In de knop gebroken
Een mooie nazomerdag. Op een terrasje in Rotterdam was ik in het aangename gezelschap van een vriend die in zijn jonge jaren een groot talent was geweest voordat hij als actieve speler de schaakwereld de rug toekeerde. Zonder evenwel het spel geheel los te laten. Natuurlijk was schaken onderwerp van gesprek, ons beider passie.
Ik liet de naam vallen van de Sovjet-Oekraïense schaker die, toen ik jong was en net lid geworden van een schaakclub, als een komeet omhoog was geschoten maar door zijn vroegtijdige dood een grote belofte niet kon inlossen. Dat had destijds diepe indruk op me gemaakt. Mijn gesprekspartner, een stuk jonger dan ik, had nog nooit van hem gehoord.
