Evgeny Skoblikov

Het artikel Die andere wereldkampioen, de presentatie – Schaaksite heeft de tongen niet bepaald losgemaakt. Dat had wellicht te maken met de aandacht die een spelregelkwestie en de opwindende FIDE World Cup opeisten. Frappant is het overigens hoe klein recht of zo u wilt klein onrecht als de toepassing van de aanraakregel zoveel teweeg brengt, terwijl een misstand als de goede sier die Kremlin gelieerden als FIDE voorzitter Arkady Dvorkovich en FIDE sponsor Timur Turlov met de World Cup kunnen maken geheel onbesproken blijft.

Lees meer >

Die andere wereldkampioen, de presentatie

Tijdens de presentatie van ´Die andere wereldkampioen´ afgelopen maandag 7 augustus j.l. bij mijn schaakclub Erasmus, hoorde ik ineens uit het publiek :”Ach arme Anton (Rosmuller).”

Dat was  een gevolg van een terzijde bij de presentatie van de prachtige correspondentiepartijen die Gert Timmermans weg plaveiden naar het vijftiende wereldkampioenschap correspondentieschaak. Uitgerekend op 11.9.2001 gaf zijn laatste tegenstander op waardoor Gert niet meer achterhaald kon worden.

Lees meer >

Die andere wereldkampioen

Het is meer dan twintig jaar geleden dat hij het allerhoogste bereikte nadat hij zich pas op zijn achttiende en geheel op eigen kracht  de regels van het schaakspel had eigen gemaakt. Wereldkampioen,  uitgerekend op 9.11.2001. Die wonderbaarlijke reis naar de top gaan we herbeleven: toernooiresultaten,  Elorating die door het dak ging waarbij zelfs Ulf Andersson het nakijken had, prachtige partijen en partijfragmenten getoond aan de hand van de grootmeester zelf.

Maandag aanstaande bij schaakvereniging Erasmus. Iedereen is welkom en de toegang is gratis.

Lees meer >

Anton Rosmüller (1947-2023)

We kenden elkaar niet echt. Maar wat is kennen? Anton is dood, maar de herinnering aan hem werd levend door zijn sterven.

Door een speling van het lot kwamen we elkaar na vele jaren tegen in iets dat we samen hadden beleefd. Post mortem, Berga 1976. ‘Van Baarle en Westerveld waren ziek’, scheef hij. Zijn verslag van de gebeurtenissen van toen, zag ik nu pas. Na zijn verscheiden.

Lees meer >

Hollen is voor de dommen

Een lieu de mémoire voor de onlangs overleden Rob en Marga Witt is te bekijken op de website van SV Erasmus, voortgekomen uit SV Schiebroek de eerste schaakclub van Rob, en de website van Robs laatste club SV Caïssa Amsterdam. Tip: daarin opgenomen een database met 365 door Rob gespeelde partijen uit de periode 1997-2021, door hemzelf geannoteerd. Als je in dat tijdvak tegen Rob gespeeld hebt, zit jouw partij er wellicht tussen.

Lees meer >

Dinges

Het waren natuurlijk grote schoenen die Pieter Klok, hoofdredacteur van de Volkskrant, na het gedwongen vertrek van Gert Ligterink moest zien te vullen. Maar het is gelukt. We worden nu door een zekere Rob Gollin aan de lopende band getrakteerd op nieuwtjes uit de schaakwereld en zaken die tot nu toe goed verborgen zijn gebleven. Naar nu pas blijkt (VK van 16 april), is de oud-topman van Shell, Jeroen van der Veer,

Lees meer >

Treurnis

“Je wordt beter op papier dan digitaal gelezen”, zei de hoofdredacteur van de NRC tegen Hans Ree. Zijn inleiding om te zeggen dat hij niet meer van deze tijd is en daarom zijn congé kreeg. Nog een paar afleveringen, maar mei gaat Ree niet meer halen. Dan is het voorbij met zijn prachtige wekelijkse rubriek. Het is droevig. Nu zou je kunnen zeggen: wat geeft het, schaken zit in de lift en er is op internet van alles te beleven.
Lees meer >

Afscheid

Morgen is het zomertijd, maar voor mij werd dat wenkende vooruitzicht op de zomer overschaduwd door het besef dat iets bruut en op onnatuurlijke wijze tot staan gebracht is: de schaakrubriek van Gert Ligterink in de Volkskrant.

Jan Brokken schrijft in De wil en de weg, over het schrijven van romans en verhalen: ‘Toon en stijl zijn niet hetzelfde […] Een onberispelijke stijl is nog geen toon.[…] De toon is het karakteristieke,

Lees meer >

Luc Winants (1963-2023)

Gisteren overleed Luc Winants, grootmeester Luc Winants. Hij was mijn teamgenoot in Volmac II. Zeldzaam sympathiek. Voor aanvang van een competitie­wedstrijd maakte hij met al zijn teamgenoten een praatje en dat begon altijd met een warme handdruk. Een gebaar dat wij botte Hollanders niet kennen. Zijn achternaam doet anders vermoeden, maar Luc sprak nauwelijks Nederlands. De conversatie ging in het Frans of het Engels. Luc was vele jaren veruit de sterkste speler van België.
Lees meer >

De groene slang

Er zijn mensen die in hun eigen verhaal leven. Ed Voortmeijer was zo iemand. Ed was journalist van Het Vrije Volk en het Rotterdams Dagblad. Van amateurvoetbal wist hij alles en daar schreef hij over. Geliefd was hij, op de amateurvelden en in de bestuurskamers.

Over zichzelf liet hij in een interview een paar maanden voor zijn dood weten dat hij in zijn jonge jaren een begenadigd schaker was. Dat viel wel mee, maar een sterk clubschaker was hij zeker. Ed hield van verhalen, maar een korreltje zout moest je wel bij de hand hebben.

Ik zie hem, ergens in de jaren zeventig, nog lopen over de Coolsingel, bepakt en bezakt met spijkerbroeken en andere dingen. Toen ik hem vroeg wat hij daarmee moest, zei hij dat de vrouwen in Rusland daar wild van werden. Hij, niet moeders mooiste, ging daar regelmatig heen.

Uiteindelijk trouwde hij met Russische Olga, Olga Rabinowitsch. Twee zonen kwamen daar uit voort. Zoon Alex kreeg een profcontact bij Feijenoord. Als keeper. Apetrots was hij daarop.

Als Michail Tal in Nederland was, bezocht hij Ed en Olga. Ed klaagde dat na zo’n bezoek en het onvermijdelijke drinkgelag zijn hele drankvoorraad er doorheen was gegaan. Het moet onder meer jonge jenever geweest zijn, want daar spuugde Ed bepaald niet in. De kleine glaasjes zoals hij dat omschreef.

Lees meer >