Willy Hendriks vertelt over zijn nieuwe boek: The Philosopher and the Housewife
We spraken met Willy Hendriks over zijn nieuwste boek. Hoe hij tot de prikkelende titel is gekomen leest u in dit interview met deze interessante auteur. Kern van het boek is een boeiend conflict dat zich onder andere afspeelde tussen Tarrasch, Nimzowitsch en Alapin. Willy publiceerde eerder een boek over de rivaliteit tussen Steinitz en Zukertort (The Ink War).
The Ink War ging onder andere over de rivaliteit tussen Steinitz en Zukertort. Ik ben heel benieuwd naar de reacties op het boek. Kun je daar iets over zeggen?
Het boek is goed ontvangen. Het is ook ruim besproken met veel positieve recensies. Onder andere door Matthew Sadler in New Chess Magazine, een 5-sterren recensie. Daar was ik heel blij mee. Het doet het ook goed. Er is inmiddels een tweede druk van verschenen.
Natuurlijk waren er ook wel een paar kritische geluiden. Zoals je weet gooi ik in mijn boeken graag de gevestigde kijk op de schaakgeschiedenis een beetje overhoop. In dit boek betreft het met name Steinitz. Hij is natuurlijk een beetje een icoon in de schaakgeschiedenis.
Wat er allemaal over Steinitz is geschreven en de karikatuur die van Steinitz gemaakt, dat beeld probeer ik bij te stellen. Daar is natuurlijk niet iedereen van gediend. Dus er zijn ook mensen die op een kritische manier naar mijn boeken kijken, maar dat is alleen maar mooi. Dat mijn boeken wat reuring teweeg brengen is zeker ook de bedoeling.
Lees meer >
De rustdag zat er weer op en dus mochten de spelers aan de elfde ronde beginnen. Het werd een enerverende strijd. Dat gold zeker voor de Nederlanders. Anish Giri nam het met wit op tegen Max Warmerdam. Giri zal zeker niet tevreden zijn over zijn toernooi tot nu toe. Vandaag zette hij een stapje in de voor hem gewenste richting.
De schakers genoten gisteren van een welverdiende rustdag. Dan verwacht je dat ze er vol in gaan. Maar dat viel vandaag een beetje tegen. In feite bezorgden ze uw commentator een soort rustdag. Want wat moet je schrijven over een ronde waarin relatief zo weinig gebeurt? Je kunt sommige spelers zeker niet verwijten dat ze het niet hebben geprobeerd. Enkele partijen gingen best lang door. Of moet ik zeggen “sleepten zich lang voort naar een voorspelbaar einde”?
