Of: Spassky’s missen drie-en-een-half bordpunt
Het was een bijzondere wedstrijd, zaterdag 11 april tegen Assen. Spassky’s waren al vrijwel gedegradeerd naar de derde klasse, en Assen stond op het punt te promoveren. Daarvoor hadden ze wel winst nodig, een 4-4 was niet genoeg. Voor de wedstrijd gaf een korte berekening aan dat we met 8-0 of 7-1, iets dergelijks, moesten winnen om in de tweede klasse te blijven.
Lees meer >Een heerlijke schaakdag. Met één klein onbetekenend detail: de degradatie werd door een nipte nederlaag een zo goed als zeker gegeven, noem het een feit. Ongelukkig, maar zeker niet onverdiend, verloren we van rodelantaarndrager -tot vandaag- ASV 2.
.
De stemming was en bleef goed in de ploeg, maar schaaktechnisch werd het in Enschede andermaal een zware middag voor de Spassky’s. Uit tegen het tweede van Max Euwe werd het een kansloze 6-2 nederlaag.
“Toen het tweede zegel werd verbroken kreeg de rode ruiter de bevoegdheid de vrede op de aarde weg te nemen.” Openbaringen 6:3-4.
Van de school die voortdurend tekenen des tijds wil duiden in oude Bijbelse profetieën ben ik zeker niet. Maar wie simpelweg de krant openslaat, komt ook een eind.
Schaken is geen vreedzaam spel, schakers zijn niet altijd vredelievende mensen.
Zaterdag 13 december 2025 speelden we tegen het andere vriendenteam in 2A, namelijk SOPSWEPS 29. 29 verwijst naar de schrikkeldag in het oprichtingsjaar 1992. Spassky’s is 6 jaar ouder, want opgericht in 1986. In de huidige wedstrijd speelde mede-oprichter van het eerste uur Rolf Yska, na anderhalf jaar afwezigheid, weer mee!
Zoals altijd, hebben we de week voorafgaand aan de KNSB-wedstrijd een gezellige avond met drie schaaksets op tafel en een schaakdatabase op de achtergrond,
Lees meer >Zaterdag 4 oktober 2025. Het is guur weer. Na een korte treinreis stap ik in Groningen uit en regel een OV-fiets. Ik heb nog mazzel, de plu kan opgevouwen blijven. Zowaar schijnt de zon. Ik spoed mij naar het Denksportcentrum om de boel klaar te zetten. Op tijd, de rest van de middag is het ballenweer.
Afgelopen vrijdag verscheen De Jaknikker, langverwacht tweede deel van de trilogie die Peter Buwalda in 2019 startte. Het boek komt uit met als grote ontwikkeling in de saga dat de twee thans voorhanden delen ook als tweeluik te lezen zullen zijn. En wellicht maakt een derde deel ooit alsnog de trilogie af, over vier, vijf, zes of zelfs zeven jaar zo las ik. Dan tweeluik en trilogie tegelijk;
Het is 10 mei 2025, een zonnige dag met 20+ temperatuur. Echt schaakweer zullen we maar zeggen. Zeven teamgenoten reisden vanuit Groningen met twee automobielen naar het fraaie Lonneker. Ik (Janski) had vanuit Hurdegaryp een vlekkeloze OV-trip waardoor ik al om 12 uur in Lonneker aankwam. Tijd om op het gezellige terras van café Sprakel een alcoholvrij biertje te pakken en nog even van de zon te genieten. Een prima begin van de middag.
Vanuit Friesland kwamen na het recente overlijden van onze clubheld Boris lieve en attente berichten. En zeker vanuit de tegenstanders van vandaag. In het openingstoespraakje zocht ik naar overeenkomsten in plaats van naar verschillen: we worden allemaal ouder, we hebben beiden een overleden wereldkampioen in onze naam en we kunnen allebei nog kampioen worden. En twee van onze leden wonen in Friesland.
Dat Sneek en Spassky’s vorige week zaterdag voorafgaand aan hun KNSB-wedstrijd een minuut stilte hielden voor de eind februari overleden Boris Spassky lijkt niet meer dan logisch. Maar wiens idee was het nou eigenlijk? We sturen de legendarische schaakdetective Poon Bishop op onderzoek uit.
