Wie wel eens naar oude schaakboeken zoekt, komt het ongetwijfeld tegen: “Oom Jan leert zijn neefje schaken”, door Albert Loon en Max Euwe. Het kan wel eens Nederlands’ meest verkochte schaakboek zijn. Het verscheen kort vóór Euwe’s wereldkampioenschap. Er volgden tientallen herdrukken, tot aan de huidige dag is het “als nieuw” te koop in de boekhandel. Bij enkele van de latere herdrukken wordt Albert Loon foutief als Albert van Loon” aangeduid.
Lees meer >
Foto: Jeroen van den Berg
Afgelopen woensdag was een bijzondere dag. Het was op de kop af 125 jaar geleden dat Max Euwe op 20 mei 1901 werd geboren. Een uitstekende reden voor het Max Euwe Centrum om hier uitgebreid bij stil te staan. Jaap van den Herik nam de aftrap van de middag voor zijn rekening met een mooie lezing over Max Euwe.
Belangrijke elementen in dit verhaal waren hoe Euwe over bepaalde zaken dacht, er mee omging en wat zijn belangrijkste motivaties waren. Beide heren hebben elkaar goed gekend.
Die motivatie was namelijk best bijzonder: Euwe had de droom om hoogleraar in de wiskunde te worden, en was er niet zozeer op gebrand om de absolute schaaktop te bereiken. Het mooie is dat uiteindelijk beide dromen werkelijkheid werden.
door: Joop Burgerhout, Voorschoten
In de Trouw van 22 april jl. wordt het prijswinnende essay van dr. Krisztina Ilko lovend gerecenseerd. Volgens dr. Krisztina Ilko fungeerde het schaakspel in de middeleeuwen als een relatief ‘kleurenblinde’ vrijplaats, waarin intellectuele superioriteit prevaleerde boven huidskleur, ondanks het bestaan van wijdverbreid racisme. Dit klopt niet volgens mij. Dr. Ilko’s studie projecteert hedendaagse concepten van ‘ras’ en ‘racisme’ in sterke mate op de middeleeuwse periode.
Lees meer >Dit artikel is oorspronkelijk op 19 mei 2011 geplaatst.
Het is al weer jaren geleden dat er in Den Haag het Aegontoernooi werd gehouden. In het hoofdgebouw van de verzekeraar werd jaarlijks het “Mens versus Schaakcomputer-toernooi” gehouden. De mens werd vertegenwoordigd door sterke grootmeesters, internationale meesters, hoofdklassers, schaakjournalisten, maar ook echte amateurs en liefhebbers, dus van een verschillend niveau. Dat gold ook voor de computerprogramma’s. De sterkste schaakcomputers ter wereld waren aanwezig, als ook het betere hobby-werk. De match haalde de landelijke pers omdat veel mensen reikhalzend uitkeken naar de vorderingen die het elektronisch rekentuig aan het maken was. Deze belangstelling werd ook gevoed door een weddenschap die Professor Jaap van den Herik aangegaan was met Hans Böhm, namelijk dat binnen afzienbare tijd de wereldkampioen schaken het zou moeten afleggen tegen de computer. In de beginjaren van de computer werd er nog lacherig gedaan over de rare fouten die er in de diverse programma zaten, tegenwoordig weten we wel beter.
Lees meer >
Wekelijks publiceren we de schaakrubrieken van Dimitri Reinderman voor HDC Media, Henk Prins voor het Reformatorisch Dagblad, Nick Maatman voor Dagblad van het Noorden / Leeuwarder Courant en Hans Ree in de Groene Amsterdammer.
Foto: Frans Peeters
Nico werd met zijn team Apeldoorn 1 kampioen van de Meesterklasse. Met een score van 6 uit 9 en een TPR van 2545 had hij daarin een belangrijk aandeel. Maar dat is niet het enige. Sinds enige tijd geeft hij trainingen en heeft hij via ChessBase al een flink oeuvre aan schaak-DVD’s opgebouwd.
Kun je me wat meer vertellen over je schaakachtergrond, bijvoorbeeld hoe en wanneer je begon?
Mijn moeder leerde me schaken toen ik acht jaar was. Op de basisschool deed ik het best wel goed, dus zij dacht:
“Het is leuk om Nico eens een niet-schoolse uitdaging te geven.”
Dat werd schaken. Ik vond het meteen leuk en wilde overal waar ik kwam tegen mensen spelen, zoals bij mijn tante of op de buitenschoolse opvang. Al snel ontdekte ik dat er op mijn basisschool op dinsdagavond schaaklessen werden gegeven. Als je een achtjarige jongen bent en je kunt iets redelijk goed, dan ben je al gauw enthousiast. Zo is het ooit begonnen.
Lees meer >
Niet een originele titel maar een treffender typering voor de twee boeken die ik tegelijkertijd las, kon ik niet bedenken. Drie mannen kijken terug op hun leven. Jan Timman en Hans Böhm in Herinneringen van twee schaakvrienden en Maarten Asscher in Elke dag met als ondertitel ‘over de drie stadia van sterfelijkheid.’
Je zou kunnen denken dat het sombere neerdrukkende boeken zijn, zwaar belast door het vooruitzicht van het einde van het leven. Het tegendeel is waar.
Foto gemaakt door Geertje, de vrouw van Jan
Lees meer >
Wat zeg je? Een simpele stelling? Inderdaad, je hebt volkomen gelijk. Zwart zet zijn koning op c6, zijn loper op d6, en gaat verder met h3 en h2. Daarmee verovert hij de witte loper, en vervolgens wint hij met zijn goede randpion. Elementair.
Waarom ik dat dan niet deed? Nou, dat komt allemaal door mijn jeugd. En met name door vroegere voetbalwedstrijden.
Lees meer >
Deze puzzel zou 300 ratingpunten onder mijn standaardniveau (bij puzzels op Lichess) moeten zitten. Dus had ik hem snel moeten oplossen. Helaas was dit niet het geval. Ik keek, zocht, zocht nog meer en deed uiteindelijk een voor de hand liggende zet. Die was fout! Er volgden nog meer fouten. Ik was als een kip zonder kop bezig. Wat ging er mis? Lees het antwoord en enkele praktische tips…
Dit artikel is oorspronkelijk 6 mei 2011 verschenen.
Bedrog tijdens partijen schijnt tegenwoordig schering en inslag te zijn. De drie Franse spelers die recentelijk in opspraak kwamen, omdat zij gebruik zouden hebben gemaakt van ongeoorloofde middelen, was even hot news. De geruchten dat Topalov signalen zou ontvangen van zijn secondanten, zijn we ook bepaald nog niet vergeten. En de Duitser met een rating van rond 1800 die met een pruik en oortelefoontjes een toernooi wist te winnen,
Lees meer >
