Onlangs bekeek ik online de tweekamp tussen Hans Niemann en Awonder Liang. Er werd gespeeld met een speeltempo van 60 minuten voor de hele partij en 30 seconden increment — het minimum als je wilt dat een partij meetelt voor de klassieke FIDE‑rating. Tot ongeveer zet 40 verliepen de partijen qua tijdverbruik nog normaal, maar daarna werd er vrijwel uitsluitend op increment gespeeld. Dat leidde tot veel fouten in het late middenspel en eindspel. Overigens heeft Niemann de afgelopen 4 dagen ook een tweekamp tegen Nepomniachtchi met hetzelfde speeltempo gespeeld.

Op dit moment is ook Norway Chess bezig: 120 minuten voor de hele partij, met slechts 10 seconden increment vanaf zet 41. En ook daar zie ik hetzelfde patroon. Tot zet 40 wordt de tijd vrijwel volledig opgebruikt, en daarna verandert het opnieuw in vluggeren, met fouten over en weer.

De laatste jaren is het sowieso de norm geworden dat er na een tijdvak voor de eerste 40 zetten nog maar één keer extra tijd wordt toegevoegd voor de rest van de partij. Het kandidatentoernooi had bijvoorbeeld 120 minuten voor 40 zetten, daarna 30 minuten erbij, plus 30 seconden increment vanaf zet 41.

Toen ik zelf het schaken intensief begon te volgen, was het nog 120 minuten voor 40 zetten, dan een uur erbij tot zet 60, en daarna nog eens een uur voor de rest van de partij. Ik snap dat we niet meer terug kunnen naar die tijden, maar ik vind het persoonlijk jammer dat er tegenwoordig in de latere fases van de partij zo weinig tijd beschikbaar is.

Je zou kunnen zeggen dat spelers hun tijd beter over de hele partij moeten verdelen, maar dat is riskant: je weet nu eenmaal niet hoeveel zetten een partij gaat duren. Door in het begin sneller te spelen loop je het gevaar mindere zetten te doen dan een tegenstander die wél de volledige tijd tot zet 40 benut, en zo de partij te verliezen.

Ik ben heel benieuwd wat de andere bezoekers van Schaaksite hiervan vinden en hoor dat graag in de reacties!

* Als je met je hand bewust naar een bepaald stuk gaat en dat stuk al dan niet per ongeluk aanraakt dan is aanraken is zetten van toepassing;

* De arbtier mag ingrijpen, een claim is niet nodig.

Maar: in dit geval werd de speler die de overtreding maakte beloond. Nou wist die arbiter dat natuurlijk niet, maar Keymer waarschijnlijk wel. Het zou logischer zijn als hij zou kunnen eisen dat de gespeelde zet gespeeld blijft, in plaats van vervangen door de beste zet (vergelijkbaar als bij snooker na een foul). Het is m.i. in het algemeen een grote fout in de huidige schaakregels: dat er diverse situaties zijn waarin het maken van een overtreding beloond wordt, ondanks (of zelfs dankzij) het ingrijpen van een arbiter. Ik snap niet dat de FIDE en de arbiters dat geen probleem vinden. Met een van de bekendste Nederlandse arbiters (die volgens mij ook invloed heeft gehad op de spelregels) heb ik daar wel eens een gesprek over gehad, maar die zag het probleem helaas niet. Terwijl het toch best te verhelpen zijn.

Keymer won de match overigens wel. Gelukkig maar.

Het commentaar van Giri na afloop: “Good content yeah?”

Gisteravond mocht ik als stagiair mee met Eric C. om ervaring op te doen met de liveborden van DGT. Bij een eenvoudige dorpsclub (woorden van de voorzitter!) had iemand bedacht dat het een leuk idee zou zijn om alle partijen van de laatste ronde van de interne competitie op liveborden te laten spelen.

Nadat alle kabeltjes waren aangesloten en bijna alle spelers aanwezig waren, kon ik oefenen met de flexibiliteit van de software. Uiteraard had een aantal mensen vergeten zich af te melden, zodat er op het laatste moment nog wat geschoven moest worden met de spelersnamen die we vooraf juist zo ijverig al hadden ingevoerd. De eerste opsteker van de avond was een feit: ik doorstond de schuiftoets met glans! Ook zaken als het invoeren van een uitslag of het doen van een kleine correctie in verband met een slordig neergezet stuk hoefde Eric me nooit meer dan drie keer uit te leggen. Maar net toen ik dacht dat ik de basisvaardigheden wellicht niet helemaal net onder de knie maar toch zeker wel voorbij de helft van het scheenbeen had, volgde toch nog een verrassing.

De partij op het laatste bord was, laten we het positief benaderen, zeer avontuurlijk. Meerdere keren werd een dame weggegeven, een enkele keer werd die zelfs geslagen en mat zetten had duidelijk geen prioriteit. Uiteindelijk was het de witspeler die met een kale koning overbleef terwijl zwart zijn best deed om mat te zetten. Zwart koos daarvoor een route die ik, minder avontuurlijk van geest, niet zou hebben gekozen. Het kwam zelfs zo ver dat ik in de diagramstelling stilletjes dacht: zal je net zien dat hij nu ook nog Db5 gaat spelen. En ja hoor, precies op dat moment speelde zwart inderdaad 61. .., Db5 pat!  Pat, dat is einde partij en remise toch? Toch?

Maar het hoofd van de witspeler stond totaal niet naar remise! Vermoedelijk had hij zich heel lichtjes geërgerd aan het feit dat zwart er zo lang over deed om hem mat te zetten en wilde hij nu alleen nog maar zo snel mogelijk naar huis. De dame stond nog geen tel op b5 of hij pakte haar op en zette haar terug op b1, daarna zette hij de zwarte toren van c8 op c2. “Kijk, zo gaat het veel sneller” zei hij. “O ja, da’s waar”, antwoordde de zwartspeler en tevreden gaven ze samen de uitslag door: 0-1.

Huh? Had ik het soms niet goed gezien? De jaren gaan tellen, ik vergis me tegenwoordig veel vaker dan vroeger en die bril draag ik niet voor de sier. Was er misschien Db3 of Db4 gespeeld? Op de website was er van het hele voorval niets meer te zien. De software had het intermezzo Db1-b5(?)-b1 vakkundig weggepoetst en vervangen door 61. .., Tc2. Niemand anders leek iets bijzonders te hebben opgemerkt. Eric help! Gelukkig. Routineus liet Eric met een paar muisklikken zien dat de software veel meer registreert dan dat de internettoeschouwer ziet. Yep, de zwarte dame had inderdaad een retourtje b1-b5-b1 achter de rug.

Ik ben slechts een bordenjongen-in-opleiding en een scheidsrechtersopleiding heb ik nooit gedaan. Wat is nu de correcte uitslag van de partij? Is het remise vanwege de patstelling die op het bord heeft gestaan of gewoon de 0-1 waar beide spelers toch heel content mee waren? Het was een partij in de onderste regionen van de interne competitie van een kleine schaakvereniging, er stond absoluut niets op het spel en de wereld heeft zeker in deze tijd geen gebrek aan echte problemen, toch was dit de vraag die me vannacht wakker hield.

Is het internet een zegen of een vloek voor de schaakwereld? Over deze vraag zijn ongetwijfeld al vele discussies gevoerd. Een groot voordeel is het thuis kunnen bekijken van schaakpartijen op de computer, die, waar ook ter wereld, op elektronische borden gespeeld worden en zo live op je flatscreen computerscherm weergegeven worden. Toch kan dit ook een nadeel opleveren: minder bezoekers bij toernooien omdat je toch thuis de belangrijkste partijen kan volgen. Op bepaalde schaaksites kan je in databases schaakpartijen opzoeken op spelersnamen of openingen en zo ook op de hoogte blijven van de nieuwste ontwikkelingen in een bepaalde opening. Zo kan je ook de partijen opzoeken van je komende tegenstander om je voor te bereiden op de partij. Een nadeel van dit systeem is, dat je tegenstander ook jouw partijen opzoekt om te proberen je ergens tijdens de strijd te verrassen!

Zo kwam ik onlangs op een toernooi een speler tegen die zich heel erg bewust was van dit laatst genoemde nadeel. Bij dit toernooi werden bij een deel van de borden notatieformulieren met een doorslag neergelegen. De bedoeling hiervan was dat de witte formulieren ingeleverd moesten worden en dat deze partijen in de computer ingevoerd zouden worden en daarna op het internet gezet zodat deze voor iedereen na te spelen zijn.

In de loop van de derde ronde keek ik in het bakje waar de uitslagenbriefjes door de spelers ingeleverd werden. Er lag er weer één in, maar wacht eens, gezien het tafelnummer moeten daar twee notatieformulieren bijzitten! Alleen het uitslagenbriefje lag echter moederziel alleen in het bakje. Ik keek naar de uitgang van de speelzaal en zag de spelers, een jonge man en een jeugdig talent, net door de klapdeuren de hal ingaan, richting de analyseruimte. Ik liep gelijk achter hen aan en in de hal kreeg ik ze te pakken. “Sorry jongens, jullie zijn vergeten de notatieformulieren in te leveren. Kan ik ze nu krijgen?” Een beetje bedremmeld keek de kleine jongen naar zijn handen. Daar hield hij zijn eigen notatieboekje vast waar hij de partij in genoteerd had. “Dat geeft niks, aan één formulier heb wij ook genoeg als dat goed leesbaar is”, en hoopvol keek ik de jonge man aan, met de verwachting de notatie van hem te krijgen. Dat viel tegen. Hij was niet bereid het af te geven. De reden was dat hij niet wilde dat zijn partijen op internet gepubliceerd werden. Dat de eerste twee ronden zijn tegenstanders wel het formulier ingeleverd hadden en zijn partijen dus toch op internet verschenen, deed niets af aan zijn principes om zijn formulieren niet af te staan. Ik hield het kort en zei dat ik met het toernooicomité zou gaan overleggen wat wij hier mee aan moesten.

Het comité was duidelijk: inleveren die dingen! Zo niet, dan bestond de kans dat hij van verdere deelname werd uitgesloten. We wilden hiermee voorkomen, dat er later nog meer mensen moeilijk over dit soort dingen zouden gaan doen. Ik trof hem weer aan in de analyseruimte. Toen ik de boodschap overbracht zette hij gelijk zijn hakken flink in het zand. “Waar staat dan dat ik ze in moet leveren?” “In de FIDE-regels staat dat de formulieren eigendom zijn van de organisatie!” “Nou, dan gebruik ik de volgende ronde mijn eigen formulier!” “Ik geloof niet dat het zo werkt, we willen dan nog steeds dat formulier.” “Jullie hadden dat in het toernooireglement moeten zetten! En waar haal jij het recht vandaan om mij uit het toernooi te gooien!” “Ik heb al twee keer voor een ronde aangekondigd, dat bij die borden waar een doordrukvel ligt, het origineel ingeleverd moet worden. Bovendien gaan we toch ook niet in de reglementen zetten dat, als je met de zwarte stukken gespeeld hebt, die niet mee naar huis mag nemen!” Dit was echt tegen het zere been. Hij werd alsmaar feller en werd even later nog bozer toen ik hem recalcitrant gedrag verweet. Hij drukte mij op het hart dat ik als arbiter wel formeel moest blijven. Mooi is dat, was mijn eerste gedachte, ik moet formeel blijven en hij mag vrij zijn woede en frustraties over mij heen storten. Uiteindelijk ging ik terug naar het kantoor met de opdracht van hem om de reglementen bij elkaar te zoeken waarin stond dat hij de formulieren van het toernooi en van zichzelf in moest leveren en waaruit bleek dat wij hem van verdere deelname mochten uitsluiten.

Ik liep terug naar de leden van het comité en bracht verslag uit. Het leek een hopeloze zaak te worden. Hij sputterde aan alle kanten tegen. Na weer enig overleg kon ik hem gaan halen en zou de toernooidirecteur nog één keer proberen om hem tot rede te brengen voordat hij definitief van de lijst geschrapt zou worden. Niemand geloofde nog in een goede afloop.

Hij was echter nergens meer te bekennen in het speelgebouw. Waarschijnlijk was hij de stad ingegaan om wat te eten zonder onze reactie af te wachten. Er werd afgesproken dat ik hem bij het begin van de volgende ronde uit zou nodigen voor het gesprek met de toernooidirecteur na afloop van zijn partij. Een paar minuten voor aanvang van die ronde zag ik hem aan het bord zitten (met een zelf meegebracht notatieformulier) en bracht de boodschap beleefd en rustig over. “Als het mij uitkomt en ik heb er zin in, dan kom ik misschien”. Zo, dat was nog eens een antwoord! “Nou”, zei ik. “Als je daar niet heengaat, dan denk ik dat je dan ook niet meer hoeft te verschijnen voor de volgende ronde! Dit is toch geen antwoord om mee verder te gaan.!” De toon was gezet en het was duidelijk: Tussen ons ging het niet meer goed komen.

Uiteindelijk verscheen hij toch na zijn partij in de kamer bij de organisatie, waar wij hem opwachtten en waarbij de directeur het woord nam. Hij legde hem uit wat de organisatie voor ogen had met de notatiebiljetten en liet hem een kopie van artikel 8.3 van het FIDE-reglement zien, wat bestaat uit dat ene simpele zinnetje: ´De notatieformulieren zijn eigendom van de organisator van de wedstrijd´. Een zinnetje waar je alle kanten mee op kan en wat al tot oeverloze discussies heeft geleid: Is dit wel zo?. De partij die er op staat is toch gemaakt door de spelers? Enz. Toch was voor hem ineens alles duidelijk. Waar hij eerst bezwaren tegen had, was nu geen enkel probleem meer. “Ja, ik zie het staan, dat is duidelijk. Nou, dan lever ik hierbij al mijn formulieren in, geen enkel probleem!” Hij was als een blad aan een boom omgedraaid. Waarschijnlijk koos hij eieren voor zijn geld omdat hij op de ranglijst hoog genoteerd stond in zijn groep en vrijwel zeker een geldprijs zou gaan winnen. Terwijl hij zijn notatiebiljetten op de tafel lag, keek hij mij met een vernietigende blik aan en zei: “Nou Jan, als je mij dit vanmiddag gelijk had laten zien, dan had dit allemaal veel sneller opgelost kunnen worden, echt veel sneller!” Quasi-verontschuldigend keek ik hem aan en antwoordde: “Je hebt gelijk. Ik heb het niet goed gedaan. Ik ben veel te traag geweest. Ik heb gefaald!”

De laatste twee ronden heb ik het notatieformulier wel allebei de keren bij hem moeten halen. De laatste keer kreeg ik als commentaar: “Ach, het is de macht der gewoonte hè, om het gelijk in mijn zak te steken.” Het zal wel….

Uiteindelijk won hij inderdaad een flinke geldprijs in zijn groep. Het zij hem gegund, maar ik hoop wel, dat hij er onder meer een leerzaam sociaal boek voor gekocht heeft.

In een editorial van Chess Magazine benoemt hij de volgende problemen.

* De medewerkers van de commissie gedragen zich volgens hem soms onbeschoft.

* De commissie werkt is onafhankelijk en heeft absolute macht.

* De relatie tussen (medewerkers van) de commissie en arbiters zou slecht zijn. Diverse arbiters zouden overwegen te stoppen.

* Toernooiorganistoren moeten verplicht geld en moeite besteden aan de commissie. Diverse organisatoren hebben zelfs gemeld er zo geen zin meer in te hebben.

* Sommige maatregelen gaan te ver, b.v. het verbieden van gehoorapparaten bij het WK Senioren.

https://chess.co.uk/pages/chess-magazine-april-2025-editorial-by-im-malcolm-pein

Niet alle voorbeelden die hij geeft vind ik even sterk, maar persoonlijk heb ik die onbeschoftheid ook ervaren. Of de commissie echt afgeschaft moet worden weet ik niet, maar ik denk wel dat de commissie de menselijke maat (te) vaak vergeet.

Wat vinden de lezers?

Update: Gerard Welling stuurde een lange reactie die ik in het geheel mag plaatsen.

Een bijzonder interessante bijdrage met de verwijzing naar de editorial van Malcolm Pein. Zelf ben ik als schaker op leeftijd alleen nog actief in een handjevol KNSB-wedstrijden en een paar toernooien per jaar, waaronder seniorenevenementen. De FIDE fair play-reglementen dragen inderdaad niet bij aan een prettiger beleving voor de spelers.
Het feit dat je je horloge moet afdoen voor een KNSB-partij is ver gezocht. Zeker als je, net als in mijn geval, rondloopt met een meer dan 40 jaar oud Seiko-horloge van de oude stempel, dat mijn vader zaliger op zijn 50e verjaardag van zijn kinderen kreeg. Opmerkingen daarover die ik ooit richting afgevaardigden van de FIDE fair play-commissie maakte, werden steevast geriposteerd met het nietszeggende antwoord dat men niet alle horloges uit elkaar kan houden. Dus wordt de hele populatie benadeeld (vaak heeft de speelzaal geen klok en raak je alle gevoel voor tijd kwijt), omdat men bij de FIDE stokoude horloges en moderne smartwatches niet uit elkaar kan houden? Het enige “probleem” lijkt mij een zeer gering aantal horloges die misschien wat van beiden weg hebben en niet direct herkenbaar zijn, maar verder is die redenering toch lariekoek?

De horlogeproblematiek is echter een kleinigheid vergeleken met wat er tegenwoordig in diverse internationale toernooien plaatsvindt, en inderdaad ook in seniorentoernooien waar de gezelligheid leidend zou moeten zijn. Ruim twee jaar geleden speelde ik het WK senioren in Assisi in Italië, en daar was een FIDE fair play-commissaris aanwezig (met hulptroepen), die alle grenzen van het fatsoen overschreed. Zo was ik zelf al een keer gescand en had daarbij zelfs de inhoud van mijn portemonnee moeten laten zien, maar mocht uiteindelijk doorlopen.
Tot ik een paar meter in de zaal was en ineens de commissaris hoorde schreeuwen dat ik moest terugkomen. Er werd mij toegebeten alsof ik een zware crimineel was, dat ik mijn broekzakken moest legen want de bolling was verdacht. Met een nijdig gebaar heb ik de twee zakdoeken op het tafeltje gesmeten en toen kreeg ik nog een opmerking dat ik voortaan wat meewerkender moest zijn. Hiermee was voor mij de limiet bereikt.
Weet dat ik niet de enige was die het slachtoffer werd van deze spelbedervers, die een zaal vol onschuldige schakers iedere dag opnieuw behandelden als potentiële terroristen.

De maat was nu echt vol en ik heb de hoofdarbiter van het toernooi benaderd, die heel medewerkzaam was. Hem heb ik heel duidelijk gemaakt dat ik niet langer zou accepteren als een crimineel behandeld te worden door een “FIDE-nazi” — een titel die ik al eerder had gebezigd en die daarna een eigen leven ging leiden onder de deelnemers — dat ik een officieel protest aantekende tegen de handelwijze van deze FIDE-commissaris, en tevens een kopie van dat protest aan de FIDE wilde doen toekomen. Verder dat ik er een zaak van zou maken als door deze bewuste FIDE-official geen officieel excuus zou worden aangeboden voor zijn schandalige gedrag.
Daarbij heb ik een brief ingediend in krachtige termen, mag ik wel zeggen, en heb ik afgewacht.

De volgende speeldag werd ik terzijde genomen door de hoofdarbiter. Of ik even tijd had om mee te komen. Om een lang verhaal kort te maken: de excuses van FIDE, en persoonlijk door de “FIDE-nazi”, die kreeg ik. Wat nog niet het belangrijkste was, maar wel dat we de resterende dagen van het toernooi eindelijk als normale mensen behandeld werden. Er werd niet meer geschreeuwd, er werd beleefd gevraagd en in sommige gevallen zelfs uitleg gegeven waarom men bepaalde zaken wilde weten. Het toernooi was ineens een stuk leefbaarder geworden.
De les van dit verhaal is dat het gelukkig nog wel helpt als je je verzet tegen de willekeur van een aantal van de FIDE-officials van de fair play-commissie. Zelf werd ik, toen ik onverwacht nog een keer random werd aangewezen voor een extra controle, ook normaal en vriendelijk behandeld, en niet meer als een misdaadverdachte.

Ook in het overigens verder prachtige toernooi om de Rilton Cup in Stockholm, rond nieuwjaar, had ik een jaar geleden aan de stok met de afgevaardigden van de fair play-commissie. Ook daar weer een aantal leden die geen maat weten te houden. Ongetwijfeld waren ze in een andere tijd goede kandidaat-kampbeulen geweest, gezien hun gedrag. Deze keer was de commissaris, de bekende grootmeester Colovic, vriendelijk en zakelijk in zijn uitvoering van de fair play-controles, maar helaas kon men dat niet van al zijn medewerkers zeggen, wat opnieuw veel irritatie opwekte.

Tenslotte was ik ook in het seniorenkampioenschap in Praag aanwezig, waar de editorial van Malcolm Pein over gaat. De Nederlandse afvaardiging had al snel in de gaten wie de redelijke mensen in de fair play-commissie waren en wie niet, en we zorgden gewoon dat we in het “goede” wachtrijtje stonden. Als dat een keer niet lukte, kon je zelfs je bankbiljetten één voor één uit je portemonnee halen om te laten zien dat er niets tussen verborgen zat. Ja, zózeer is dat FIDE-clubje doorgeslagen!
Ik merkte in Praag dat de organisatie en de hoofdarbiter hun uiterste best deden om de sfeer, ondanks alle opgelegde FIDE-maatregelen, zo prettig mogelijk te houden. Ook het arbitercorps verdient wat dat betreft een pluim.

Met verbazing lees ik ook over de gedragingen van Yuri Garrett tijdens de Olympiade van 2022, inclusief aanscherping van de bestaande anti-cheatingmaatregelen. Voor wie deze fanaat kent, is het niet helemaal een verrassing. Zeker vijftien jaar geleden was hij een actief toernooi-organisator, die onder meer een aantal edities van het toernooi in Bratto in Italië heeft georganiseerd. Toen al demonstreerde hij aan iedereen die geïnteresseerd was – en ook aan iedereen die niet geïnteresseerd was – het door hem ontworpen detectie-apparaat waarmee zaken als elektronica of metaal konden worden opgespoord. In de tussentijd is zijn apparaat standaarduitrusting van de FIDE fair play-commissie geworden, en heeft Garrett een leidende rol vervuld binnen de schaakbond op dit gebied.

Helaas is me opgevallen dat door hem steeds meer alle realiteit uit het oog werd verloren. Garrett zag overal het kwaad in de schaker en was naar mijn persoonlijke mening in zijn opstelling helemaal doorgeslagen. Als een Don Quichot beperkte hij zich niet tot toernooien waar veel op het spel staat en professionals deelnemen, maar terroriseerde zijn clubje ook zalen met oude mannetjes, die nog wel fanatiek spelen maar voor wie dergelijke toernooien vooral een reünie met oude vrienden zijn. Vechten tegen windmolens, een andere kwalificatie kan ik er niet aan geven. Te veel schakers hebben last van deze uitwas van een oorspronkelijk goedbedoelde poging om vals spel terug te dringen. Het is een opluchting te lezen dat Garrett zelf het veld heeft geruimd, maar zijn erfenis verstoort nog iedere dag het spelplezier van veel toernooispelers.

Voor alle duidelijkheid: dit gaat uiteraard niet over de personen, maar om de principes – en staat er uiteraard ook los van dat het Limburg Open weer een geweldig toernooi is geweest, met een uitstekende organisatie. 

In mijn ogen staat het opnemen van een bye haaks op het vechten om een toernooioverwinning, en zou daarom “bestraft” moet worden met een slechtere tiebreakscore. Dat kan eenvoudig voorkomen worden door als eerste tiebreak criterium het aantal gespeelde partijen te nemen.

Ik nodig iedereen uit om hierover te discussiëren in de comments (vandaar dat ik dit ook niet onder het verslag van het Limburg Open heb geschreven). En uiteraard toernooi-organisaties die het met me eens zijn dit in de regels op te nemen.

Voor wie verdere nuances wil aanbrengen kan denken aan:

• dit criterium geldt alleen voor de toernooioverwinning, of
• pairing allocated byes gelden ook als gespeelde partijen.

Dennett ging ervan uit dat alles in de wereld wetenschappelijk verklaarbaar is en dat daarbuiten niets bestaat. Hij was een overtuigd en uitgesproken atheïst. Religie was in zijn ogen een illusie en evolutie kan alleen verklaard worden door natuurlijke selectie.
Vrije wil omschreef Dennett als “fantasie”. Hij omschrijft het brein als een soort computer, een reeks algoritmische functies.

Dennet gebruikte schaken ‘chess’ als metafoor voor een goede manier van filosofie bedrijven. ‘Chmess’, een verzonnen spel zonder historie zag hij als fout. Mess?

Lees hier verder. Vergeeft u me als ik ook niet elke implicatie snap. Ik ben anders – lichter- geprogrammeerd dan Dennett, dus laat het daar bij het op een rij zetten van een aantal zaken.

Dat was al een heuse klus!

Collega-GM (‘retired’) Jonathan Levitt meldt op X de dood van Kasimi en ook Reddit pikte het nieuwtje op.

Rausis was bekend als de speler die in 1992 op eigen kracht de GM-titel veroverde en later die titel kwijtraakte. Daarna weer fraudeerde.

Lees verder…