tweede stukje!

De wedstrijd zelf verliep gladjes en dat heeft denk ik alles te maken met de serieuze benadering van die jongens. Zo wordt onze Kaaieman sinds deze ronde even apart genomen door Friso om de opening even kort door te nemen. Er staat of valt hier veel met de wijze waarop we uit de opening komen en Dick was goed ziek van zijn kansloosheid een dag eerder tegen Ugra. Hij mocht tegen Aurelien Gallant. Dick speelt net zo lief met zwart, dan zit hij toch net iets beter in zijn openingen en deze keer viel Gallant al na 6… Ph5 achterover van zijn stoel. Rond zetje 20 een stuk te grazen nemen en we praten er al niet meer over. Dick was vooraf een klein beetje bang kop van jut te worden, maar we schrijven inmiddels 2 uit 3 en die nederlaag had iedereen kunnen overkomen.

Dan ikzelf, ik volgde Dick na niet al te lange tijd. Ik moest wel even wennen aan die Aubry. Petje op en een klokkenrammer. Zijn eerste zetten kwamen snel en met grote kracht, gevolgd door een ferme dreun op de arme klok. Uit de opening sprak aanvankelijk minder ambitie, een ruil op d5 in het Frans, maar toen we tegengesteld rokeerden, kwam er toch de pionnenopmars. Het ging allemaal wel een stuk langzamer, maar het gebeuk op de klok bleef. Ik ging in de tegenaanval over de c-lijn en het bleek dat de aanval van Aubry niet doorsloeg, ook niet na een loperoffer. Wel kreeg ik het gevoel dat hij tot zijn laatste zet moet hebben gedacht, gewonnen te staan. 27 Dxh6 werd namelijk nog steeds gevolgd door een stevige mep op de klok en het mij tevens recht in de ogen aankijken. Ik keek terug, keek ook even opzij, Manuel in de ogen, keek toen naar die kleine d-boer en schoof die 1 vakje naar voren: “schaak!”. Dat zei ik natuurlijk niet, maar accepteerde wel de overgave van mijn tegenstander die gek genoeg met een grote grijns gepaard ging. Het leek wel of hij blij was dat het erop zat! De punten vlogen vervolgens binnen. De tegenstanders van Friso en Manuel deden kilo’s materiaal in de aanbieding en werden beiden dan ook ruim voor de dertigste zet opgeknapt. Lastiger hadden de overgeblevenen het. Richard had wel voordeel, maar werd verrast door Pe4. Mogelijk staat het nog steeds ok, maar zoals het ging moest hij in remise berusten. Slava leek zelfs in het nadeel, maar erger nog, de stelling was loeischerp en dat is voor Slava toch geen dagelijkse kost! Wij zijn dat langzame gesjok gewend. Vroeger had je dat spelletje met die space invaders, die kwamen met vele langzaam naar beneden en dan moest je maar zien of je ze allemaal op tijd af kon knallen. Welnu, zo gaat Slava ook te werk, hij komt gewoon langzaam naar beneden. Vandaag dus niet en rond de twintigste zet knepen we hem toch wel een beetje! Schoenmaker hou je bij je leest! Het ging gelukkig weer goed bij het loperoffer, dat Lubczynski niet helemaal goed doorgerekend had. 5,5-0,5, tamelijk afgetekend dacht ik en we weten wat er dan gaat volgen!

’s Avonds met bijna alle Hollanders en wat overigen hadden we een cafeetje gevonden om Celtic – Ajax te kijken. Best leuk hoor, zo’n potje voetballen kijken, maar ik kijk het liever aan de zijlijn. Nu ja, het was wel gezellig en er wachtte ons de volgende dag een behoorlijke uitdaging en dan kan even met elkaar op stap zeker geen kwaad. Maar na de wedstrijd was het snel gedaan. Nog een biertje, afrekenen en op huis aan. Tja, sorry, het is niet anders, er wachten Grieken, ook nog eens in eigen huis, “mannen met baarden”, zou Tom Egbers zeggen! Het werd een beetje een rommelige dag, een prachtige dag ook die weer begon met een korte voorbereiding in de zon door Dick en Friso. Onze Griekse tegenstanders hadden stuk voor stuk een hogere rating dan wij en stonden daarmee elfde op de plaatsingslijst. Een stuk of drie gerenommeerde grootmeesters gevolgd door een ervaren meester en twee talentvolle figuren aan de onderste borden. Ratings zeggen niet alles, maar als er veel van zijn en ze zijn ook nog eens allemaal hoger, dan is de kans nu eenmaal aanzienlijk dat die hogere ratings er met de overwinning vandoor gaan. Toch hadden we wel vertrouwen. Wie huiden verkoopt, doet er goed aan dat zo duur mogelijk te doen. We werden echter eerst nog even verrast. Het hotel moest afgerekend worden en wel meteen, een half uurtje voor de wedstrijd en ook nog eens cash! “Kom zoiets tegen”, hoor ik Lambik nog zeggen. Het zit als volgt: Dit resort hier is vrij prijzig, ik begreep van Slava dat het ruim 300 euro per overnachting kost. De organisatie heeft echter een deal gesloten en zodoende kost het hier allemaal slechts 78 euro per nacht. Sommige van ons zijn hier tien nachten, anderen zeven en dat moet dan allemaal contant over de toonbank. En er zit een maximum aan het bedrag dat je hier kan pinnen, zowel op een dag als in een week. Daar stonden we dan met onze creditcard. Uiteindelijk lukte het na aftrek van de aanbetaling en gewiekst pinnen toch om de gevraagde contanten te overhandigen. Nu maar hopen dat het uiteindelijk bijdraagt aan een aflossing.

Een wat nare voorbereiding op de partij. Dick wilde nog graag douchen, Richard moest zich ook nog ontdoen van zijn korte broek en het was toch al kwart voor drie! Vier minuten voor tijd kwam Dick binnen rennen en even later zat iedereen achter het bord. De openingsfase werd opgeleukt met een ferme discussie bij die jongens van Wirtzfeld. Ik meen dat Hans Hubert Sonntag een paar seconden te laat achter het bord plaats nam en dat zijn tegenstander verlekkerd dat punt in ontvangst wilde nemen. Maar als je maar hard genoeg schreeuwt, ik ken overigens de omstandigheden verder niet, dan is er kennelijk nog wat te regelen, want er werd gespeeld en het eindigde in remise. Ondertussen zag de openingsfase er bij ons niet onaardig uit. Ik trapte in een oude fout, kwam natuurlijk prima uit de opening, maar het voelde of ik gewonnen stond. Bij alle totaalstandbeoordelingen die ik van de match tussen Peristeri en En Passant maakte, kende ik mijzelf alvast een punt toe. Bij Dick was wat misgegaan, maar Friso zag ik ook wel winnen. En voor de rest was het dan sprokkelen. Erg spannend, maar de door Dimitri Reinderman voorspelde 2,5-3,5 was zeker niet onmogelijk. Gaandeweg ging het echter mis. Richard zat beter in de opening dan zijn tegenstander, maar kwam toch in behoorlijke problemen. Ik stond helemaal niet gewonnen en moest op de eerste zet na de tijdcontrole zelfs in remise berusten, inderdaad, op mijn voorstel, ik ben wel gek maar niet achterlijk. Na afloop bleek in ieder geval dat mijn tegenstander er veel meer van snapte dan ik, maar met 20… Tc3 had ik vermoedelijk wel voordeel overgehouden, onder andere vanwege het feit dat zwart een beetje op zijn e-pion moet blijven passen en daardoor niet erg actief kan worden.

Friso volgde ook al met een remise en daarmee waren er twee witbeurten in remise geëindigd. Vooraf gezien eigenlijk ook de partijen waar de bookies misschien wel op gemikt hadden als ons Eppie voor een verrassing moest gaan zorgen. Wat overbleef was Slava die slechter stond, Manuel die zijn sterke tegenstander overspeeld had, maar nu in een bere ingewikkeld toreneindspel terecht was gekomen, Richard, die vanuit slechte stelling toch de overhand had gekregen en nu gewonnen stond in het dame eindspel en Dick die totaal verloren stond. Kansjes, kansjes, de adrenaline gierde door onze lichamen en we zijn vooraf toch al aardig opgefokt. De spanning zit er goed in, druk is belangrijk! De partijen duurden nog lang en dat was reden voor Friso en mij om even een biertje te kopen. Slava had inmiddels ook remise gekeept, met zwart tegen Ioannis Papaioannou, die ik nog als heel erg klein ventje aan het EK jeugd in 1993 te Vejen zag deelnemen, niet onverdienstelijk, het verbaast me niets dat hij een goede grootmeester is geworden. Maar van onze Slava kon hij niet winnen. Drie remises, een volstrekt gewonnen stelling, een volstrekt verloren stelling en een voor mij volkomen onduidelijk eindspel dat me eerst leek of Manuel gewonnen stond, maar na het venijnige 42 c3, was ik daar helemaal niet meer zeker van. Nippend aan ons biertje werden we echter plotseling in de hal opgeschrikt door een luid “PAT, “POTJANDRIEDUBBELTJESKATER””. Wij keken even op om te kijken wie daar zo luid riep, maar vreesden natuurlijk al het ergste. Richard remise, 2-2, met een straal verloren stelling en een voor toeschouwers niet te trekken toreneindspel. Terwijl we diezelfde situatie hadden kunnen hebben met een minimale voorsprong. Zelfs dan was er nog van alles mogelijk. Dick zat in een gevecht dat echt helemaal kansloos leek. Twee gevechten. Dick scheurt papiertjes pepermunt aan flarden en zijn tegenstander drinkt ongeveer drie keer per zet, met Dick aan zet, een slok water uit zijn fles met ferme kracht en schroeft ook steeds dan weer de dop erop. Friso denkt dat Manuel nog gewonnen staat en eigenlijk niet kan verliezen, maar dat stelt mij niet gerust. We gaan de slotfase maar eens volgen. Dick had mij ondertussen nog gevraagd of er nog een keer tijd bij kwam en ik schudde ondeugend “nee”. Nu ja, die 30 seconden natuurlijk. Bij zet 45 is het helemaal uit, de zwarte loper komt tot leven en weldra gaan er pionnen promoveren nadat g3 verorberd is. Bij Manuel gaat het ook verkeerd. Hij staat inmiddels verloren, lijkt het. De witte centrumpionnen gaan promoveren en het lijkt erop dat Manuel die niet meer kan tegenhouden. Dan weer een enorme hengst op de klok gevolgd door een luide schreeuw die eindigde op MORTAS of iets wat er op lijkt. Dat klonk goed, veel beter dan die schreeuw van Richard. Er kon maar een ding gebeurd zijn. Stelios Halkias had even de tijd genomen om dat toreneindspelletje naar winst te schuiven, deed ook gewoon een winnende zet, maar ja, hij overschreed daarbij de bedenktijd. Wat een verschil en wat een opluchting! Wij kunnen ons niet echt inhouden en gooien handen de lucht in, grijnzen en dan nog Richard die Manuel in de armen viel. Jaja, Manuel, vliegt er opeens 100 kilo op je af! En Dick speelt nog! Hij had al zijn hoop gevestigd op het actief worden van zijn paard en daarvoor nog maar weer eens een pion geïnvesteerd. Dat gaat makkelijker als je totaal verloren staat, wie weet komt er nog eens een familieschaakje. Nee hoor, “vretos mijn torenos maar oppos”. Mihailidis had het allemaal uitgerekend en het laten pakken van zijn toren was de inleiding tot een glansrol die de Griekse eer zou gaan redden. Een zwaarbevochten 3-3 gelijkspel. “Dick staat bijna gewonnen”, mompelde Friso. Plotseling blijken die boeren helemaal niet door te lopen en kan Dick middels het opofferen van zijn pion en een schaakje de drie zwarte vrijpionnen onschadelijk maken. Nu ja, twee, die derde is niet zo belangrijk, want dat is een verkeerde randpion, of een verkeerde loper, net wat je wilt. En na verorbering van de twee g-pionnen tikt Dick gewoon met zijn toren de vrije b-pion eraf. Stelios halfias, noem ik dat! 2,5-3,5 winst, zoals Dimitri al voorspelde en de beloning volgt straks: PGMB-Rostov, dat kopman Baadur Jobava rust geeft. Geen paniek, er ligt nog genoeg uitdaging. Eerst maar even een plons in het zwembad!

De Europacup voor clubteams is dit jaar op Rhodos te Griekenland. De data 19 tot en met 27 oktober staan al ongeveer sinds begin dit jaar in onze agenda’s opgeschreven. Mijn broer Richard en ik hebben vier jaar geleden al eens namens Borgerhout meegedaan aan dit fantastische evenement en dat smaakte naar meer!

Al kijkend naar de prijzen van vliegtickets liepen we tegen een leuk probleem aan. Die waren het duurst in het weekend (en vanuit Nederland) en zo kwam het dat we reeds op donderdag de zeventiende arriveerden na een lange dag die ons vanaf Bunschoten via Amsterdam Oud Zuid en de molen van Manuel uiteindelijk via Charleroi naar Rhodos bracht. Wie nog wat dromerig het vliegtuig uitstapte, was meteen wakker. Er stond een straffe wind, ik dacht zelfs dat de motoren nog gewoon aanstonden, maar die wind hield nog een ruime dag aan. Ook niet prettig om even aan het zwembad te gaan liggen en een match tennis bleek onmogelijk omdat er zelfs een muur was ingestort! Maar zaterdag, de dag van de opening en de meeste aankomsten, was het gelukkig zoals het hoort te zijn. Een lekker zonnetje, graadje of 25 en weinig wind, het lijkt wel vakantie! Overigens was Anish Giri met Vladimir Chuchelov al een paar dagen eerder gearriveerd, klaarblijkelijk niet voor vakantie, SOCAR means business, Anish zit aan bord vijf! De deelname van ACCRES Apeldoorn kwam nog even in gevaar toen ze te Schiphol hun baggage te laat incheckten en nog wel het vliegtuig in mochten, maar hun baggage niet meer. Uiteindelijk kwamen enkelen nog in het vliegtuig terecht waarin ook onze eigen Dick zat en anderen gingen, zo begreep ik, alsnog via Charleroi.

Genoeg gekletst, we moesten schaken en als je gaat schaken dan moet je ook winnen, zo simpel is dat! Geklets over genieten, gezelligheid, strand, zon, drank is allemaal heel leuk en aardig, maar als je op een podium bent waar de gehele wereld naar kijkt en er ook nog eens kansen liggen om tegen cracks te mogen spelen, dan is dat geklets vooral bijkomstigheid en soms voor overslaan vatbaar. Ons schaakspel verdient het serieus genomen te worden. Het is mooi dat het toernooi toegankelijk is voor iedereen, maar als je om 15u speelt en je presteert het om je te verslapen, dan ben je hier eigenlijk om de verkeerde redenen.

Alweer genoeg gekletst, En Passant begon tegen Istogu Chess Club uit Kosovo, dat onder een soort ECU vlag speelt. Moeilijk te voorspellen wat dat zou betekenen. Een IM, hun hoogst gerate speler, zat op bord vier, een paar unrateds, wat er van te denken? Welnu, als er al wat in databases te vinden was, dan vooral van eerdere edities van dit evenement. Verder vermoedde ik wel dat het om fanatieke clubschakers zou gaan. In de jaren ’90 hadden wij bij En Passant namelijk een uit die regio gevlucht lid dat ook al een puik potje kon schaken, namelijk Ibrahim Haxholli, kijk maar eens hier bij 1995/1996 en Ibrahim heeft zelfs enkele caps in En Passant 1! Het werd dan ook een taaie wedstrijd. Dick de Graaf en Vyacheslav Ikonnikov wonnen dan wel redelijk rechtlijnig tegen hun ratingloze opponenten, maar moesten toch het verre toreneindspel in.

Richard Vedder speelde een leuke aanvalspartij en zorgde voor de 3-0. Manuel Bosboom stond ook gewonnen, maar Friso had nog helemaal niets bereikt en zelf stond ik al snel aangekrant en had ik ook nog eens weinig tijd! En van dat weinig tijd verbruikte ik ook nog eens enkele minuten om te overwegen te stoppen met schaken. Geen zorgen hoor, maar mijn seizoensstarten zijn nu al enkele jaren op rij stroef en als dat per ongeluk langer dan een partij duurt, dan word ik daar verdrietig van, mooie ambiance of geen mooie ambiance. Uiteindelijk had ik nog een minuut of 11 voor de laatste 20 zetten (+ 30 seconden per zet), maar deed ik die laatste twintig zonder al teveel nadenken. Rooklift, van dame naar koningsvleugel (niet al te kansrijke missie, maar mijn stelling deugde niet en ik had een inschatting van mijn tegenstander gemaakt dat hij hier wellicht problemen mee zou krijgen), geweigerd kwaliteitsoffer, heerlijke eeuwige penning, heerlijke onderbreking van de tegenaanval, kortom die slotfase is dan wel weer het naspelen waard! Mijn tegenstander nam een kwartier de tijd om op te geven en in dat kwartier moest Friso in remise berusten. “Geen kans gehad”, zo vertrouwde hij mij na afloop toe.

Toen we aan ons welverdiende biertje stonden te nippen, kwam opeens Manuel op ons af. Zijn gewonnen stelling, zo wisten wij, was in een venijnig toreneindspelletje uitgemond wat ons helemaal niet meer zo duidelijk leek. “Verloren”, zei Manuel met een “ik begrijp er niets van” gebaar. Des avonds had Richard nog een berichtje in zijn inbox uit Kosovo. “Gefeliciteerd met de overwinning Richard”! Juist, Ibrahim Haxholli!

Wie hier in de eerste ronde wint, weet wat hem/haar ongeveer te wachten staat. Niet de minsten dus! Uit de koker kwam Ugra rollen, een leuke uitdaging: Jakovenko, Leko, korobov, Dreev, Khismatullin en Kabanov. Rublevsky hadden ze een potje rust gegeven en dat was enerzijds jammer, want hij had anders tegen mij gespeeld. En dat zou dan mooi bijna exact 20 jaar na onze eerste ontmoeting zijn geweest, die ik overigens zonder al teveel kans verloor. Daarna kreeg Sergey echter problemen met de Nederlanders en liep schade op tegen onder andere Friso Nijboer en Dimitri Reinderman.

Tijd voor een upset, die Russen moeten er af. Ik heb een paar uur gekeken naar iets speelbaars tegen de Caro Kann. Mijn openingsrepertoir is nogal dubieus en ik wilde toch wel graag mijn tegenstander ervoor laten werken. Dick was als eerste klaar. Het liep voor geen meter, hij stond naar eigen zeggen na een paar zetten al slecht en werd dan ook overlopen. Maar verder waren er toch wel kansjes. Richard verzuimde op het juiste moment e4 te doen met een goed speelbare stelling en Vyacheslav Ikonnikov werd tegen Dmitry Jakovenko met zijn eigen wapens bestreden. In een stelling waarin weinig aan de hand lijkt werd hij gestaag overschoven.

Ondertussen was Richard ook in een belabberd eindspel terechtgekomen en stonden we met 3-0 achter. Ook Friso ging er tegen Peter Leko af, ondanks dat hij met licht voordeel uit de opening leek te zijn gekomen. Leko heeft het maar moeilijk met zijn reputatie en dat beïnvloed zijn spel: “Ik wilde hier …g6 spelen, maar ja, dan denkt iedereen weer dat ik een remiseschuiver ben”, zei hij na afloop! Friso had een zwak pionnetje in het centrum en die vloog eraf toen hij de verkeerde kant op rocheerde.

Manuel (bij 3-0 fluisterde hij me toe dat we alle drie moesten winnen) en ik waren nog over. Manuel had een naar eigen zeggen verloren stelling overleefd. Dat meldde hij achteraf, want we mogen niet met elkaar praten tijdens de partij. Ik had zelf een moeizame opening achter de rug en was al de gehele partij aan het knokken om overeind te blijven. Na 19 zetten had ik ook nog maar een kwartiertje op mijn klok en vanaf de 28e zet nog maar een minuut, maar Dreev, die nog een D mist om met mij een anagram te vormen, ging vanaf mijn 29e zet c4 gelukkig eindelijk de denktank in. Het werd uiteindelijk een toreneindspel dat er remiseachtig uit zag, maar na een zetje of tien slinkt de overgebleven tijd zienderogen. Gelukkig ook bij mijn tegenstander. Ik miste echter twee minuten omdat mijn ogen uit mijn hoofd vielen toen Manuel Ph3 speelde.

Gek, ik was zelf aan zet, maar Ph3 hield me wel even bezig. Vermoedelijk is de stelling daar echter al wel remise en Manuel berustte daar dan ook in. Hoogstwaarschijnlijk stond Manuel daarvoor gewonnen. In plaats van het paard op d3 pakken met de dame lijkt Te3 een mokerslag. Na Dh6 volgt Dd5 en als dan bijvoorbeeld Pc5, dan Pf4+ Kg1 en Txf3. Prachtige varianten rolden eruit. Vanochtend bij het ontbijt konden we dit Manuel pas mededelen, want hij lag al vroeg ziek op bed. Jaja Korobov, je tegenstander was ook nog eens volstrekt niet fit. Na 69 zetjes, honderd keer herhalen en nieuwe pogingen herhalen bood mijn tegenstander ook maar remise aan. Een poging met Ta4 durfde hij toch maar niet aan. Hij ondertekende en beende weeg, een bijzonder sportieve geste, zo zei Dick na afloop :).

Niet ontzettend veel verrassingen, maar individueel blijkt hier en daar toch wat mogelijk. Zo liepen Radjabov en Vachier-Lagrave ook tegen een ongepland halfje aan en waren in de eerste ronde Caruana en Jakovenko ook al de sjaak. Het had ook niet veel gescheeld of Roeland Pruijssers had Baadur jobava opgeknoopt. Voerendaal verloor de eerste ronde ruim en de tweede ronde nipt. Apeldoorn liep de eerste ronde tegen een “whitewash” aan, maar versloeg gisteren het op papier bijna gelijkwaardige Solingen met ruime cijfers. We zijn net begonnen, vandaag wacht ons Fransen, daarover later meer. Ik moet dringend even bijzwemmen in het, overigens ijskoude, zwembad.