EK vrouwen: de spannende slotronden
Met grote voorzichtigheid, je weet nooit wie je nu weer voor het hoofd gaat stoten, een kort verslag van de laatste 3 ronden van het EK voor vrouwen.
Na 8 ronden leek Anna-Maja Kazarian nog in de race voor een plaats bij de eerste tien. Van belang omdat de eerste tien in de eindstand zich plaatsen voor de FIDE World Cup. Helaas ging het in ronde 9 tegen Elina Danielian al mis. Ze kwam als een prinses uit de opening, maar na enkele mindere zetten kantelde het spelbeeld volledig en verloor ze. Deze nederlaag maakte plaatsing voor de World Cup zo goed als onmogelijk en na haar remise tegen Sofiia Hryzlova in ronde 10 moest zelfs de meest optimistische wiskundige erkennen dat deze route naar de World Cup was doodgelopen. In de slotronde verloor ze ook nog eens van Lela Javahkishvili, opnieuw vanuit een heel goede positie. Ik denk dat er weinig speelsters op het EK waren die zo vaak een heel goede tot gewonnen positie hadden als Anna-Maja, maar in de afwerking ging het veel te vaak mis.
Eline Roebers leek niet alleen zeer kansrijk voor een plaats bij de eerste tien, maar was na 8 ronden zelfs een serieuze kandidate voor de toernooizege. Voor dat laatste zou een overwinning in ronde 9 tegen Sabrina Vega Gutierrez wel lekker zijn geweest. Het zat er echter geen moment in. Remise. In ronde 10 mocht ze vervolgens tegen dé verrassing van het toernooi: Anastasiia Hnatyshyn. Een 15-jarige Oekraiense met een relatief bescheiden rating van 2251.
Het werd een zeer indrukwekkende partij van Anastasiia, die Eline na één foute zet geen enkele kans meer gaf om terug te komen in de partij.
Eline uit de race voor de titel en, erger nog, ze moest nu in de slotronde winnen van Margareth Olde om zeker te zijn van een plaats bij de eerste tien. Wéér ging het mis in het eindspel. Niet alleen kunnen de openingsregels de deur uit wanneer je beter leert schaken, blijkbaar geldt hetzelfde ook voor de eindspelregels. De beste plaats van een toren is achter een vrijpion? Niet altijd hoor. Hier was de winnende zet 62. Td1! Na het gespeelde 62. Td7? kon zwart het allemaal net remise houden.
Zo kwam Eline op 7,5 punt, genoeg voor een gedeelde 7e tot en met 18e plaats. De loterij van de Buchholz punten moest nu de doorslag geven.
Goed nieuws voor de Roebersfans: Eline eindigt het toernooi als 8e en plaatst zich dus voor de World Cup. Als je hier op Schaaksite niet al bij het minste of geringste werd verdacht van vrouwonvriendelijk seksisme, zou ik voor haar World Cup kwalificatie de tegenwoordig ongetwijfeld ook archaïsche uitdrukking “met de hakken over de sloot” hebben gebruikt.
Als een prinses uit de opening! FM Kazarian moet weer zo nodig als het mooie prinsesje gepresenteerd worden. Tsss…
De discussie welke prinses de lekkerste is, heeft in Nederland al eens tot ophef geleid. Daar wil ik ver vandaan blijven. Sowieso is de automatische koppeling mooi <> prinses iets wat zich volledig in jouw hoofd afspeelt, Frits.
En waarom zien lezers verkleinwoorden daar waar ik ze niet schrijf?
Wat ik bedoelde is dat ze met een weelderige positie uit de opening kwam. Iets wat correspondeert met de uitdrukking “leven als een prins”. Maak van prins prinses en je hebt de poppetjes aan het dansen.
O jee, poppetjes…..
Nu was de Teabreak van Eline voor de laatste ronde al vrij hoog, dus een remise was zeker niet kansloos. Maar met zoveel speelsters op een half punt achterstand is dat wel heel riskant.
En bedankt voor de mooie verslagen, René.
Leuk om te lezen. Je hebt het maar zwaar, Rene. Maar zoals ik elders al eens stelde, met de mij zo kenmerkende nuchterheid en wetenschappelijkheid: ‘Je kunt het simpelweg nooit iedereen naar de zin maken, dus waarom zou je je best doen het onmogelijke te doen?’.
Dankjewel voor dit fijne, leuke, en op momenten ludieke verslag. Heb me geen seconde geërgerd, en al zou ik, en urenlang, joh, is dat belangrijk?
Hakken over de sloot is een perfecte uitdrukking, want taalkundig juist en toepasselijk, wie daar seksisme in zou zien is een gek – maar ik weet het, jij maakt een fijn gebbetje.
Hier een lichte glimlach.
Tot ziens, weer eens, in Vlissingen. Wat een tijden en wat een spannend verslag, bijna net zo spannend als de ronde zelf. Wellicht.
Heb je echt op je tenen gelopen bij het schrijven of is het allemaal alleen maar luim en gein en gebbetjes maken? Dat vroeg ik me nog wel af… hihi