Waarom spelen wij?
Waarom spelen mensen?
Spel is, aldus historicus Johan Huizinga in Homo Ludens:
een vrijwillige handeling of bezigheid die
binnen zekere vastgestelde grenzen van tijd en plaats
wordt verricht naar vrijwillig aanvaarde doch volstrekt bindende regel
met haar doel in zichzelf,
begeleid door een gevoel van spanning en vreugde
en door een besef van “anders zijn” dan het “gewone leven”.














Ik kan mij voorstellen dat schakers in actie – in een serieuze pot – uitsluitend letten op welke zetten er worden gespeeld, niet op hoe ze aan het bord worden uitgevoerd. Logisch natuurlijk. Toch waren mijn ervaringen bij de laatste KNSB-ronde aanleiding om toch eens iets te schrijven over dat hoe. Lees de hele column in 
De afgelopen drie decennia zijn niet ongemerkt aan de schaakwereld voorbij gegaan. De langdurige strijd tussen Karpov en Kasparov, de afsplitsing van de FIDE door de laatste, twee parallelle wereldtitels, omstreden voorzitters, de opkomst van India en China als schaakgrootmachten, het oprukken van de schaakcomputer en een nieuwe superkampioen in de persoon van Magnus Carlsen. Saai was het bepaald niet.




