De Stukkenjagers op dreef, paardenspel in de hoofdrol

De Stukkenjagers zijn bezig aan een goed seizoen.

Net als vorig seizoen presteren we boven ons niveau. We blijven scoren, zo ook afgelopen zaterdag op bezoek bij regerend landskampioen Charlois Europoort. Hieronder een sfeerverslag van de wedstrijd inclusief alle partijen.

Zoals de titel al zegt, speelde in bijna alle partijen een paard een hoofdrol: van paarden aan de rand tot aan krachtige paardzetten die beslissend waren. Veel plezier met het naspelen van de partijen in een ode aan het paardenspel!

De vier topborden van De Stukkenjagers in deze wedstrijd. Van links naar rechts: Oleksandr Dovgaliuk, Sam en Luuk Baselmans en aan bord 1 Sjoerd van Roon (foto Henk Jan Beukema)

Sam Baselmans was volgens mij als eerste klaar. Hij kwam winnend uit de opening, maar kon zijn voordeel niet verzilveren tegen IM Thibaut Vandenbussche. Sam beschreef zijn partij als volgt: “Uit een afruilfrans kwam eigenlijk best wel een ongebalanceerde stelling met tegengestelde rokades. Ik zette een aanval op met f3/g4/h4 en op een gegeven moment moest hij een keuze maken om de (vergiftigde) pion op h4 te pakken of passief terug te gaan met zijn paard. Hij koos voor het nemen van de pion maar dit leverde hem wat problemen op. Ik miste echter dat 14.Pe2 direct de partij won, maar ook daarna kreeg ik nog kansjes. Zelfs nog om een gewonnen eindspel in te gaan met 23.Dxh6 en 24.Dxh6 omdat de zwarte stukken passief blijven en zijn pionnen vrij zwak, maar helaas koos ik net de verkeerde eindspel variant en bleef er een remise stelling over.” (½-½)

De remises van Oleksandr Dovgaliuk (tegen GM Oleg Korneev) en Stefan Beukema (tegen Rhys Arnold) volgden snel daarna. Het evenwicht werd in deze partijen niet echt verbroken, ook al had Stefan misschien nog een winstkans als hij 34.Pc5+ had gespeeld. (1½-1½)

Sjoerd van Roon mocht aan ons topbord aantreden tegen Noah Ritzerveld. Met wit kwam hij niet echt tot voordeel, en was het zwart die in een eindspel een actieve loper had tegen een wat passief paard. Daarbij had zwart een actievere koning, wat leidde tot een zwarte vrijpion en uiteindelijk voldoende voordeel voor de winst. (2½-1½)

Zelf mocht ik (Nick Bijlsma -RR) met wit aantreden tegen Mees van Batenburg. In de Catalaanse opening stelden we allebei onze ontwikkeling uit door vele pionzetten en paardmanoeuvres. Zwart kwam daar iets beter uit, maar gaf het voordeel direct weer weg op de 18^e zet. Daarna nam ik het initiatief over en kon mijn Catalaanse loper eindelijk van dienst zijn op de lange diagonaal. Dit leidde tot kwaliteitswinst, waar ik nog wel nauwkeurig moest zijn met het zwarte tegenspel. Het werd nog even spannend, maar na een definitieve fout van mijn tegenstander hield ik een volle toren meer over. Dat was natuurlijk voldoende voor de winst. (2½-2½)

Helmut Froeyman mocht aan bord 6 aantreden tegen zijn landgenoot IM Steven Geirnaert. In het Hollands speelde hij met bravoure en ging met het dappere 20…Dxa2 echt op zoek naar een ongebalanceerde stelling. Ook al leek de stelling op het oog veiliger voor wit, de computer was het grotendeels eens met de keuzes van Helmut. In tijdnoodfase speelde Helmut op dezelfde wijze door. Met deze winnersmentaliteit vlocht hij de prachtige Novotny 40…Pd4!! in de stelling, wat direct tot een mataanval leidde. Zo was deze partij nog eigenlijk voor de tijdcontrole beslist. (2½-3½).

Hierna zagen we kansen op teamwinst, aangezien de stellingen van Luuk, Joppe en Herman niet verkeerd leken te gaan.

Op ons laatste bord speelde Joppe Raats met zwart een goede partij tegen IM Sim Maerevoet. In een soort Dame-Indischachtige structuur manoeuvreerde wit zijn stukken langzaam dichter naar de zwarte koning. Joppe vond voldoende tegenspel, maar moest daarvoor wel een kwaliteit inleveren. Wit kwam gewonnen te staan, maar Joppe haalde een mooie laatste truc uit zijn hoge hoed met 42…Pc4!! wint Joppe materiaal terug en bracht een belangrijk halfje in de tussenstand: (3-4)

Onze waarschijnlijke IM in spé, Luuk Baselmans, mocht aantreden tegen GM Vitaly Kunin. Met zwart zocht hij snel spel buiten theoretische lijnen, wat een interessant middenspel bracht met goede kansen voor Luuk. Wit blies zijn damevleugel op, maar maakte uiteindelijk geen gebruik van de witte velden om de zwarte stelling binnen te dringen. Na deze gemiste kans, wikkelde Luuk slim af naar een eindspel met meer materiaal en ook actievere stukken. In het resterende toreneindspel bleef Luuk twee pionnen voor en speelde de partij gedecideerd uit. Kijk hier zijn partij voor het aanschouwen van fijne eindspeltechniek. (3-5)

Met de winst van Luuk hadden we al 5 bordpunten. Met Remco Sprangers inmiddels in een verliezende stelling  tegen Zyon Kollen was alle hoop gevestigd op de partij van Herman Grooten. Remco speelde tegen een Franse opening die er weinig Frans meer uitzag in het middenspel. Met actief spel kreeg hij het betere spel, ook nadat zwart een kwaliteit offerde. Omdat Remco net niet genoeg activiteit creëerde, was het zwart die genoeg zwaktes in de witte stelling bracht. Remco vocht nog erg lang door, maar moest ook na een laatste mislukte pattruc helaas opgeven. (4-5)

Als laatste speelde Herman aan bord 8 tegen Ansh Jakhari. De stelling was gelijk, maar voor beide kleuren gevaarlijk omdat de dames nog op het bord stonden. Toeschouwers (voornamelijk Stukkenjagers) hoopten op een snelle ruil van dames, om zo in ieder geval de remisehaven te bereiken – en dus teamwinst. Maar Herman had andere ideeën en speelde op winst. Herman beschreef als volgt de verloop van zijn partij: “Ik miste in het middenspel diverse kansen om in elk geval groot en in sommige varianten winnend voordeel te halen. Maar ik denk dat ik het daarna goed gedaan heb door de strijd gaande te houden, hem (moeilijke) beslissingen te laten nemen, terwijl het totaal gelijk bleef staan.” Met een open koningsstelling, een lastige vrijpion en weinig tijd op de klok voor de tegenstander rook Herman zijn kansen. In het toreneindspel nog een leuk fragment na 80…h4, waarna wit nog de kans op remise miste.

Op de foto de onderste vijf borden van De Stukkenjagers. Van links naar rechts: Joppe Raats, Remco Sprangers, Herman Grooten, Nick Bijlsma en Helmut Froeyman (foto Henk Jan Beukema)

Dat bracht de stand tot 4-6 in het voordeel van De Stukkenjagers! Een gevoel van opluchting en ook wel euforie streek neer bij ons allen die Herman de laatste zetten uit zag voeren. Dit gevoel van euforie namen we mee naar de dichtbij zijnde Italiaan. Een gezellige afsluiter waarmee we met een volle maag en tevreden gevoel naar huis konden gaan.

Persoonlijke uitslagen: