Schaak Challenge met Hans Böhm
Schaakrubriek uit het weekblad Branbants Centrum
Lees meer >
“Er is een toernooidirecteur, een toernooicomité, een Raad van Advies, you name it. Maar ik zeg u: zonder een allesweter, alleskunner, allesregelaar, die altijd beschikbaar is en altijd zin maakt, zal het niet gaan.” Dit schreef Lex Jongsma in het tijdschrift Matten (januari 2009) over Berry Withuis.
Niemand heeft ooit zo’n grote rol gespeeld bij Nederlandse toernooien als Berend Jan Withuis (geboren 20 januari 1920). Hij richtte in 1956 een speciale persdienst op, voor het WK-kandidatentoernooi in Amsterdam. In 1957 deed hij dat bij het zonetoernooi in Wageningen, in 1959 begon hij bij het Hoogovenstoernooi en in 1961 was hij medeoprichter van het IBM-toernooi. Ook was hij perschef bij Nederlandse kampioenschappen. Withuis bedacht de dagelijkse toernooibulletins (met alle partijen), wat pas veel later door de FIDE verplicht werd gesteld. Dat lijkt een eenvoudig idee, maar tijdens de Olympiade in 1954 (Amsterdam) meende de KNSB nog de publicatierechten te hebben. Voor Withuis, communist in hart en nieren, was dat een gruwel. Hij hield zijn rol bij de diverse toernooien 35 jaar vol.
Lees meer >Weer een klassiek geval van vals spelen
De rol van de scheidsrechter
Op het Duits kampioenschap 2011 verlaat een speler regelmatig de speelzaal om lang weg te blijven. De tegenstander vraagt de bijstand van de scheidsrechter. Gezamenlijk gaan ze op onderzoek uit. Het blijkt dat de speler op het toilet is. De tegenstander vermoedt dat sprake is van fraude. De scheidsrechter doet niets. Voor de speler is de lol van het schaken eraf, en biedt remise aan, wat de tegenstander aanvaardt. Kort daarna gaat de scheidsrechter op onderzoek uit, en ontdekt dat de tegenstander op het toilet zijn smartphone heeft geraadpleegd waarop een schaakprogramma was geprogrammeerd.
Hoewel het voor de scheidsrechter uiteindelijk toch goed is afgelopen, verdient zijn optreden geen schoonheidsprijs. Zoals schakers zich verdiepen in openingsvarianten, zo moeten scheidsrechters zich verdiepen hoe zij zich moeten gedragen bij beschuldigingen van fraude. Want er komen nog wel meer gevallen van vermeende fraude.
Lees meer >Het is een kwestie van optellen en aftrekken
Hoe de digitale wereld het schaakrecht verandert
1. Het probleem
2. De subjectieve vlagval
3. De opvatting van Gijssen
4. -5 + 2 = -3
5. De digitalisering en de interpretaties van de FIDE-regels
6. De digitale klok als assistent-scheidsrechter
1. Het probleem
Nikita Tsjinarjev uit Rusland heeft het volgende meegemaakt in een partij waarbij een analoge klok werd gebruikt. De vlag van speler S valt, maar de tegenstander T bemerkt dat niet. Het spel gaat dus door. De partij gaat zelfs zolang door dat er na de vlagval vijf minuten zijn verstreken, dus -5 minuten. En dan komt het. De tegenstander (wiens vlag niet is gevallen) doet een ongeoorloofde (‘onreglementaire’) zet. De speler claimt. Op grond van artikel 7.4 sub b van de FIDE-regels moet de scheidsrechter dwingend rechtelijk de speler twee minuten extra bedenktijd toe te kennen.
Dan bemerkt de tegenstander natuurlijk dat de vlag van de speler al is gevallen. Hij claimt de winst van de partij. Echter, de scheidsrechter stelt de klok van de speler bij. Hij stelt de kloktijd in op twee minuten voor de speler, en beslist dat de partij zo verder wordt gespeeld. Dat nu vindt Nikita Tsjinarjev een onjuiste beslissing en vraagt Gijssen wat hij ervan vindt.
Lees meer >In deze aflevering een paar passages uit
Het is elementair dat een stuk (met uitzondering van de toren!) vanaf een centrumveld meer mobiliteit bezit dan vanaf een randveld. Zo logisch als dit allemaal klinkt, zo moeilijk blijkt de praktijk te zijn. Want hoeveel spelers zijn er niet die tijdens de partij hun centrumstrategie veronachtzamen? In de volgende partij zien we hoe Yusupov het principe van het centraliseren van de stukken consequent toepast, terwijl zijn tegenstander op dit gebied enkele steekjes laat vallen.
Lees meer >Het verlaten van de speelruimte
Een onbruikbare regel in het kader van de bestrijding van vals spelen
In het kader van de fraudebestrijding is in de laatste volzin van artikel 12.2 van de FIDE-regels geregeld dat een speler die aan zet is de speelzaal niet mag verlaten, tenzij de scheidsrechter hem daartoe uitdrukkelijk toestemming heeft gegeven.
En dan gebeurt het. In Shanghai op 4 september 2010 heeft Shirov zijn 40ste zet gedaan. Dat is zijn laatste zet voor de tussentijdse tijdscontrole. Nadat de tegenstander Aronian die zet heeft genoteerd, staat hij op om even zijn handen te wassen. Boem! De aan zet zijnde speler verlaat de speelzaal zonder toestemming te vragen. Dit is in strijd met de FIDE-regels. Als dat maar goed afloopt.
Lees meer >
Schaaksite.nl is een site voor iedere geïnteresseerde in het schaken. Daarom mag aandacht voor de schaakrubrieken in de landelijke bladen niet ontbreken. Wekelijks publiceren of verwijzen wij naar deze schaakrubrieken.

Hans Ree
Zijn rubriek ‘Een decadent kruidenierswer ’ begint met:
‘ Het was vaak wel erg grof, de kritiek op de vele remises van de wereldkampioenskandidaten in Kazan. De schaakliefhebbers zijn over het algemeen geen hooligans, maar nu waren hun reacties op verschillende websites extreem bitter en honend. Hier en daar werd het einde van het schaken aangekondigd. Er was ook een grootmeester die voor de website van Chessbase werkte en dienst weigerde, omdat hij alleen nog maar commentaar wilde geven als de Sofiaregels golden, die vroegtijdige remises verbieden.’
Lees meer >

Hans Böhm
Boris Gelfand, 42 jaar, ex-Rus en al jaren woonachtig in Israël wordt de uitdager in 2012 van wereldkampioen Viswanathan Anand, 41 jaar en Indiër in hart en nieren. Daarvoor diende Gelfand de finale van de kandidatenmatches te winnen van Alexander Grisjoek (Rus). Die krachtmeting was spannend tot de laatste zesde partij. Toen zakte Gritsjoek door het ijs waar hij een maand op doorgegleden was. We nemen die tweekamp door. Direct al in eerste partij kon een beslissing vallen.
Lees meer >

Gert Ligterink
De ergernis van het Damegambiet
Het is niet moeilijk aan te geven waarom het kandidatentoernooi zo buitengewoon teleurstellend was. Te veel deelnemers hadden zich voorgenomen met zwart geen risico’s te nemen en te vertrouwen op het Klassiek Damegambiet. Omdat de witspelers geen nieuwe ideeën hadden meegenomen om die granieten verdediging te bestrijden, verzandde het toernooi in een moeras van vlakke remises.
Lees meer >