Schaaksite

Column 46: De briljante zet die niet op het bord kwam 1

In Amsterdam werd deze zomer parallel aan het laatste NK een aantal andere toernooien gehouden. Of beter gezegd: het SPAchess en het ACP-toernooi vormden eigenlijk de hoofdmoot van het schaakfestival en het Nederlands Kampioenschap mocht bij gebrek aan een goede sponsor meeliften.

Vooral het ACP-toernooi vond ik een interessant experiment. De partijen werden met het oude speeltempo (2½ uur voor 40 zetten en daarna steeds 1 uur voor 16 zetten) gespeeld. Maar belangrijker: de partijen konden worden afgebroken. De nieuwe generatie is niet bekend met dit fenomeen. Een van de spelers moest dan een zet opschrijven en die werd dan in een enveloppe door de arbiter meegenomen. Na de ‘break’ kwamen de spelers weer aan het bord, de enveloppe werd geopend, de zet door de wedstrijdleider uitgevoerd op het bord, de klokken aangezet en de partij werd hervat.

Spannend slot Schaakolympiade

Spannend slot Schaakolympiade

Column 45: Weerlegging van het Morragambiet?

Nadat ik eind jaren zeventig was begonnen met een studie Informatica, was het natuurlijk niet helemaal toevallig dat ik twee schaakvrienden tegen het lijf liep die zich ook op deze studie hadden gestort. Dat waren Peter Boll en (de ons helaas vroeg ontvallen) Johan van Mil. Eerstgenoemde was naast het bordschaak ook een verwoed correspondentieschaker. Hij schopte het in deze discipline zelfs tot het grootmeesterschap.

Nadat Boll zich in die jaren had geplaatst voor het Nederlands Kampioen- schap benaderde hij ons om frequent samen wat te analyseren op de stellingen die hij op het bord zou krijgen. Hij nodigde ons uit op elke woensdagmiddag thee te komen drinken en koekjes te komen eten. Dat klonk ons als muziek in de oren, te meer omdat de thee al snel werd vervangen door bier, de koekjes door chips. Schaaktechnisch waren deze analysesessies interessant omdat het een uitwisseling van drie verschillende stijlen betrof. Van Mil stond bekend als een geweldig aanvalsspeler, Boll als taaie verdediger en ik probeerde me voor te doen als de strateeg die over de nodige eindspeltechniek beschikte.

Driemaal dezelfde stelling

Driemaal dezelfde stelling

Een vreemde interpretatie

Wit: Daniil Dubov (16 jaar, 2594)

Zwart: Dmitry Andreikin (2715)

Kampioenschap van Rusland 2012

Van 2 tot 13 augustus 2012

Hoofdarbiter Yuri Lobanov (uit Sochi)

Moskou, 12 augustus 2012

Laatste ronde

De toernooiregels verbieden remise overeen te komen voor de 40ste zet.

Column 44: “Als er een bom op je hoofd kan vallen…”

De laatste weken lag op mijn bureau binnen handbereik het boek The Power Chess Program: Book 1 van de Engelse grootmeester Nigel Davies (zie foto, bron Wikipedia). Ik had het al een tijd in de kast staan, maar ik was nog niet in de gelegenheid om het daadwerkelijk te bestuderen. Dat heb ik inmiddels wel summier gedaan.

Het boek is een soort cursus waarin de lezer bij de hand wordt genomen om wekelijks het nodige aan het schaken te spenderen. Het boek is ingedeeld in twaalf hoofdstukken waarbij elk hoofdstuk een maand vertegenwoordigt. Elke maand wordt een thema (bijvoorbeeld “de kunst van de aanval”) centraal gesteld met in elke alinea (lees: elke week) een thema dat hiervan is afgeleid (bijvoorbeeld “de koningsjacht”). Davies geeft een aantal instructieve voorbeelden en ook de nodige opgaven, die achterin zijn uitgewerkt.