Schaaksite

Recensie: Isolani – beyond the cliches, Semko Semkov

“He who fears an isolated Queen’s Pawn should give up chess” – Siegbert Tarrasch

Als iemand met een (soms onredelijke) angst voor geïsoleerde d-pionnen, maar (voorlopig) geen ambities om te stoppen met schaken, leek het me een goed idee om me toch eens te verdiepen in dit type stellingen. Ik moet namelijk wel erkennen dat isolanistructuren positioneel erg interessant zijn. En, als trouwe Panov-speler, kan ik ze ook haast niet te ontwijken.

Lees meer >

Recensie: A Killer Guide to Attacking Chess

Jacob Aagaard is bepaald geen onbekende in het schrijverschap. Hij schreef al zo’n slordige 25 tot 30 schaakboeken. Daarin passeerden talloze onderwerpen de revue. Maar daarbij bleef dit boeiende onderwerp een tikkeltje achter voor zover ik het kan zien. Er is wel een boek met als titel “Attack & Defence” (niet meer leverbaar) en als we verder in de geschiedenis duiken komen we ouder  materiaal tegen: “Attacking Manual 1 en 2”, maar ook die boeken zijn niet meer leverbaar. Het werd dus hoog tijd voor iets nieuws.

Iets nieuws? Het wordt een compleet nieuwe serie. Over dit boek schrijft Aagaard dat hij het aantal varianten beperkt heeft gehouden en dat het makkelijk leesbaar moet zijn zonder schaakbord of computer. Dus met veel diagrammen. Wat mij betreft is hij daarin prima geslaagd. Het probleem met veel schrijfsels van sterke schakers is regelmatig dat ze je doodgooien met een zee aan varianten, maar daarbij veel te weinig verbale uitleg geven. Voor hen zijn de dingen vaak vanzelfsprekend, maar niet voor de gemiddelde clubschaker. De auteur is niet in deze valkuil gestapt. Zelf kan ik het zonder bord allemaal goed volgen.

Een ander positief punt is dat hij ook duidelijk onderscheid maakt naar allerlei verschillende aspecten van het spel. Bijvoorbeeld: is tactiek hetzelfde als aanvallen?

Lees meer >

Recensie: Seizing the Initiative – The 1.e4 Repertoire – Volume 1

Wat is de populairste reactie van zwart op 1.e4? Afhankelijk van welke database je raadpleegt, of door een rondje langs de borden te maken op een toernooi, zal het antwoord op deze vraag ofwel 1…e5 zijn, ofwel 1…c5. Stel deze vraag ook eens op een clubavond en je verzandt al snel in een discussie over wat de beste opening is voor zwart. Geheid dat er spelers zijn die stellen dat 1…d6 het antwoord is op al hun problemen.

Lees meer >

Recensie: 1001 Chess Endgame Exercises for Club Players

Thomas Willemze heeft al een flink oeuvre aan opgaven­boeken op zijn naam staan. U kunt dit boek beschouwen als de opvolger van “1001 Chess Endgame Exercises for Beginners”. Het patroon dat hij volgt is globaal hetzelfde. Thomas geeft in enkele pagina’s lekker kort en bondig uitleg. Vervolgens gaat de lezer zelf aan de slag met de opgaven.

Ik realiseer me dat wat ik nu schrijf niet helemaal klopt. Thomas zet de lezer meteen aan het werk met een serie van 60 opgaven, variërend van mat zetten, stukwinst en verdedigen. Het is een niet al te moeilijke binnenkomer. Maar wel lekker om even op te warmen. Daarna wordt het al snel een stuk lastiger.

Lees meer >

Powerhouse Pawn Sacrifices

Van Ivan Cheparinov, ondertitel: How to lose small and win big in chess.

Waar ik vorige keer een boek besprak dat schaaktechnisch nog nét binnen mijn eigen capaciteiten past, “Oom Jan leert zijn neefje schaken”, waag ik me dit keer aan een boek dat daar vér buiten gaat. Ik heb de bespreking overgenomen van een andere recensent (met het kwadraat van mijn elo) en kreeg daar al snel spijt van.

Lees meer >

Wat anders spelen zonder een hele nieuwe opening te leren. Kan dat?

Het boek dat ik wil bespreken is Creative Chess Opening Preparation geschreven door Viacheslav Eingorn met de ondertitel – How to seize the initiative and pose novel problems for the opponent. Normaliter zie je titels langskomen met of sec de naam van de opening die behandeld wordt of How to beat…, How to win with, enzovoorts. Waar zou dit boek over gaan? Kennelijk niet over 1 opening maar over meerdere en dan ook nog creatief.

Lees meer >

Recensie: Een eenvoudig spel

Mijn eerste reactie was: leuk een verhalenbundel dan hoef ik eventjes geen lastige stellingen en talloze moeilijke varianten uit te pluizen. De tweede gedachte was: wie weet lees ik het boek deze keer wel helemaal uit! Want ik moet bekennen dat het lot van talloze schaakboeken in mijn boekenkast er eentje is van een zekere mate van verwaarlozing. Die tweede gedachte is waarheid geworden. Ik heb het boek helemaal uitgelezen en dat was wat mij betreft een groot genoegen.

Als u de omslag leest, zou het u toch op andere gedachten kunnen brengen. Want het zijn columns en artikelen die ooit eerder zijn verschenen. Maar daar heeft Paul van der Sterren het niet bij gelaten. Hij heeft alle verhalen van een inleiding voorzien. Daardoor ontstaan tal van nieuwe perspectieven. Dat is juist het leuke aan dit boek. Overigens is de kans groot dat zelfs fervente alleslezers lang niet alle columns onder ogen hebben gehad. Zelfs als dat wel het geval is, dan is het toch leuk om dingen uit een – overigens nou ook weer niet zo heel ver – verleden nog eens tot je te nemen.

Lees meer >