Gedurende de dag zullen er 7 rondes gespeeld worden, waarbij zowel de aanmelding als de prijsuitreiking zal plaatsvinden bij Café Jacks. Deelname per team is € 25,00

Het toernooi begint om 11.00 uur (aanmelden tussen 10.15 en 10.45 uur) en is om 16.30 uur afgelopen. Om 17.15 uur zal de prijsuitreiking plaatsvinden.

Iedereen is welkom, van clubschakers tot huisschakers

Je kunt jezelf aanmelden via StickChess

Meer informatie kun je vinden op de SG KiNG-site

Wees er snel bij, want afgelopen jaren was het altijd vol! 

Gedurende de dag zullen er 7 rondes gespeeld worden, waarbij zowel de aanmelding als de prijsuitreiking zal plaatsvinden bij Café Jacks. Deelname per team is €25,00 waarbij je nog een keuze hebt om mee te eten (€15,00 p.p.). Het Wapen van Tilburg zal hiervoor friet met een hamburger komen serveren.

Het toernooi begint om 11:00 uur (aanmelden tussen 10:15 en 10:45 uur) en is om 16:30 uur afgelopen. Om 17:15 uur zal de prijsuitreiking plaatsvinden, waarna rond 18:00 het eten zal arriveren.

Iedereen is welkom, van clubschakers tot huisschakers

Je kan jezelf aanmelden via Stickchess

Meer informatie kan je vinden op de SG KiNG site

Op zaterdag 1 juli is de 6e editie van het LBV Nederlands Kampioenschap Lightning Chess in het Koning Willem II Stadion in Tilburg. Vanwege het 150-jarig jubileum van de Schaakbond hebben we speciaal voor deze editie het speeltempo aangepast naar 150 seconden p.p.p.p. Doe jij ook mee aan het snelste schaaktoernooi van Europa?

Bij het officiële Nederlands Kampioenschap Lightning Chess spelen maximaal 150 schakers 43 partijen van 150 seconden per persoon. Eerst vier achtkampen en op basis van die 28 partijen worden finalegroepen ingedeeld waarin iedereen nog eens 15 partijen speelt. De winnaar van de kroongroep mag zich officieel Nederlands Kampioen Lightning Chess noemen en ontvangt 500 euro aan prijzengeld.

Deelname kost slechts €20 en daar krijg je een hoop voor terug. Buiten de deelname krijg je namelijk ook een geheel verzorgde luxe lunch door Bonheur Horeca. GM’s hoeven geen inschrijfgeld te betalen.

Uiteraard zijn er ook flinke prijzen te verdienen. Kijk op de website wat er allemaal te verdienen valt! Tot op heden zijn er 56 inschrijvingen. Het maximum is dit jaar gesteld op 150 deelnemers. Voorkom teleurstelling en wees er snel bij!

Datum: 1 juli 2023
Locatie: Koning Willem II stadion, Tilburg
Tempo: 2,5 minuten p.p.p.p.
Partijen: 43
Inschrijfgeld: €20

Het Siciliaans is ook wel de meest gespeelde en best scorende opening tegen 1. e4. Deze opening biedt zwart vele dynamische kansen, maar maakt het wit ook al erg lastig door de grote getale aan theorie die beheerst moet worden gezien de vele verschillende mogelijkheden binnen deze opening. Een aantal bekende voorbeelden hiervan zijn de (versnelde) Draak, Najdorf, Sveshnikov en de Taimanov. Het Nederlandse duo GM Roeland Pruijssers en IM Nico Zwirs hebben hard hun best gedaan om de rest van de wereld een repertoire aan te bieden om de witspeler zijn prestaties tegen al deze Sicilianen te verbeteren. Je hoef jezelf voorlopig niet meer te vervelen met 37 uur aan kijkmateriaal! De DVD’s die zijn uitgegeven door Chessbase zijn onderverdeeld in 4 losse DVD’s. De eerste drie DVD’s focussen zich op de theorie waarna er nog een afsluitende DVD is om de tactiek te oefenen. In de theorie DVD’s worden los van elkaar de 2.d6, 2.Pc6 en 2.e6 (+rest) Sicilianen besproken.

Inhoud:

Gedurende alle filmpjes zitten Roeland en Nico naast elkaar waardoor er een prettige setting gecreëerd wordt. Gezien de grote hoeveelheden varianten hebben beide mannen hun eigen varianten uitgezocht. Daardoor zijn ze ieder specialist in deels van de varianten en geven zij de theoretische uitleg. De ander stelt juist veel vragen, zoals waarom kan deze zet nu wel en in de vorige variant niet of waarom werkt deze voor het oog logische tactic niet. Juist die samenwerking maakt het fijn om naar te kijken. De mensen die zelf een variant van A tot Z uitzoeken zijn vaak geneigd te snel erdoorheen te gaan gezien ze het zelf goed begrijpen, maar juist de extra vragen zorgen voor het diepere begrip van de stelling en de verschillen tussen varianten. Daarbij hebben ze goed hun best gedaan een repertoire te bouwen dat een zelfde set-up bevat tegen meerdere systemen en dat je via zetverwisseling niet in een niet besproken variant terecht komt. Een voorbeeld ervan is hoe je via zettenverwisseling vanuit een Najdorf in een Taimanov terecht kan komen:

Stelling na 6…e6

In bovenstaande stelling is zojuist het niet veel gespeelde 6…e6 gespeeld. Waar 6…e5 de main line van de Najdorf inluidt, komen we hier in een totaal andere stelling terecht. Wit vervolgt hier met de zet 7.Df3 waarna ze kiezen voor eenzelfde type opzet als tegen de Taimanov. Na de zetten 7…Pc6            
8. 0-0-0, Dc7 9. Pxc6, bxc6 en 10. Dg3 zitten we in een Taimanov stelling die eerder is aanbevolen door GM Robin van Kampen. Dit is slechts een van de meerdere voorbeelden dat ze goed hebben nagedacht over welke varianten aan te raden zonder in stellingen te komen die niet zijn behandeld.

Ten slotte geven ze ook veel respect aan andere auteurs, zoals Negi die voor Quality Chess een serie tegen het Siciliaans heeft geschreven. Ondanks dat deze boeken al een aantal jaar oud zijn, zijn ze wel van hoog niveau waardoor er niet heel veel te verbeteren valt. Daarmee rekening houdende hebben ze niet teveel in andermans werk proberen te verbeteren en raden ze andere varianten aan, zoals de Engelse set-up tegen Najdorf, waar Negi Lg5 aanbeveelt. Dit komt dan ook weer mooi samen in het feit dat ze tegen bijna alle 2. d6 Sicilianen de Engelse opzet hanteren.

Al met al vind ik dat ze de kijker voorzien van een mooi repertoire dat niet teveel overlap heeft met ander materiaal en ook goed in elkaar overloopt. Daarnaast biedt het repertoire ook een gezonde afwisseling tussen een prettige stelling pakken en chaotische stellingen. Sommige varianten spelen vanzelf waar bij andere varianten meermaals herhaling nodig zal zijn om het echt te beheersen.

En als je denkt alles beheerst te hebben dan mag je eerst jezelf testen met de laatste DVD :Tactic Toolbox Open Sicilian. Hier worden eerst 14 verschillende thema’s kort uitgelegd die meermaals voorkomen in alle type Sicilianen. Vervolgens staan er nog 90 opgaves voor je te wachten om gemaakt te worden, verdeeld onder drie verschillende niveaus. Na ook deze allemaal gemaakt te hebben zal je toch wel genoeg gevoel moeten hebben ontwikkeld om het Siciliaans te lijf te gaan. Al denk ik dat voor de iets gevorderde schaker de opgaves wellicht niet meer nodig zijn, al blijft het altijd handig om te oefenen. Indien je al bekend bent binnen het Siciliaans en de repertoire DVD’s aandachtig hebt bekeken zijn de opgaves goed te doen. Indien je nog niet zo bekend bent binnen deze opening kan het zeker zijn meerwaarde hebben. Ter amusement een van de opgaves.

Stelling na 14…Pb6?

Succes met oplossen!

Conclusie:

Een goede DVD serie van onze landgenoten over hoe je als witspeler moet aantreden tegen het Siciliaans. Je bent er aardig wat tijd mee kwijt, maar heb genoeg nieuwe ideeën opgedaan in allerlei verschillende varianten. De communicatie tussen de twee mannen onderling in combinatie met de filmpjes van 15-30 minuten zorgt ervoor dat je scherp blijft en de aandacht erbij kan houden. De tactics DVD vind ik een leuke toevoeging, maar zullen voor de gevorderde open Siciliaan speler wellicht te weinig uitdaging bieden. Als je echter besluit je Siciliaans repertoire te bouwen op deze DVD’s dan zou ik uiteraard wel besluiten om de gehele set aan te schaffen. Voor de hard werkende en nieuwsgierige schaker een mooie set!

Oplossing niet gevonden? Hier is het antwoord van de tactiek opgave: 15. xd5, cxd5 (15…Pxa4 16.xc6, Lxc6 17. Lxg6, hxg6 18. Le5, f6 19. Txd8, Taxd8 20. Dxe6)   16. Lxg6!, hxg6 (16…fxg6 17. Dxe6+, Tf7 18. Pxb6) 17. Le5, Lf6 18. Lxf6, Dxf6 19. Pxb6

DVD: The Open Sicilian Bundle (How to slay the Sicilian + Tactic Toolbox Open Sicilian
Auteur: Roeland Pruijssers en Nico Zwirs
Uitgeverij: Chessbase
ISBN-nummer: 978-3-86681-765-4
Duur: 37 uur
Gepubliceerd: 2020
Link naar onze recensenten.

Inhoud

Elk boek en hoofdstuk probeert te beginnen met een aantal theoretische stellingen waarbij een aantal zetten worden gegeven als voorbeeld. Zeker bij de pioneindspelen zijn er naar mijn mening veel theoretische stellingen die worden voorgelegd. Naar eigen telling 73 stellingen. Na alle theorie te hebben uitgelegd proberen de schrijvers je wat ingewikkeldere stellingen voor te schotelen met nog wat extra pionnen, meerdere eerder voorgekomen thema’s te combineren en uiteindelijk toe te werken naar een theoretische stelling.  Ook de andere eindspelen bevatten redelijk wat theoretische stellingen, op het 4^e boek na; dame tegen stukken. Wellicht ook wel weer logisch gezien dit meer praktische manieren zullen zijn in plaats van duidelijke stellingen waar je naar toe wilt werken.

Hetgeen mij zo erg aantrekt aan deze boeken is de massale kennis die er in te vinden is. Na eerder al andere eindspelboeken te hebben bestudeerd; Silman’s Complete Endgame Course, 100 Endgames You Must Know en tevens een poging tot Dvoretsky’s Endgame Manual (zeer lastig en snel gestopt) valt het me hier op dat er vele malen meer te vinden is in deze boeken. En als antwoord op jullie gedachte, dat is inderdaad logisch met 2400 bladzijdes tegenover een aantal honderden. Neemt niet weg dat je jezelf echt kunt verbeteren met het doornemen van deze boeken. Waar de meeste boeken veel tijd besteden aan toreneindspelen (die ook relatief het vaakst voorkomen), heb je hier een complete serie over alle eindspelen. De eerste vier boeken waar ik nu in heb gewerkt hebben me al dermate veel nieuwe inzichten gebracht dat ik ze echter wel vaker zal moeten gaan doorlezen om alles te gaan onthouden. Waarbij de extra kennis in de pioneindspelen voor mij het meest waardevol was gezien elk eindspel daarin kan stranden. Zonder goede kennis van dit type eindspelen, kun je nooit een weloverwogen keuze maken om stukken te ruilen.

Buiten de lofzang aan extra voorbeelden en kennis die gedeeld wordt, heb ik echter ook wel een paar kanttekeningen bij de boeken. Persoonlijk had ik ook graag opgaves gezien in de boeken om de lezer ook meer zelf te laten denken in plaats van alleen maar het voorbeeld te laten bestuderen. Wellicht dat dit nog een mooie gelegenheid voor ze is om de acht boeken toch nog wel verder uit te breiden. Verder is de layout van de boeken niet altijd even goed afgewerkt. Klein foutjes als uitlijning en spelfouten komen helaas wel meermaals voor in de boeken. Wat ik zelf nog het vervelendst vond was dat je niet zag wie er aan zet was in de stelling. Hierdoor ontnemen ze de lezer eigenlijk meteen de mogelijkheid om zelf de oplossing te vinden zonder naar de uitwerking te kijken. Soms kon ik het opbrengen om de stelling vanuit zowel wit als zwart door te berekenen, maar gezien ik ook een recensie moest schrijven had ik helaas niet zoveel tijd om dit constant te blijven herhalen.

Enkele voorbeelden uit de eerste vier boeken:

1. Pionneneindspelen

We beginnen met hoe wit zijn stelling kan inwisselen voor een punt:
Ke5, Ke7 2. h5!, Kf7 3. Kd6!! (enige manier om te winnen), Kf6 4. h6!, Kf7 (4…Kf5 5. Ke7, Kxf4 6. Kf6!) Kd7, Kf6 6. Ke8!, Kg6 7. Ke7, Kxh6 8. f5 1-0

Nu zwart weet wat het plan is van wit mag hij proberen dit te voorkomen:
..Ke7! 2. Ke5 (2. Kg5, Kf7 3. Kh6, Kg8 4. f5, Kh8 5. f6, Kg8 6. h5, Kh8 en wit kan niet verder zonder pat te zetten) 2…Kf7 (3. f5, Ke7 4. f6+, Kf7 5. Kf5, Kf8 6. Ke6, Ke8 7. f7+, Kg8 8. Kf6, h6! 9. Kg6, h5! =) h5, Ke7 4. h6, Kf7 5. Kd6, Kf6 6. Kd7, Kf7! (6..Kf5? 7. Ke8!) 7. f5, Kf6 8. Ke8, Kxf5 9. Kf7, Ke5! 10. Kg7, Ke6 11. Kxh7, Kf7 =

Om het mechanisme nog beter te begrijpen kun je voor jezelf proberen de stelling te beoordelen met de zwarte koning op f8 en de h-pion elke keer op een ander veld (h2-h6). Welke zet moet zwart spelen om remise te houden en is het altijd remise?

2. Paard en loper eindspelen

Het witte plan lijkt duidelijk. Het paard moet naar b7 om de loper te stoppen. Zwart heeft echter nog een extra truc die het wit een stuk lastiger maakt. Desondanks is het bij correct spel gewonnen. In het boek wordt dit fragment als lastig wordt bestempeld, dus niet getreurd als je het er zelf ook moeilijk mee hebt.

Wit gaat meteen opzoek naar de blokkade van de loper: 1. Pa5, La8 2. Kc8!! (2. Kb8, Kd8! Met remise. Zwart kan na Kxa8 altijd binnenkomen op c7 of c8. Goed om te beseffen is dat wit vervolgens het veld niet moet kunnen aanvallen met zijn paard, zoals in de variant 3. Pb7, Kd7 4. Kxa8, Kc8!, 4… Kc7 verliest door de zet Pd6!!) 2…Ke8 (2…Kd6 3.Kb8!, Kd7 4. Pb7!. Kc6 5. Kxa8, Kc7 6. Pd6 1-0) 3. Pc4!, Ke7 4. Kb8!, Kd8 (4…Kd7 5.Pb6+)

Een mooie techniek die door Horwitz uitgevonden is. Zonder kennis van dit motief zal het echter lastig worden om het achter je bord te vinden.

3. Dame tegen stukken eindspelen

Als laatste wil ik afsluiten met een studie van Kling & Horwitz. Buiten veel theoretische stellingen komen er ook ongewone stellingen voor in de boeken. Waar een dame tegen drie stukken in de meeste gevallen een remise weet te behalen, is het tegen vier stukken niet te behalen. Zie hieronder de studie van Kling & Horwitz.

1.Lc4, Dg1 2. Pf7+, Kg8 (2…Kh7 3. Pg5+, Kh8 4. Lg7 #) Lh6, Dg6+ 4. Ke5, Kh7 5. Le6, Dg1 (5…Kg8 6. Pe7+, Kh7 7. Pxg6) 6. Pg5+, Kh8 7. Lg7#

Conclusie

De eerste vier boeken van de eindspelserie hebben me aangenaam verrast door de hoeveelheid kennis en voorbeelden die ze ter beschikking stellen. Zowel theoretische stellingen, praktische partijen als ingewikkelde studies zijn volop te vinden in de boekenserie. Het zijn daardoor echt complete eindspelboeken, die alleen een gebrek hebben aan opgaves. De meeste zullen toch snel het voorbeeld bekijken in plaats van eerst zelf de hersenen te gebruiken. Het grootste nadeel aan de boeken blijf ik de afwerking vinden. Over de layout had iets beter nagedacht kunnen worden, maar het is niet dusdanig storend dat het je echt hindert in het lezen. Zelf vind ik het wel echt een gemiste kans door niet aan te geven wie er aan zet is. Hierdoor heeft de lezer toch meer flexibiliteit om eerst zelf na te denken voordat hij naar de uitwerking gaat. Al met al een goede boekenreeks voor de schakers die meer kennis willen opdoen dan in de meeste boeken te vinden is.

Titel: The Modern Endgame Manual (Bundle)

Auteurs: Csaba Balogh, Efstratios Grivas en Adrian Mikhalchishin

Uitgeverij: Chess Evolution

Pagina’s: 200-350 per boek

Gepubliceerd: 2016-2019

Andere recensenten en recensies

In Zlatanovic’s boek Fundamental Chess Strategy in 100 games behandelt hij dan ook meerdere thema’s die schakers meer ideeën moeten geven tijdens hun eigen partijen. Aan de hand van de 100 partijen geeft hij mooie voorbeeld partijen die demonstreren hoe simpel je soms partijen compleet onder controle kan krijgen door slechts naar een paar thematieken te zoeken. Een aantal voorbeelden van zijn thema’s zijn: Loper vs paard, pionstructuren en blokkades & profylaxe. Veel thema’s zullen hierbij voor zeker de wat meer ervaren speler als simpel in de oren klinken, maar is het ook echt altijd zo simpel?

Wanneer een paard een loper domineert en andersom is voor veel mensen nog goed te volgen, maar er zijn meerdere partijen in te vinden waar het woord domineren misschien niet zo duidelijk naar voren komt. Zo kwam ik een partij tegen waar bijna heel het bord al geruild was en het paard en loper beide slechts één zet hadden gedaan. Dat het paard vervolgens geen goede velden had was duidelijk, maar kwam deze overwinning daadwerkelijk door de loper?

Oordeelt u zelf?

Stelling na 19. Kxf1

Zwart pakt vanaf dit moment heel sterk het initiatief op. 19…Tb8 20. b3, Tb5. Wit raakt nu al onder de indruk van de zwarte toren en besluit het onnauwkeurige 21.c4 te spelen. Beter was 21. Pd2, Tc5 22. Tc1, La6+ 23. Kf2, Ld3 24. Pf3, Txc2+ 25. Txc2, Lxc2 26. Pxd4, Lxe4 27. Le7, Lb1 28. a3, La2 29. Pc5 met een prettige stelling voor wit.

Na de verzwakking van 21.c4, ging de partij verder met 21…Th5 22. Kg1, c5 23. Pd2, Kf7 24. Tf1+, Ke7

Wit koos hier opnieuw voor het verkeerde plan door de damevleugel te activeren met de zet 25.a3, waarop zwart verder ging met zijn toren manoeuvre 25…Th6! 26. h4, Ta6 27. Ta1, Lg4! Daar komt dan toch eindelijk de loper in het spel. Na de zetten 28. Kf2, Ke6 29. a4, Ke5 lijkt de stelling al niet meer te houden voor wit. De zwarte pion rukt op naar d3, waarna de koning de ruimte krijgt om naar binnen te lopen.

Zoals ik al voor de partij aangaf is het wat mij betreft hier niet per se duidelijk dat deze partij moet worden aangeschreven als een sterke loper tegen een zwak paard. De loper staat natuurlijk goed ten opzichte van het paard, maar het is de toren die met zijn manoeuvre de vele zwaktes heeft gecreëerd in het witte kamp. Overigens vond ik het wel mooi te zien hoe alleen een toren al voor zoveel problemen kan zorgen bij de tegenstander. Interessant vond ik het, maar naar mening niet helemaal passend bij het thema.

Kracht van het boek: 

Hetgeen ik vooral sterk vond aan het boek was het feit dat het veel meer tekst bevat dan bijna elk ander schaakboek dat tegenwoordig wordt geschreven. Elke partij wordt voorzien van veel commentaar en plannen die daarbij worden uitgelegd. De meeste partijen bevatten slechts de partijnotatie met een enkele zijvariant die mogelijk was. Gezien het boek ongeveer 500 bladzijdes heeft voor 100 partijen is dit toch een mooie 5 bladzijdes per partij. Met de weinige varianten die in het boek voorkomen is dit dus een mooi stuk tekst per partij.

Conclusie: 

Het is een zeer instructief boek dat een mooie afwisseling maakt tussen klassiekers en moderne partijen. De hoeveelheid uitleg zorgt ervoor dat je de thema’s ook leert begrijpen in plaats van dat je alleen de partijen gaat naspelen. Buiten het feit dat sommige partijen naar mijn mening niet duidelijk in een bepaald thema passen, is de ruime meerderheid aan partijen toch instructief om te zien, ongeacht het thema. De wat meer ervaren schaker zal echter het begin van het boek kunnen overslaan, maar ook later in het boek zullen hier mooie voorbeeldpartijen te vinden zijn. Al met al laat Zlatanovic met zijn boek goed zien hoe je partijen in je voordeel kan beslissen door gebruik te maken van bepaalde thema’s. Zoals de eerdergenoemde wijze uitspraak al luidde: “Elke partij wordt het een keer schaken”. Dan kan je het ook maar beter goed doen!

Titel: Fundamental Chess Strategy in 100 Games

Auteur: Boroljub Zlatanovic

Aantal bladzijden: 504

ISBN: 9789492510686

Uitgeverij: Thinkers Publishing

Gepubliceerd: 2019

Link naar onze recensenten met hun recensies.

Ikzelf zag zijn DVD-serie voorbijkomen en wilde graag eens meer weten van de Ruy Lopez, aangezien ik er vrij weinig vanaf wist. Elke keer als ik een toppartij volgde, was een gebrek aan kennis toch een lichtelijk probleem voor mij. Eenmaal aangeschaft wilde ik ook meteen kijken wat hij te vertellen had. Waar ik rekende op weer vele varianten te gaan zien, wist hij vooral goed te benadrukken waar de stelling om draait. Juist de complete uitleg over hoe je een middenspel moet spelen, zorgde er al snel voor dat ik niet wilde stoppen met kijken. De kunst is om lastige stellingen simpel te laten lijken. Zeker in combinatie met zijn gast Oliver Reeh wordt er voor de kijker een fijne setting gegeven. Een beetje alsof je naar twee schakers kijkt die een stelling analyseren. Alle domme vragen die in je opkomen, die stelt onze IM voor je. Of hij daadwerkelijk zoveel mist of dat hij speciaal voor ons acteert, daar ben ik alleen nog niet aan uit. Buiten de klasse die Fabiano demonstreert, ben ik ook extra overtuigd van de lastige situaties die kunnen voortkomen uit de Ruy Lopez. Zo haalt hij meermaals toppartijen naar voren waarbij een optisch gelijke stelling al snel voor problemen kan zorgen.

De setting gedurende de complete DVD-serie

Het fijne vind ikzelf dat hij zijn eigen voorkeur uitspreekt en hier vooral op ingaat, maar ook andere hoofdvarianten laat zien voor de volledigheid. Hij legt duidelijk uit waarom hij zijn varianten prefereert, maar de keuze blijft bij de kijker.

Stelling na 7…d6

Waar hier de meest gespeelde zet 8.c3 is prefereert Caruana de zet 8.a4. Meerdere hoofdstukken gaan daardoor over de varianten die voortvloeien uit de zet 8.a4, maar ook meer bekende varianten zoals de Chigorin en Zaitsev worden besproken (voortkomend uit 8.c3).

Dit is natuurlijk maar een van de vele keuzes die Caruana maakt in zijn DVD-serie. Met een set van maar liefst 3 verschillende DVD’s kan de kijker ruim 16 uur kijken naar alle mogelijkheden binnen de Ruy Lopez. De verdeling van onderwerpen is als volgt:

DVD 1: Classical Main Lines (Chigorin, Breyer, Zaitsev), Anti-Classical en Anti-Marshall (8. a4)

DVD 2: Modern Arkhangelsk (6…Bc5), Open Ruy Lopez (5…Nxe4), Berlin Defence (3…Nf6 and 4.Nxe4), Averbakh Variation (6…d6)

DVD 3: Schliemann Variation (3…f5), Smyslov Defence (3…g6), Cozio Defence (3…Nge7 and 3…a6 4.Ba4 Nge7), Bird’s Defence (3…Nd4), Steinitz Defence (3…d6) and Modern Steinitz (4…d6), Classical Defence (3…Bc5), Norwegian Defence (4…b5 5.Bb3 Na5)

Zoals je kunt zien, vormen de 3 DVD’s samen een compleet Ruy Lopez repertoire.

Om het stereotype beeld voor sommigen een beetje weg te halen, wil ik nog wel even laten zien dat de Ruy Lopez niet alleen bestaat uit vele theoretische varianten en schuiven van stukken op de achterste lijnen. Een mooi voorbeeld daarvan is een aanbeveling van Caruana in de Zaitsev variant.

Stelling na 17…f5

Waar hier vele partijen verder gingen met de logische zetten 18. exf5 of 18. Ph2 gevolgd door Ta3-f3 of Ta3-g3, komt Caruana met de interessante zet 18.g4!?. Een moment van onoplettendheid kan al snel zorgen voor een nul voor zwart.

Een mogelijke variant zou zijn: 18..fxg4 19. Ph2!, c4 20. Pxg4, h5 21. Ph2, Pb-d3 22. Txd3! Waarna wit na cxd3 met f4, Lxd3 en Pd-f3 nog meer stukken manoeuvreert richting de zwarte monarch.  22…Pxd3 zorgt echter ook voor de nodige problemen na 23.Pd-f3, Pxe1 en 24. Pg5. Indien zwart besluit de toren op e1 niet te pakken, dan komt deze toren niet veel later via Kh1 en Tg1 binnen als nieuwe stormram.

Voor de echte fanatiekelingen die de varianten van binnen en buiten willen kennen, bevatten deze DVD’s nog extra opties voor een opening trainer die je varianten laat herhalen en een mogelijkheid tot het spelen van die varianten tegen Fritz. Ten slotte krijg je nog de beschikking over een database met partijen van Caruana in de Ruy Lopez. Deze bevat niet alleen zijn topmomenten, maar zelfs partijen van toen hij nog een rating had van 1575.

Conclusie: 

Caruana heeft een mooie DVD serie gemaakt met behulp van Oliver Reeh. De interactie tussen de twee geven je niet het gevoel dat je alleen luistert naar iemand die een rijtje van varianten afgaat, maar ook daadwerkelijk concepten uitlegt en de ‘stomme vragen’ beantwoordt. Buiten mijn kennis die ik heb opgedaan over de Ruy Lopez varianten, was ik vooral enthousiast over zijn uitleg over allerlei stellingen in het middenspel. Waar ik vaak genoeg geen idee had van wie nou beter stond, liet hij het heel simpel zien door niet alleen zetten op te sommen, maar vooral met uitleg over beperkingen van stukken, zwakke pionnen, etc. Voor de mensen die zowel een masterclass over het middenspel als uitleg over de Ruy Lopez willen, raad ik deze DVD serie dan ook zeker aan!

Een typische Maroczy stelling

Adrian Mikhalchishin en Georg Mohr, beide bekend als schaaktrainers, hebben zich volledig verdiept in de Maroczy structuren en hebben hierover een uitgebreid boek geschreven die zowel de typische ideeën voor wit als zwart behandelt. Het boek begint met een korte uitleg over wat deze structuur inhoud en hoe deze stellingen op het bord kunnen verschijnen. Verder gaan ze ook even kort in op een stukje geschiedenis. Na een gevoel te hebben gekregen bij deze type structuren gaan ze over op het echte werk. Er wordt begonnen met de witte ideeën. In vier hoofdstukken worden de volgende thema’s behandeld: aanval op de damevleugel, aanval op de koningsvleugel, het paard naar d5 en het terugtrekken van het paard vanuit het centrum. Indien de witspelers al deze facetten goed beheerst kan je met deze pionstructuur je tegenstander in een krampachtige stelling krijgen. Fischer zei er zelf het volgende over: “Geza Maroczy left a strange legacy: the discovery that certain pawn formations can impose a near decisive cramp on one’s opponent”.

Beliavsky (2649) – Pavlovic (2560) Linares, 2003

 Stelling na 12. a3!?

Wit heeft het plan om zo snel mogelijk via de damevleugel aan te vallen en probeert daarom de zet b4 in de stelling te krijgen. Zwart heeft hiervoor 11…a5 gespeeld om dit directe idee te voorkomen. Gebruikelijk is een idee met eerst b3, gevolgd door a3 en b4. Beliavsky  kwam in 2003 echter met een nieuwtje door meteen 12. a3!? te spelen. Het logische gevolg was dat zwart hierop reageerde met 12…a4. Echter lijkt wit na de zet 13. c5! een pion te gaan winnen. Het is alleen de vraag of wit uit moet zijn op pionwinst waarbij zwart ontsnapt aan de krampachtig stelling.

Stelling na 14…Le6

Na het ruilen van de pion op c5, kiest zwart ervoor om de dame te willen ruilen en daarmee de e7 pion ongedekt te laten. Wit koos echter wel voor de dameruil (15. Dxd8, Tfxd8), maar niet direct voor de pionwinst op e7. Met de zet 16. Lb5 werd de druk nog verder opgevoerd door ook de pion op a4 aan te vallen. Wit won de a-pion en uiteindelijk ook de partij.

Na de witte ideeën te hebben mogen bestuderen, is het daarna de beurt aan de zwarte stukken. Gezien zwart te maken heeft met een krampachtige stelling is het de kunst om ergens een breek te veroorzaken om hiervan los te raken. Meerdere breekzetten als e6 en d5, b7-b5 en f7-f5 zijn hiervoor zeer typerend. Verder is het in de Maroczy structuur een idee om je zwartveldige loper te ruilen, waarna je zelf alles op zwart probeert te zetten met zwart. Voor mij persoonlijk was dit lang lastig om daadwerkelijk uit te voeren, gezien je loper op g7 vaak je beste stuk is in Siciliaanse structuren.

In het vierde deel van het boek gaan ze nog in op wat algemene methodes. Zo worden wat voorbeelden gegeven over hoe wit probeert met hulp van het loperpaar een eindspel te winnen en hoe wit bepaalde stellingen moet aanpakken indien de witveldige loper geruild is. Een ander thema dat hier behandeld wordt is het onverwachte 5..Lh6 van Sergei Tiviakov. Zoals eerder gezegd wil zwart vaak zijn zwartveldige loper ruilen, dus waarom niet meteen Lh6 in plaats van eerst Lg7 spelen?

Beshukov – Tiviakov, Saint Vincent, 2000

Stelling na 5…Lh6!?

Na te hebben geruild op h6 (6.Lxh6, Pxh6) volgen er eerst weer een paar standaardzetten in de vorm van 7. Pc3, 0-0 8. Le2, d6 9.Dd2, waarna zwart koos voor de zet 9…Pg4 waarop wit het paard ruilde voor zijn loper (10. Lxg4, Lxg4). Tiviakov koos vervolgens het plan om op de zwarte velden te spelen en maakte vrij snel remise.

Het boek wordt afgesloten met een hoofdstuk vol met voorbeeldpartijen van wereldkampioenen die de Maroczy structuren hebben gespeeld.

Conclusie: 

Een zeer instructief boek dat de lezer voorziet van genoeg materiaal over de Maroczy structuren. Alle ideeën die worden besproken worden zowel goed toegelicht door middel van de nodige tekst als door voorbeeldpartijen. Niet alleen worden de ideeën van een kant uitgelegd, maar wordt hier ook meteen aandacht gegeven aan hoe de tegenstander dit idee gaat proberen tegen te houden. Door het boek heen is het goed te merken dat de schrijvers ervaren trainers zijn die graag over alles extra uitleg willen geven. Voor de schakers die moeite hebben met deze type structuren of hier meer over te weten willen komen is dit dan ook zeer zeker een aanrader!

Boek: Understanding Maroczy Structures
Auteur: Adrian Mikhalchishin & Georg Mohr
Uitgeverij: Thinkers Publishing
ISBN-nummer: 9789492510549
Pagina’s: 295
Gepubliceerd: 2019
Link naar onze recensenten met hun recensies.

Unieke schrijfstijl:

Miedema onderscheidt zichzelf kenbaar met een compleet eigen schrijfstijl. Een verfrissende en enthousiaste manier van schrijven met de nodige humor tussendoor maakt dit een uniek boek. Het enthousiasme straalt in het gehele boek ervan af en de grappen die hij plaatst maken het een stuk luchtiger om te lezen. Soms kon ik er wel om lachen, maar ik moet er wel bij zeggen dat als ik serieus een variant zat te bekijken dat ik dan niet altijd in de stemming was om grappen te gaan lezen. De ruimte die nu uit gaat naar een stukje humor zou ook gebruikt kunnen worden om duidelijk aan te geven waarom bijvoorbeeld bepaalde stellingen als goed worden bestempeld. Grotendeels wordt het volledig genoeg uitgelegd, maar zeker voor de wat minder bekende spelers in het Frans of de iets mindere schaakspelers in het algemeen zal het soms niet altijd duidelijk zijn waarom iets logisch of goed is.

Inhoud:

In zijn eerste boek over het Frans gaat alle aandacht uit naar de Winawer variant. Zoals vele boeken begint hij eerst met de zijvarianten waarna hij overgaat naar de hoofdvarianten. Het boek bestaat 1/3^e uit de zijvarianten en  2/3^e uit de hoofdvarianten. De inhoudsopgave geeft een duidelijk overzicht van alle varianten die besproken gaan worden en geeft elk hoofdstuk nog haar eigen goed bedachte titel. Een voorbeeld hiervan is hoofdstuk 1: 4. Dg4!? (The Impatient Queen) (de ongeduldige dame).

De hoofdvariant van de Winawer wordt in het boek gekenmerkt door de zettenreeks: 1. e4, e6 2. d4, d5 3. Pc3, Lb4 4. e5, Pe7 5. a3, Lxc3 6. Bxc3, c5.

Hij begint met een hoofdstuk dat ingaat op de vaak gespeelde maar inaccurate 7. Pf3 en de niet veel gespeelde varianten. Zijn eigen commentaar op het eerste hoofdstuk van de hoofdvariant: “The aim of this chapter is to show you the dynamics of the different moves. You do not really have to memorize it because hardly anyone will play it, but it is good for your French education. Voulez-vous jouer avec moi? “ Zoals te lezen valt probeert Miedema af te sluiten met een beetje humor.

 Stelling na 5. Pg-e2.

In het tweede hoofdstuk van zijn boek gaat hij in op 4. Dd3 (The Clever Queen). De beste zet volgens Miedema is hier 5… Pb-c6. Zelf heeft hij ook nog geprobeerd van de zet 5…b6 iets te maken, maar helaas zonder succes.

5. Pg-e2, b6 6. Lf4!, La6 7. Dg3, 0-0 8. 0-0-0, Lxe2 9. Lxe2, Lxc3 10. Dxc3, dxe4 11. Dxc7 met een beter stelling voor wit.

“And Luke Skywalker is crushing all hopes for the dark side. I actually used to own a Star Wars chess set with two Luke Skywalker/Yoda pieces. Of course, if anyone was losing they would claim “the force” magically made all the pieces fly from the table.”

Buiten de humor die Miedema in zijn boeken legt geeft hij ook genoeg varianten waarmee je zelf aan de slag kan en waarbij je ook vaak je eigen voorkeur kan kiezen. Vaker geeft hij meerdere varianten die interessant zijn om te spelen, maar daarbij spreekt hij wel altijd zijn eigen voorkeur uit en daar spendeert hij dan ook altijd wel meer tijd aan. Desondanks geeft hij genoeg informatie om de lezer ook de optie te bieden om de andere variant te gaan spelen.

Conclusie:

Een leuk geschreven boek wat mensen enthousiasmeert om tijd te besteden in het Frans gecombineerd met een unieke schrijfstijl die ik zelf nog nooit heb gezien. De humor houdt het boek luchtig en voorkomt dat het een soort encyclopedie wordt. Zijn humor kan soms alleen niet uit de verf komen als je serieus bezig bent. In het boek zijn veel stukken tekst te vinden wat ik zelf van zeer toegevoegde waarde vind, echter zou hij qua uitleg ook verder de diepte in kunnen gaan in plaats van af te sluiten met een grap. Al met al is het een goed en leuk geschreven boek dat je voldoende materiaal geeft.

Boek: The modernized French Defense: Volume 1 The Winawer
Auteur: David Miedema
Uitgeverij: Thinkers Publishing
ISBN-nummer: 9789492510495
Pagina’s: 267
Gepubliceerd: 2019
Link naar onze recensenten met hun recensies.

Inhoud:

Karolyi heeft ervoor gekozen zijn boeken op te splitsen in twee aparte boeken wat totaal onnodig is mijns inziens. Beide boeken bevatten samen 450 bladzijdes wat dus prima in één boek zou passen. Erg jammer dat de consument hierdoor toch minder snel geneigd zal zijn om voor twee boeken te betalen, terwijl ze de waarde van één terugkrijgen. Als nog niet al te bekende uitgeverij zou ik proberen eerst de aandacht op je inhoud te krijgen en later pas proberen veel geld te verdienen, maar ik zal het verder hebben over de boeken zelf.

Het eerste boek gaat in op de één na meest gespeelde zet na 1. d4, d5 2. c4, e6 3. Pc3, Pf6 4. cxd5, Pxd5.  De zet die in dit eerste boek wordt behandeld is 5. e4. Uiteraard kan deze stelling bereikt worden via diverse zetvervolgordes en dat zie je dan ook zeker terug in de partijen die hij heeft uitgekozen in zijn boek.

Inhoudelijk is het een prima boek met goede uitleg. Persoonlijk heb ik liever wel een boek dat concrete varianten voorschrijft met kanttekening van partijen, waar Karolyi juist kiest voor het bespreken van gespeelde partijen waarbij hij commentaar geeft. Het is echter wel te merken dat Karolyi ervaring heeft in het schrijven van boeken en trainen van andere schakers, maar eerlijk gezegd heb ik nooit echt lekker door het boek heen kunnen werken. Het begon eigenlijk al bij de inhoudsopgave die voor mij wat te chaotisch was. Hele zettenreeksen die de gehele breedte van het boek in beslag namen om aan te geven waar je welke variant kon vinden. Tuurlijk valt alles terug te vinden, maar ik vond het toch zeer vervelend om naar te kijken en even snel op te zoeken waar ik iets terug kon vinden. De enige scheiding die hij aangaf was hoofdstuk 1: Sidelines without 7.Nf3 en hoofdstuk 2: Main lines with 7. Nf3. Wat mij betreft totaal niet duidelijk. Hier zou hij meer gebruik moeten maken van verschillende hoofdstukken. Doordat hij maar 2 hoofdstukken heeft is het ook tijdens het lezen van het boek nooit goed duidelijk wanner je nou doorgaat naar een nieuw gedeelte. Indien je naar een nieuw gedeelte ging zag je enkel en alleen ergens op de pagina in een groter lettertype weer een hele zettenreeks wat dus een nieuw deelhoofdstuk moest voorstellen. Een duidelijke structuur was voor mij nergens te bekennen en dat leidde heel erg af van waar het boek natuurlijk voor bedoeld is, het schaaktechnische gedeelte.

Eigenlijk erg jammer om te zien dat hiermee zijn boeken toch te kort worden gedaan als je kijkt naar de inhoud. Zo begint hij bijvoorbeeld zijn boek met typerende pionnenstructuren terug zullen komen in het gehele boek en wat daarin de plannen zijn en wat de kracht is van welke pion. Dit bespreekt hij door enkel en alleen de pionnen te laten zien waardoor je wel meteen een soort geheugensteun voor jezelf kan aanleggen. Zeker gezien mijn eigen eindspelkennis niet optimaal is, vond ik het zeer nuttig als er werd afgeruild dat ik al bepaalde structuren in mijn hoofd had zitten.

In het tweede boek was slechts een deel van mijn eigen problematiek verholpen. In plaats van twee hoofdstukken waren het er nu zes, wat een aangename verbetering was. De eerste pagina van de inhoudsopgave was zowaar enigszins overzichtelijk geworden. Helaas was de tweede bladzijde weer een groot vel vol met zettenreeksen. Misschien dat het echt aan mij ligt, maar ik ervaarde het als storend.

Het tweede boek dat Karolyi heeft geschreven gaat verder in op alle andere varianten dan 5. e4, met grotendeels de meest gespeelde zet 5.Pf3. Ook in dit boek geeft hij weer extra aandacht aan de pionnenstructuren. Heel hoofdstuk twee staat in het teken van de belangrijkste pionnenstructuren. Eerst een korte uitleg over typerende structuren met vervolgens voorbeeldpartijen waar dit in duidelijk werd. Zijn uitleg is kort en duidelijk wat het weer prettig maakt om te lezen zonder het gevoel te hebben dat het te moeilijk is. Gelukkig begrijpt hij dat het een openingsboek is en geen eindspelboek.

Een van zijn vele voorbeelden van de pionnenstructuren die veelvoudig zullen terugkomen in de Semi-Tarrasch.

Een typerende stelling die via verschillende zetvolgordes op het bord kan komen. Het witte plan is hierbij om zich te focussen op de c5 pion om vervolgens de d-pion te kunnen isoleren. Wit kan dit echter niet te snel spelen, gezien zwart dan vaak een breek zet heeft in de vorm van d4 en daarmee meteen de stelling gelijk trekt. Zwart kan er zelf ook aan denken om c5xd4 te spelen waarna met exd4 ook wit een geïsoleerde pion heeft en na het pakken met het paard van f3  er vervolgens kansen liggen om een aanval op te zetten richting de witte monarch. Een ander plan voor zwart zou zijn om de c-pion door te spelen en vervolgens b5 erachteraan te spelen. Hoe meer de pionnen vooruit worden gespeeld door zwart, des te beter het is voor zwart.

Conclusie:

Al met al kan ik niet veel verder komen dan een minimale voldoende. De inhoud van het boek is goed en Karolyi legt dingen helder uit. Helaas vond ik de manier van de lay-out dusdanig storend dat ik nooit lekker in het boek heb gezeten en mezelf er niet echt in plezierde. Daarbij was het voor mij persoonlijk ook geen aantrekkelijke opening gezien er vrij weinig tactische motieven inzitten. Het is voor mij wat te tam. De schrijver zou ik zeker niet willen afvallen door te zeggen dat ik het slechte boeken vind, want hij schrijft inhoudelijk zeker goed. Echter zou ik Chess Evolution willen aanbevelen iets te veranderen aan hun lay-out.

Boek: Play the Semi-Tarrasch (Part 1+2)
Auteur: Tibor Karolyi
Uitgeverij: Chess Evolution
Bladzijdes: Part 1: 224, Part 2: 232
ISBN: Part 1: 978-615-5793-03-5     Part 2: 978-615-5793-04-2
Link naar onze recensenten met hun recensies.