Zaterdag 3 oktober stond alweer de tweede ronde van de KNSB-competitie op het programma. Dit keer speelden we tegen Pallas 1. Na een gezellige rit van anderhalf uur naar Deventer en een paar koppen koffie en thee konden de klokken worden gestart.

Anders dan in ronde 1 werden er veel remises gespeeld. Zo eindigden de eerste drie partijen, van Dries, Erik en Henk van Putten in remise. Evert bracht ons vervolgens op voorsprong met een overwinning en na een remise van Alex stond het 3-2.

Lees meer….

Voor de Nederlandse teams is Oezbekistan dit toernooi echter geen pretje gebleken; in ieder geval niet als opponenten (dit in tegenstelling tot voetbal, waarin Oezbekistan vooralsnog niet uitblinkt). De dames verloren in ronde 8 van het Oezbeekse team, wat door de heren een ronde later herhaald werd. Een van de Oezbeekse spelers deelt overigens de achternaam met de hierboven genoemde Oezbeekse vriendin. Maar dit terzijde.

Vandaag was het in ieder geval even een rondje geen Oezbekistan. Beide teams mochten tegen Roemenië aantreden. Voor de heren pakte dat goed uit: winst van Jorden van Foreest en remises van Anish Giri, Loek van Wely en Casper Schoppen betekende een 2½-1½ overwinning. Voor de dames was het helaas geen feest vandaag: remises van Eline Roebers en Zhaoqin Peng en verliespartijen van Machteld van Foreest en Robin Duson.

Heren

Bogdan-Daniel Deac – Anish Giri

Een partij waar weinig op af te dingen valt. In voetbaltermen zou je van een saaie 0-0 kunnen spreken. Vanuit de opening verwerd de stelling tot een gortdroog gelijkspel waarin er eigenlijk niets meer te figuurzagen viel.

Jorden van Foreest – Constantin Lupulescu

Een Spaans vierpaardenspel draaide uit op een stelling waarin een hoop gaande was. Gezien het tijdverbruik lijkt het erop dat dit buiten Zwarts voorbereiding lag: Lupulescu begon op zet 4 al met nadenken. In onderstaand diagram had Van Foreest nog ruim een uur op de klok tegenover slechts een kwartier voor zijn tegenstander.

Mircea-Emilian Parligras – Loek van Wely

Een vlotte remise hoeft niet altijd oninteressant te zijn. Dat zijn ze zelden, en er valt vaak nog wel het een en ander over te zeggen. Zo ook in deze partij. We vallen erin na Zwarts 18e zet.

Casper Schoppen – Filip Magold

In tegenstelling tot de partij op bord 3 viel er vandaag op bord 4 niet heel veel te beleven. De Zwartspeler, die nog slechts normen nodig heeft voor de GM-titel, bereikte zonder al te veel problemen gelijkspel, wat nog eens werd versterkt toen er een eindspel van torens en ongelijke lopers ontstond.

Morgen mag ons herenteam tegen Duitsland. Zij staan derde, maar hebben wellicht nog een theoretische kans om zich in de strijd om de koppositie te mengen (als Oezbekistan verliest en India niet wint). Wij kunnen Oezbekistan derhalve misschien nog een (kleine) dienst bewijzen. Al kunnen ze dat uiteraard beter zelf doen door morgen van Oekraïne te winnen.

Dames

Eline Roebers – Irina Bulmaga

In een Spaanse partij met d2-d3 kwam vroeg in de partij ruil van de zwartveldige lopers op e3. Het lijkt er dan op dat Wit met wat extra kracht d3-d4 kan spelen en tevens gebruik kan maken van de open gekomen f-lijn, maar dat spel bleef uit. Zwart miste zelfs nog een kans op voordeel, maar wel een die lastig te spelen was.

Miruna-Daria Lehaci – Zhaoqin Peng

Een partij waar werkelijk niets op af te dingen viel. Beide speelsters hielden elkaar in deze Burn-variant van het Frans in evenwicht. De nauwkeurigheid lag voor beiden op ongeveer 99%.

Machteld van Foreest – Elena-Luminita Cosma

Wit had in deze partij een tijdelijke pion geofferd voor wat ontwikkelingsvoorsprong. Ze nam de kans niet ten bate om de materiële balans te herstellen, maar ging verder in de aanval. Ze had onvoldoende compensatie, maar de partij had toch nog alle kanten op gekund. Ze hield op het verkeerde moment de dames op het bord, waarna het initiatief beslissend omsloeg.

Andreea-Marioara Cosman – Robin Duson

Duson had moeite om zich door de complicaties van het middenspel te vechten en stond aanvankelijk beroerd. Haar tegenstandster had echter ook moeite om haar voordeel uit te bouwen, waardoor ze weer terug in de partij kwam, zij het met ernstige tijdnood. Onder druk van de klok greep Duson lelijk mis:

Een teleurstellende en misschien onnodige 1-3 nederlaag.

Beide teams zijn daarmee uitgeschakeld voor de medailles. De enige die nog ergens kans op maakt is Jorden van Foreest, die met 8 uit 9 een goede kans maakt op de gouden medaille voor bord 2.

Links naar alle rondes staan op Olympiade Samarkand 2026 – Schaaksite

Hoe je de rustdag ervaart is persoonlijk, ook op wereldtopniveau. Tijdens de WK-tweekamp tussen Viswanathan Anand en Magnus Carlsen in 2013 was Carlsen bloednerveus aan de start van de eerste vier rondes verschenen en had vier remises genoteerd, waarvan sommige flink hun tol hadden geëist. Menig commentator was ervan overtuigd dat Anand simpelweg de betere speler was (ondanks dat Carlsen de wereldranglijst op dat moment al twee jaar aanvoerde), en dat het een kwestie van tijd was voordat de Indiër zich van zijn jongere tegenstander zou ontdoen.

De rustdag na ronde 4 was voor Carlsen de adempauze die hij nodig had. Zijn familie was overgekomen, en in plaats van zich nog meer op het schaken te storten (zoals hij op de rustdag na ronde 2 had gedaan) besloot hij om er een ontspannen familiedag van te maken. Het resultaat was merkbaar: gesterkt door de dag “bonding” met zijn familie kwam Carlsen met hernieuwde krachten de speelzaal in. Hij won rondes 5 en 6, en breidde later zijn voorsprong uit met een punt in ronde 9, zodat hij in de tiende partij genoeg had aan remise om de wereldtitel binnen te halen.

Nederland is vandaag met een vergelijkbare set gierende banden uit de pitstop van de rustdag gestuiterd als de Carlsen van weleer. Zowel de heren als de dames walsten met 3½-½ over hun opponenten heen.

Ik zal voor de verandering beginnen met de bespreking van de damespartijen; de partijen van de heren komen dan morgen in de loop van de ochtend/middag.

Dames

Anna-Maja Kazarian – Beren Kalyoncu

In een Franse partij kreeg onze kersverse WGM al snel het voordeel dat Zwarts witveldige loper ook buiten de keten een werkloos stuk bleek. Zwart speelde te veel standaardzetten en kreeg daar de rekening voor gepresenteerd. Haar koning verbleef te lang in het centrum.

Ceren Tirpan – Machteld van Foreest

In een Engelse partij koos Wit voor het verkeerde plan op de damevleugel, waardoor Zwart de overhand kreeg. Van Foreest veranderde de stelling en kreeg een potentiële vrijpion die later een concrete vrijpion werd en de winst binnenbracht.

Zhaoqin Peng – Gulenay Aydin

Na een wat onhandige opening kwam Zwart erg goed te staan. Ze ging echter onhandig met haar aanval om, waardoor Wit de stelling in evenwicht kon trekken en het beslissende halfje kon noteren.

Sila Caglar – Eline Roebers

Een getouwtrek in een Anti-Siciliaan met b3 en Lb2 zag Zwart als eerste het initiatief grijpen. Hoewel niet alles helemaal goed ging, greep Wit in tijdnood vlak voor de 40e zet mis. Er resteerde een gelijk lopereindspel waarin Zwart een pionnetje kon ophalen, waarna Roebers geen moeite meer had om de partij in een punt om te zetten.

Er kwam wat geluk bij kijken, maar niettemin een klinkende 3½-½ overwinning, waarmee het Nederlandse damesteam steeg naar de tiende plek, achter gastland Oezbekistan.

Heren

Eveneens bij de heren viel een zeer fraaie overwinning te vieren, ditmaal tegen Bulgarije.

Loek van Wely – Martin Petrov

Hoe goud zijn de Gouden Regels eigenlijk? Deze vraag staat al heel lang ter discussie, en zeker op het hoogste niveau. Steeds vaker wordt aangetoond dat partijbehandelingen die in vervlogen jaren als onspeelbaar werden verondersteld, wel degelijk levensvatbaar blijken te zijn. De recalcitrante kleuter die niks van de schaakmeester wenst aan te nemen zal zich in zijn handen wrijven bij deze partij, maar Tarrasch zou zich in zijn graf omdraaien.

Momchil Petkov – Jorden van Foreest

In zijn voorstelling Het geheim van de lachende piccolo gaat Harrie Jekkers regelmatig op bezoek naar zijn goede vriend Rik, een Haagse nakko die van “Niks doen is het hoogste” zijn lijfspreuk gemaakt heeft. Hierboven was al te zien dat Van Welys tegenstander Martin Petrov hier onvoldoende toe in staat bleek en dat met een nul moest bekopen. Van Foreest geeft ons even een spoedcursusje “Hoe doe ik ogenschijnlijk niks?”, iets wat zijn tegenstander Petkov ook niet bijzonder goed lukte.

Een riante voorsprong van 2-0, en nog twee borden waarop minimaal een halfje gehaald kon worden.

Anish Giri – Arkady Naiditsch

Giri was zelf geen moment in gevaar. In een gelijke stelling kreeg de Let/Duitser/Azeri/Bulgaar een kleine opleving van geldingsdrang op de h-lijn.

Radoslav Dimitrov – Casper Schoppen

Schoppen was als laatst nog bezig. Zijn partij eindigde in remise in een bijzonder interessant ongebalanceerd eindspel van twee torens tegen toren en vijf pionnen. Het is bij zulke vreemde materiaalverhoudingen elke keer de vraag wat wijsheid is. Het is mijn ervaring dat veel spelers erg veel moeite hebben om in zo’n eindspel het juiste plan te vinden, omdat ze vaak regels volgen die niet meer van toepassing zijn. Met kijken naar de engine kun je dan ook precies helemaal niets leren, en alleen daarom al loont het zeer de moeite om er eens uitgebreid naar te kijken. Ditmaal na een enigszins goede nachtrust.

Ook het herenteam scoorde dus een 3½-½ overwinning. Daarmee steeg ons team zelfs naar de tweede plaats, achter het eerste team van gastland Oezbekistan. Waar heb ik dat eerder gehoord…

~ Michaël van Liempt

Links naar alle rondes staan op Olympiade Samarkand 2026 – Schaaksite

Een uitwedstrijd op maandag 8 februari in Gouda bij de vrienden van Messemaker met mijn Sliedrechtse team geeft aanleiding tot het schrijven van geschiedenis maar meer tot het herschrijven van geschiedenis. Geschiedenis of wat meer een woord van deze tijd is: historie, was dan wel niet mijn keuzevak vroeger op school, toch lijk ik ergens een zwak voor dit vak te hebben. Ik heb het dan niet over die beroemde schaakpromotor Hans Berrevoets die bijna bij iedere datum en jaar een schaakfeit in zijn historische Dordtse agenda heeft staan, ….overigens een mooie activiteit…. , maar over hoe de historie beleeft wordt in Gouda. De naam van de Goudse schaakclub Messemaker 1847 roept eigenlijk gelijk al historie op. In die tijd speelden wereldkampioenen partijen waar flink op los geofferd werd. Vaak was er veel vuurwerk te zien in die partijen van weleer.

Het komt bij veel spelers voor als de tegenstander aan zet is om wat zo langs borden te ijsberen. Daar doe ik graag aan mee en liep zo langs de partijen van de onderlinge competitie van de messemakers. Een partij tussen Arjan van der Leij, (een Leeuwaanhanger en daardoor bekende van Sliedrecht), en de clubkampioen Jan Evengroen (bekend voor mij i.v.m. de wegwijs-simultaans) trof mijn aandacht. Het leek wel in 1847 te worden gespeeld. In een niet foutloze partij presteerde Jan het om zijn beide torens in een vroeg stadium van de partij te offeren, zo ik ondervond, in de stijl van de oudheid. Ik heb me op die avond afgevraagd in welke tijd dat ik leefde. Toen drong het tot mij door. Die twee torens – doet dat niet denken aan een motief dat historisch beladen is? We zijn weer met beide benen in het hedendaagse geland: the twin towers van 11 september 2001 en ook dat is al weer historie.

Die mooie partij van Arjan en Jan verdient een plaatsje in de geschiedenis. Speelt hem na en geniet van het vuurwerk wat werd getoond. Ik werd tijdens die teamwedstrijd goed afgeleid door dit gebeuren. Ik moest aan het bord zijn maar de NewYorkse skyline trok me hard. Aan het tweede bord tegen Leslie Tjoo ging het redelijk, ik had wat initiatief, maar werd verrast door een subtiel, door mij gemist, omschakelzetje in de achterhoede (La2-b1) waardoor de kansen keerden. Lesley maakte het in vuurwerkstijl af. Dat het Messemakers team met 7,5 – 0,5 ons afdroogde viel natuurlijk wel even tegen. Toch had ik die geschiedenisavond in Gouda daarvoor niet willen missen. Natuurlijk vergeet ik niet dat Messemakers team te feliciteren, want die zullen wel kampioen gaan worden.

Arjan van der Leij – Jan Evengroen, Gouda, 8-2-2010.

1.e4 e6 2.d4 d5 3.Ld3 Een zijvariant van de Franse opening. 3…dxe4 4.Lxe4 Pf6 5.Lf3 c5 6.Pe2 Pc6 7.c3 cxd4 8.cxd4 e5 9.Pbc3 Pxd4 10.Pxd4 exd4 11.Da4+ Dd7 12.Pb5 De7+ 13.Kd1 Kd8! (Beide partijen kunnen niet meer rokeren.) 14.Ld2 Lg4? 15.Pxa7? (Wit had op de volgende manier de winst binnen kunnen halen. 15.Lxg4! Pxg4 16.La5+! b6 17.Lxb6+ Kc8 18.Da6+) 15…Lxf3+ 16.gxf3 Dc5! (zie diagram 1)

17.Pc6+ Dxc6 18.Dxa8+ (de eerste toren wordt gegeven) 18. …Kd7 19.Te1 Lb4!! (Zie diagram 2.)

De dame op a8 staat door de toren op h8 aangevallen. Er zit weinig anders op dan het aannemen van het tweede torenoffer. 20.Dxh8 De dame staat nu wel volledig buitenspel.) 20…d3? (Dreigt mat op c2 maar de volgende variant was beter: 20…Dxf3+ 21.Kc2 d3+) 21.Te3? (veel beter is: 21.Lc3.. Nu is het uit.) 21…Dc2+ 22.Ke1 Lxd2+ 23.Kf1 Lxe3 24.fxe3 De2+ 25.Kg1 Dxe3+ 26.Kg2 De2+ 27.Kg1 d2 28.Dxg7 d1D+ 29.Txd1+ Dxd1+ 30.Kg2 Ke7 0-1. Wat kan schaken schitterend zijn!

Vernieuwing op vertrouwd terrein

Het toernooi streek voor de vierde keer neer in het volledig gerenoveerde Koninklijk Atheneum. Dankzij  de inzet van meerdere speelzalen werd de totale deelnemerscapaciteit dit jaar uitgebreid tot 200 plekken. De vernieuwing was ook merkbaar in de catering: schakers konden tussen de partijen door op de locatie zelf terecht voor de dagelijkse lunches, wat de sfeer en het comfort absoluut ten goede kwam. Het bijkomende seniorentoernooi voor 55-plussers bleef een vaste waarde op de kalender. De organisatie blikt hier uiterst positief op terug en overweegt om dit toernooi volgend jaar wellicht ook FIDE-rated te maken.

De sportieve strijd om het Manneken-Pis

De felbegeerde en traditierijke trofee – het legendarische Manneken-Pis van Geraardsbergen – bleef dit jaar in eigen land. De sympathieke Thibaut Vandenbussche won de hoofdprijs. Hij deed dit na een spannende strijd met de jonge Amir Zouaghi. Hoewel Zouaghi met een indrukwekkende 7,5/9 evenveel punten scoorde, moest hij de titel aan Vandenbussche laten op basis van het verloren onderlinge duel. Thuisspeler Jacob Dreelinck verspeelde ongelukkig de toernooiwinst door in de laatste ronde te verliezen van Amir.

De Nederlandse delegatie liet zich eveneens gelden. Het pas 11-jarige Nederlandse jeugdtalent Bram Ten Dam speelde een ijzersterk toernooi. Hij eindigde als eerste Nederlander op een knappe 5e plaats met een score van 6,5/9. Exact dezelfde score was weggelegd voor Jan Jaap Janse die bij  zijn allereerste deelname in Geraardsbergen meteen beslag wist te leggen op de 10e plek in de eindrangschikking. Meervoudig deelnemer César Becx speelde na twee jaar afwezigheid een knap toernooi (6/9 en TPR 2115) en voerde op plaats 15 een pelotonnetje Nederlanders aan (Tim Mazajchik en Johan De Groot).

In het Senioren 55+ toernooi bereikte de Schotse Belg GM Paul Motwani bij zijn vorige deelnames al tweemaal een gedeelde eerste plaats zonder trofee, maar nu werd het een gedeelde eerste plaats met bijhorende  Manneken-Pis. Wim Barbier deelde met 4,5 punten op 5  de eerste plaats. Gerard Milort kon zijn stunt van vorig jaar, gedeeld eerste, niet herhalen en eindigde met 3 uit 5.

Gemengde gevoelens over het deelnemersveld

Uit statistisch oogpunt houdt de organisatie een dubbel gevoel over aan het totale deelnemersaantal. Met 165 schakers aan de borden mag de club absoluut tevreden zijn; het is het beste resultaat in de na-corona-periode. Toch lag de lat in de prognoses vooraf nog iets hoger.

Het Open van Geraardsbergen zit qua planning jaarlijks ingeklemd tussen de grote internationale toernooien van Charleroi en Brugge. Omdat het Open van Charleroi dit jaar niet plaatshad, hoopte de organisatie de magische grens van 200 deelnemers te doorbreken.

De Belgen vormden traditiegetrouw de talrijkste groep met 124 spelers. Nederland volgde als tweede land, al bleef het aantal van 21 deelnemers iets achter op de verwachtingen. De grote verrassing in de statistieken kwam uit Azië: China eiste de derde plek op in de landenlijst met maar liefst 8 deelnemers. Onze directe buurlanden lieten het daarentegen grotendeels afweten, met als dieptepunt een totale afwezigheid van Duitsers en Luxemburgers.

Blik op 2027

De organisatie kijkt met een trots gevoel terug op deze geslaagde 41e editie en richt het vizier alweer op de toekomst. Voor wie er vroeg bij wil zijn om accommodatie  te boeken: het 42e Open van Geraardsbergen en het 6e Open Senioren 55+ zijn gepland van zondag 1 augustus tot en met donderdag 5 augustus 2027 op de vertrouwde locatie van het Koninklijk Atheneum.

Alle gedetailleerde uitslagen, tabellen en eindstanden vindt u  op de website van de schaakclub: https://vanpiontotdame.wixsite.com/vptd/home.

Lees ook het artikel op de blog van winnaar Thibaut Vandenbussche: Karnemelk – Thibaut Vandenbussche 

Thibaut had al in Haarlem gewonnen  Code rood – Thibaut Vandenbussche en dat spoorde hem aan om weer eens zijn kans  in Geraardsbergen te wagen.

“Wat gebeurt op Texel, blijft op Texel”.

De resultaten van het jaarlijkse rapidtoernooi in Den Burg zullen niet met de bond worden gedeeld en de saillante details van het toernooi zal ik niet met de lezers delen – dat zijn eilandgeheimen – maar een globaal verslag mag toch niet achterwege blijven.

Met een recordaantal van 56 deelnemers, onder wie één grootmeester (Van der Wiel) en drie meesters (Bosboom, Willemze en Gelpke), maar ook diverse ‘huisschakers’ ging het toernooi van start. Peter Gelpke en Thomas Willemze raakten al snel wat achterop. John van der Wiel, die met zijn zesde deelname zich al bijna kwalificeert als Texelaar, deelde in de vierde ronde het punt met de sterk spelende Jarich Haitjema uit Eindhoven. Manuel Bosboom, winnaar van de eerste aflevering van Mat op ‘t Wad in 2018, was goed op dreef en stond na vijf ronden op 100%. Het onderlinge duel tussen Bosboom en Van der Wiel, in de zesde ronde, eindigde na zware strijd in winst voor Van der Wiel. Van der Wiel op kop. In de laatste ronde won Bosboom en hield Eric de Haan Van der Wiel met agressief spel op remise.

Van der Wiel en Bosboom dus gedeeld winnaars met 6 uit 7. Eric de Haan, Thomas Willemze en Bert van der Marel eindigden op 5,5 uit 7 en deelden de derde prijs. Beste Texelaar was Aron Geus met 4 punten. Grootste verrassing was de 14-jarige Daniel Meijer uit Rottevalle (Friesland), die 5 uit 7 scoorde.

De deelnemers waardeerden het toernooi met 5 sterren. Dank aan de inzet van de Texelse vrijwilligers en aan sponsor Bookzo.nl. Op 21 augustus 2027 de volgende aflevering!

Winnaar van het toernooi werd Wesley So op een reputatiebevestigende wijze: vroeg in het toernooi winst tegen Van Foreest en Caruana, daarna steeds remise spelen. Ook in de tiebreak tegen Pragg werden alle partijen remise, inclusief de armageddonpartij waarin So zwart had. Catenaccio perfect uitgevoerd!

De partijen staan op Lichess.

Inmiddels zijn we toe aan de achtste ronde van het  Scheldemond toernooi. De ronde begon met 4 koplopers.

In de  partij aan het eerste bord besloten Raunak Sadhwani  en Max Warmerdam al na 10 zetten tot remise. Sadhwani moest blijkbaar herstellen van zijn krachtsinspanning gisteren tegen Fernandez. Maar, eerlijk is eerlijk, de rondes ervoor had hij ook in 10 en 15 zetten remise gespeeld. Nu was mij ter ore gekomen dat Sadhwani erg gemotiveerd was mee te spelen in Vlissingen omdat hij zich in de kijker wil spelen voor Tatasteel in Wijk aan Zee. Dus toen ik hem vertelde dat ik een paar van de dagverslagen zou schrijven  vroeg of ik nog wat kon opschrijven om wat reclame voor hem te maken. Echter kreeg ik een schouderophalend verlegen lachje en er werd nog wat aan sigaretjes getrokken. Kom op Raunak, een beetje reclame voor jezelf mag best! IJzervreters willen ze zien in Wijk! Morgen minimaal tot de 135ste zet knokken voor de eerste plaats is mijn advies.

Aan  het tweede bord speelden de andere 2 koplopers, Fernandez en Ikonnikov. Toen ik  mij een paar jaar geleden ook in het toernooigedruis van destijds  het HZ-toernooi waagde, had ik een kort gesprek met de sterke Fries/Groningse IM Nick Maatman over Ikonnikovs  zwartrepertoire tegens e4. Dat bestond uit de Kalashnikov; we hadden hem daarin met wit beide zonder heel veel moeite op remise gehouden, een resultaat waar de GM niet erg tevreden over kan zijn geweest. Maatman was vrij onomwonden in zijn analyse: hij heeft een probleem .

Dat probleem heeft Ikonnikov dit toernooi opgelost met de O’Kelly variant. Tegen Sadhwani leverde het hem een vrij eenvoudige remise op en ook tegen Fernandez had hij geen noemenswaardige openingsproblemen. Ik had de remise al bijna geteld, maar voor mij onverwacht wist Fernandez hem in een gelijk toreneindspel toch nog te overspelen en alleen de koppositie te pakken.

Fernandeze-Ikonnikov na 30.h5

De stelling is hier nog volkomen gelijk, maar slechts 5 zetten later staat het zo:

Fernandez-Ikonnikov na 35.b4

Fernandez heeft Ikonnikov kunnen verleiden tot het spelen van enkele verzwakkende pionzetten, waarna hij nu bijna in tempodwang is. Zwart kan niets uitrichten tegen het simpele plan b3 en c4. Fraai gespeeld van Fernandez, maar Ikonnikov zal zich toch wel achter zijn oren krabben hoe hij dit zo snel uit de hand heeft kunnen laten lopen. Het eindspel met T+g en h pion vs T is meestal niet triviaal, maar in de handen van Fernandez duidelijk wel.

Op bord drie speelde  Erwin l’Ami tegen Laura Unuk. Unuk speelde wat met de zetvolgorde in een aangenomen damgegambiet, wat haar een goede stelling opleverde. L’Ami hield desondanks een plusje, maar toen hij in onderstaande stelling terechtkwam, was het alle hens aan dek:

L’Ami-Unuk na 23.b3

Na 23. Te1 had wit een plusje behouden( 23..g5 24.Ph5!), maar nu stond zwart na 23..g5 en het gedwongen 24.Lxf7+ Kxf7 duidelijk beter. In het vervolg kwam een zwarte pion gevaarlijk buurten op c2, maar Erwin wist de boel net bijeen te houden ( of Laura wist haar kansen niet optimaal te benutten).

Chanda Sandipan won van de  Duitser Weller. Sandipan lijkt bij gelegenheid bereid om flink risico’s te nemen als de toernooisituatie erom vraagt. Zo ook in deze partij, waarin hij een Hollandse partij behoorlijk provocatief opzette.

Weller-Sandipan na 11..c5

Blijkbaar kon Weller hier voordeel krijgen met 12.bxc5 bxc5 13.Tb1 Tb8 14.Pb5. Hij koos voor dichtschuiven met 12.b5, wat voor Sandipan het sein was om al zijn troepen richting witte koning te sturen.

Weller-Sandipan na 20.exd6

In deze spectaculaire stelling koos Sandipan voor 20..Pxh2.  Stockfish pleit voor 20..Pxf2. De witte koning loopt dan weliswaar naar de damevleugel, maar de zwarte stukken komen alle fraai in het spel. Sandipan gaat voor het mat, en wit kan zich hier na 21. dxc7 exd5 22.Pxd5 Te8 23.Le5 Pg4 slechts tegen verdedigen door met 24.Le4 dxe5 24.dxe5 een stuk terug te offeren. Na 24..d6 staat het dan zo:

Weller-Sandipan na 24..d6

Blijkbaar had wit hier nog de wonderbaarlijke verdediging  25.Taf1 , maar toen Weller dit niet vond ging hij rap ten onder . Een gedurfd gespeelde partij van Sandipan.

Eelke de Boer voegde zich bij de achtervolgers door een overwinning op Bob Beeke. Een kleine bekentenis is op zijn plaats: ik ben jaloers op Beeke. Niet omdat hij zich het recht verworven heeft zich in de 8ste ronde van een groot  toernooi te mengen tussen de toppers, dat zij hem van harte gegund. Maar wel op het lef dat hij heeft gehad om de Polugaevsky variant van de Najdorf op dit moment te spelen. Want er zijn wel enige cojones nodig om tegen een topper als De Boer een variant te spelen waarin je met zwart vrijwel op elke zet balanceert op het randje van de afgrond. Toegegeven, de hele romantiek  die om de variant hangt bracht mij meer dan eens in de verleiding om het toch eens te proberen. Het stijgt het duidelijkst op uit het boek  “Grandmaster Preparation”van Polugaevsky zelf, waarin stukjes staan zoals deze:

“The next milestone in the development of the variation was my game against Bagirov, played in January 1960 at the USSR Championship in Leningrad. When I made my 15th move and got up from the board, Smyslov came over to me and said, in a voice where the reproach was quite unmistakable: ‘Oh, Leo, Leo! What are you allowing yourself at your young age? All your pieces are still sitting on the back rank! Isn’t one game with this variation per championship enough for you? Better spare your nerves!’” (p. 54).

Of deze:

“Hardly had the first rounds of the championship passed when I was handed a note from Judovich. … It contained a precise and detailed analysis showing that in [a critical line of the system] Black was bound to lose. … After all my efforts I was overcome by an ever-growing apathy, and with each passing day the variation meant less and less to me. … So I decided to bid it farewell: ‘That’s enough for me! The endless search and the constant bitter disappointments have made me weary! … Thank you for everything, dear variation! Do not hold my unfaithfulness against me! Farewell forever!’” (pp. 68–70).

Maar goed, ik  heb het dus nooit aangedurfd. En helaas voor hem viel Bob Beeke op de 18de zet van het smalle koordje af waarop hij sinds de 7de zet aan het dansen was:

De Boer-Beeke na 18.Pe5

Hier speelde zwart het natuurlijk uitziende 18..g6, wat twee vraagtekens krijgt van SF , en werd opgedweild na 19.a4. Blijkbaar had hij zich op de halsbrekende variant 18..Lb7 19.fxg7 Lxg7 20.Pd6+ Ke7 21.Pexf7 Lxb2 22.Tad1 Tf8 23.Pd8 met ongeveer gelijkspel (!) moeten inlaten. Ik schrijf het maar gewoon over van de engine, want mij gaat het ver boven de pet, maar als u ziet wat voor bizarre stellingen  er uit deze variant ontstaan begrijpt u misschien de aantrekkingskracht ook een beetje.

De Boer-Beeke, analyse na 23.Pd8 “The variation is still alive!”

De groep achtervolgers op 6,5 punt wordt gecompleteerd door Daniel Hausrath, die won van Guido Van Hesselingen.  De laatste had nog enkele kansen op remise in het eindspel, maar uiteindelijk redde hij het niet tegen de Duitse grootmeester.

De meest verrassende uitslag aan de live borden was die van de partij tussen Erik Sparenberg en Merijn van Delft. Sparenberg speelde de solide fianchettovariant tegen Van Delfts Koningsindier. Toen Van Delft toch echt spel leek te krijgen ging het plotseling mis:

Sparenberg-Van Delft na 17.Dd2

Blijkbaar is hier 17..Pe5 nodig, om na 18.Lg5 Dh5 19.Pb5 Pf7! achter de hand te hebben. Na Van Delfts 17..Le5 18.Lg5 Dg3 had Sparenberg het ijzersterke 19.f4 Lxc3 20. Txc3  waarop 20..Pxe4 fraai werd weerlegd met 21.De2!

Sparenberg-van Delft na 21.De2!

Goede raad was duur voor Van Delft , en ondanks het tijdsverschil dat op een gegeven moment ongeveer een uur in zijn voordeel was, liet hij zich uiteindelijk maar matzetten. Een mooie scalp voor de sympatieke Fries.

Voor Van Delft geldt dat het niet ‘zijn’ toernooi lijkt te zijn geworden. En dat is jammer voor de Apeldoorner, die we al vaak in Vlissingen hebben mogen verwelkomen. Opmerkelijk genoeg speelt hij tevens een rol in een van mijn vroegste schaakherinneringen . Het moet ergens in de eerste helft van de jaren ’90 zijn geweest als we tijdelijk een dermate sterke jeugdschaakafdeling bij onze vereniging in Winschoten hebben dat we tegen het grote Schaakmaat mogen spelen. In mijn herinnering speelde ik remise tegen Erik Smit, maar de meeste indruk maakte op mij Merijn van Delft, en wel omdat hij in mijn herinnering een schier oneindige periode  bezig is geweest om een tijdens de wedstrijd een meegebrachte fles frisdrank met prik open te krijgen die onderweg blijkbaar zo hard was geschud dat hij bij opening een fontijn dreigde te veroorzaken. Met engelengeduld werd het dopje steeds weer een klein stukje verder gedraaid: “TSSSSSS!!”. Hopelijk kan hij morgen in de laatste ronde nog een keer knallen.

Zeeuws kampioen Joey Grochal won van Eduard Coenen nadat de laatste een pionnenopmars op de damevleugel onderschatte:

Coenen-Grochal na 15..Ke7

Hier heeft wit 16.f3 met gelijkspel; na 16.Ke2 b5  is 17.f3 echter niet goed meer: na 17..b4 stort de witte stelling min of meer ineen:

Coenen-Grochal na 17..b4

En zo gaan we met Daniel Fernandez als eenzame koploper de slotronde in.

De live partijen van ronde 8: