Vierde Rob en Marga Witt-memorial; uitslag en verslag
Afgelopen zondag was alweer de vierde Rob en Marga Witt-memorial. Schaker Rob Witt en zijn vrouw Marga overleden beiden in 2022; enkele maanden later was er al een memorial-toernooi.
Zal dat met Jan Timman net zo snel gaan?
Het toernooi had een spannende ontknoping: lees hier verder.
Moeilijk te zeggen of er een Jan Timman Memorial tot stand gebracht kan worden en zo ja, wanneer. Er kan gerust een paar jaar overheen gaan. Hein Donner overleed eind 1988 en het eerste Donner Memorial was in de zomer van 1994. Na drie edities was dat helaas voorbij. Max Euwe overleed eind 1981 en volgens mij diende het eerste VSB toernooi van 1987 ook als Euwe Memorial. VSB stopte na 10 edities in 1996.
Misschien iets voor de Technische Universiteit van Delft, waar Jan’s vader Reinier hoogleraar toegepaste wiskunde was. Mooie tegenhanger van het Amsterdam Chess Festival, wat eerst als Amsterdam Science Park toernooi door het leven ging.
Timman heeft bijna een halve eeuw in Amsterdam gewoond, dus onze hoofdstad mag naast het Max Euweplein en de Hein Donnerbrug ook voor Jan wel iets moois verzinnen.
Voor mij was het de eerste keer dat ik meedeed aan het toernooi. Zoals in de openingswoorden van Merijn: “Sommigen hebben Rob en Marga een halve eeuw gekend, anderen hebben Rob en Marga nooit gekend, of iets er tussenin. Dat maakt helemaal niet uit, iedereen is hier even welkom, zoals iedereen altijd welkom was bij Rob en Marga.” ik voelde mij erg welkom en de sfeer was geweldig! Zelf heb ik helaas Rob en Marga niet echt gekend. Uit het gedenkboek lijken het mij erg aangename personen. En dat blijkt ook met dit memorial toernooi, want zoals Peter Huisman omschreef is dit helemaal niet vanzelfsprekend. Met name de e-mails met Arne Moll vind ik bijzonder om te lezen. Arne is mijn clubgenoot bij Caissa-Eenhoorn waar we altijd een beetje lacherig de haat voor schaken omschrijven. Het enthousiasme van Rob is erg bijzonder. Veel zullen niet heel snel een compliment geven over een ander zijn prestaties. Rob deed dit wel. Samen heb je dezelfde interesses voor het schaken en Rob gaf hier een positieve draai aan.
Uiteindelijk werd ik de verrassende winnaar. Hierbij een korte samenvatting van mijn toernooiverloop.
Ronde 1: Wit tegen Max Seignette. Hier kwam de Janowski op het bord waarbij ik het met e4 en Pg5 speelde. Zwart kende het niet, waardoor ik vrij snel erg comfortabel kwam te staan. Met een truc won ik 3 stukken voor een toren.
Ronde 2: Zwart tegen Alexander Sleecx. Alexander had in ronde 1 van Friso gewonnen, waarmee hij van zijn eerste grootmeester heeft gewonnen. Ik was dus gewaarschuwd! Het werd een alapin met 2…d5 waarbij ik met 3…Pf6 een pion offerde. Alexander leek het redelijk goed te kennen. Ik had wat vage compensatie voor mijn pion, maar waarschijnlijk niet genoeg om voordeel te krijgen. Uiteindelijk kreeg ik een tegenaanval toen Alexander mij mat probeerde te zetten. Mijn aanval was eerder waardoor ik na een spannende partij de gelukkige winnaar was.
Ronde 3: Wit tegen Merijn van Delft. Vroeger heb ik training van Merijn gehad en tevens is hij de reden waarom ik aanwezig was bij het toernooi. Het werd een degelijke Carlsbad, waarbij we allebei geen duidelijke zwaktes hadden. Veel stukken werden geruild met remise als gevolg.
Ronde 4: Zwart tegen Jack Blanchard. Een speler met een erg bijzondere speelstijl. Met wit speelde hij 1.d3 2.c3 3.Dc2. Ik kreeg met zwart het centrum maar kwam wel in een stelling terecht waar hij zich goed in thuis voelt. Op 1 moment in de partij had ik hoop op een beter resultaat, maar Jack wist alles goed bij elkaar te houden. Met ongelijke lopers en allebei een blokkade was remise na zetherhaling het gevolg.
Ronde 5: Wit tegen Cor Croese. Koningsindisch met 3.h4. Vaak vinden KID-spelers het niet heel prettig als wit ineens aanvalt op de koningsvleugel. Cor liet zijn koning in het centrum staan wat uiteindelijk materiaal opleverde. Met 4/5 werd het vrij spannend voor de laatste twee rondes.
Ronde 6: Zwart tegen Rosa Ratsma. Rosa begon geweldig met 5 uit 5. Alleen Jack en ik volgden haar met 4 uit 5. Jack had een zware indeling tegen Friso. Remise of winst voor Rosa zou dus toernooiwinst betekenen. In klassiek siciliaans kwam ik vrij slecht te staan. Ik verloor twee pionnen om mijn koning een beetje veilig te krijgen. Mijn stelling zag er niet al te best uit en niemand had raar gekeken als ik had opgegeven. Ik had nog 1 truc in de stelling waarmee ik een beetje onterecht de partij won. Rosa zou een verdiende winnaar geweest zijn na overwinningen op Merijn van Delft, Daan Zult en Henk-Jan Visser.
Ronde 7: Wit tegen Piet Peelen. Rosa en ik stonden samen aan de leiding met 5 uit 6 met een paar gevaarlijke achtervolgers op 4,5/6. Rosa mocht de laatste ronde tegen Bosboom. Ik herinnerde me dat Piet Peelen mijn 5.h4 tegen het Grünfeld vrij goed leek te kennen. Dan maar terug naar 3.h4! Piet Peelen leek niet helemaal comfortabel in het stellingstype wat ontstond. Ik kreeg vrij gecontroleerd een voordeel. Tijdens de partij hoorde ik dat Rosa had verloren. Een overwinning zou dus een ongedeelde eerste plaats betekenen en remise een gedeeld eerste. Vroeger heb ik nog wel eens ontzag voor sterkere spelers getoond en remise gegeven in goede stellingen. Merijn kan dit beamen met de vele trainingen jaren geleden. Ik ging er nog even goed voor zitten, won een stuk en daarmee het toernooi!
Bij deze wil ik de organisatie en de andere deelnemers bedanken voor een zeer aangename dag.
Van harte gefeliciteerd Bas. Mooi verslag van je avonturen. Je objectiviteit laat je een meer dan waardige winnaar zijn van het memorial voor de immer objectieve Rob Witt, mijn (schaak)vriend van het eerste uur. Helaas kon ik er zelf niet bij zijn. Mijn verjaardagfeestje met drukbezette familie interfereerde, zonder mogelijkheden voor een alternatieve datum.
Nu de vraag van Renzo. Een memorial voor mensen als Rob en Marga, de eerste een schaker die weliswaar een hele goede was maar niet op de top van de Olympus stond en Marga die zo liefdevol en gastvrij voor schakers was, grootmeesters of mindere goden, plus de drive van Merijn en de gastvrijheid en mogelijkheden van Rena Witt en Corné, maakten zoiets mogelijk.
Een memorial voor Jan Timman vraagt nog meer: een toptoernooi in overeenstemming met zijn status in de schaakwereld. Ben benieuwd of het daar van komen gaat. Zijn nagedachtenis verdient dat uiteraard zonder meer.