Voor K5 en K4 is de promotie al binnen. Zij gaan volgend seizoen respectievelijk de derde en de tweede klasse onveilig maken.

Jan en alleman bemoeit zich met de ontwikkeling van een winnend strijdplan voor K2 in de allesbeslissende wedstrijd tegen het sterke Rokado 1. Bij 5-3 voor de onzen promoveert K2 naar de Promotieklasse. Tenzij HZP Schiedam 1 op dezelfde avond met 7,5-0,5 wint van Erasmus 2, maar dat is onwaarschijnlijk. Aanstaande maandag 22 maart weten we meer.

K3 heeft genoeg aan een gelijkspel in de laatste ronde tegen de grootste concurrent, Groenoord 1, om door te schuiven naar de eerste klasse. Maar verlies is waarschijnlijk fataal, dus het belooft een heet avondje te worden in Schiedam op 13 april.

K1 is al zo goed als zeker van promotie. In de laatste wedstrijd op 15 april moeten ze, in het geval dat de concurrentie met 8-0 wint, minimaal 1 bordpunt halen. Dat moet toch wel lukken, zou je zeggen. Ons keurkorps mag dan weer terug naar de KNSB, waar het decennialang vertoefde vóór de degradatie van twee jaar geleden. Gelukkig zijn er twee promotieplaatsen, want het kampioenschap is al buiten bereik voor K1.

O ja, dan hebben we ook nog een K Viertal, dat kampioen kan worden in de RSB-viertallencompetitie. Hier was wel een juridische procedure voor nodig, maar die details zal ik de lezer verder besparen. Helaas is hier geen promotie te verdienen, maar dit kampioenschap zou wel de kers op de taart zijn. Deze beslissing valt ook aanstaande maandag.

Helaas zijn wij niet alleen afhankelijk van onze eigen resultaten. Zelfs de wedstrijden in andere poules zijn van belang, omdat de RSB mogelijk nog een extra promotieplaats naar de KNSB krijgt. En dat werkt weer door naar de lagere klassen. Dit zou bijvoorbeeld kunnen betekenen dat 4,5-3,5 voor K2 tegen Rokado 1 ook genoeg is voor promotie. Maar liever maken we natuurlijk meteen aan alle onzekerheid een eind.

Dit alles leidt dagelijks tot koortsachtig surfen over de RSB-website en de sites van andere verenigingen, die niet allemaal even actueel zijn (“Is die uitslag nou !@%^X#! nog niet bekend?”). Sommige clubs kondigen op hun startpagina nog steeds de aanstaande ledenvergadering van augustus 2009 aan.

Ondanks de goede vooruitzichten kan er nog het een en ander misgaan voor de diverse K-teams. In mijn functie van EWL (extern wedstrijdleider) ben ik hoofdelijk aansprakelijk voor de competitieresultaten, dus duim voor me! Ik laat wel weten hoe het allemaal afloopt.

Na de vertrouwde kasten van huizen volgt al snel het viaduct met het spandoek, waar deze keer “Corus Chess 2010” op staat. De rookpluimen van de staalovens doen vermoeden dat je op weg bent naar een toernooi in Siberië. Het weer doet de rest: Wijk aan Zee is koud en nat. Dit in scherp contrast tot dat andere toernooi waar ik elk jaar aan meedoe, het ONK in Dieren. Dan is het hartje zomer en schrijft de dresscode korte broeken, teenslippers en zonnebrillen voor. Wijk aan Zee mag dan wel een strand hebben, bij het uitwaaien zijn een dikke winterjas en oorwarmers geen overbodige luxe.

De Dorpsweide wordt in beslag genomen door een enorme tent, het Corus Chess Paviljoen, waar ik ook dit jaar weer niet in zal komen. Van horen zeggen heb ik dat daar soms leuk en leerzaam schaakcommentaar wordt geleverd. Na het uitstappen bij de eerste halte na de Spar supermarkt spoedt de hele businhoud, behalve de chauffeur, zich naar sporthal De Moriaan om aan te schuiven in de rij naar de inschrijftafels. Daarna slaat de spanning toe. Mijn zenuwen dirigeren me binnen een half uur drie keer naar de toiletruimte, die nu nog redelijk betreedbaar is.

Net als de weersomstandigheden, verschilt ook het deelnemersveld van mijn stamtoernooien in Dieren en Wijk aan Zee nogal. Het ONK valt in de zomervakantie en zowat de helft van de aanwezigen daar is van de schoolgaande leeftijd. Bij Corus is juist het aandeel pensionado’s hoog en rennen er nauwelijks kinderen rond. Persoonlijk vind ik dit wel zo prettig.

Na het welkomstwoord van de organisatie voor de verse lading vierkampers, volgen de handdrukken en succeswensen. Dan barst een kakofonie los van hout op hout en vingers op klokken. Zodra de meeste deelnemers uit hun ingebouwde openingsboek zijn, ebt het lawaai langzaam weg. Maar de rust is relatief, want de enorme speelzaal is een mierennest vol krioelende schakers zonder zitvlees. En talrijke toeschouwers niet te vergeten, al houden die zich toch vooral op bij de vip-lounge waar de Grootmeesters elkaar bestrijden.

Al snel na het startschot liggen de eerste uitslagenformulieren op de tafel van de toernooileiding. Vroege verliezers druipen teleurgesteld af. Iets over het hoofd gezien waarschijnlijk.

Een schaakpartij kan lang duren en als je even niet oplet word je getroffen door een hongerklop. Schaamtelozen lossen dat op door achter het bord luidruchtig een kom snert leeg te slobberen. Ook een volle blaas kan je tijdens een partij danig parten spelen. En deze ledigen is geen pretje, want de lucht in de toiletruimte is na een tijdje niet meer te harden. Laat in de middag scholen drommen kibitzers samen rond de borden waar nog gespeeld wordt. De verrichtingen van Loek van Wely’s vriendin Lorena Zepeda trokken al vanaf het begin verdacht veel bekijks. Echte kenners verdringen zich voor de schermen met de overgebleven partijen van de Grootmeesters.

Na afloop zie je, als je goed kijkt, af en toe ergens zo’n verdwaalde Grootmeester rondbanjeren. Ook in Café de Zon en in de plaatselijke restaurants kun je ze tegenkomen. Sommigen veilig in een groepje, anderen moederziel alleen in een hoekje. Die laatste categorie heeft waarschijnlijk verloren die dag. Niet iedereen kan de neiging onderdrukken om aan zo’n treurig type een handtekening te gaan vragen.

Ook op het gebied van huisvesting en maaltijden is er een groot onderscheid tussen Dieren en Wijk aan Zee. Een tentje op de voetbalcamping, met temperaturen variërend tussen snikheet overdag en ijskoud ’s nachts, versus een comfortabel hotelbed, met persoonlijke douche en ontbijt. Gerrie’s Foodhouse versus de Horse Club. Voor wie niet van culinaire chic houdt: je kunt hier ook spareribs bestellen, maatje dinosaurus. Later op de avond komt de jongere garde Nederlandse topschakers in de bar van Hotel Sonnevanck nog een afzakkertje halen. Loek en Lorena zijn er niet bij.

De volgende ochtend ligt Wijk aan Zee er nog even troosteloos bij. Je krijgt sterk de indruk dat het plaatsje de winter niet zou overleven als Corus er niet was. En zelfs mét alle schaaktoeristen maakt het nog een uitgestorven indruk. Ik vraag me elke keer weer af hoe het hier toch in de zomer toegaat.

Hoe het schaken ging? Niet slecht. Met twee anderen deelde ik de eerste prijs in mijn vierkampgroepje. Die bedroeg 14 euro, 1 euro te weinig om het inschrijfgeld eruit te halen.

Volgende afspraak: begin augustus in Dieren.